Wat een heerlijk en overtuigend album is dit The Mules Of Nana (Stickman/Konkurrent) van Orango. Ja, Orango, nooit van gehoord natuurlijk. Ik ook niet, maar liefhebbers van southern rock of bluesrock kennen hen misschien al wel langer. Zo niet, dan moeten ze als de donder deze zesde(!) schijf van dit powertrio in huis halen. Maar de nummers op deze plaat bieden ook de andere muziekliefhebbers heel wat moois. De cocktail van soulvolle, in blues gedrenkte southern rock met prachtige, bijna westcoast-‘ig aandoende koortjes en samenzang is bijzonder meer…

Travis Green heeft een enorme voorsprong op de concurrentie. Geboren en getogen in Austin, Texas, hoefde hij maar een paar hoeken om te slaan om de muziek uit de honky tonks te horen stromen. De 27-jarige artiest legt met A Little Too Late (eigen beheer) een heerlijk plaatje neer dat liefhebbers van Damon Bramblett en Jesse Dayton niet aan zich voorbij kunnen laten gaan. Bijzonder: de Texaan liet de Noor Kid Andersen de rol van producer vervullen. Uitstekende keuze, want de bluesgitarist heeft voor elk liedje de juiste licks. Green vliegt meer…

One More Song (Blue Elan Records) is, gaap, een nogal overbodig album. Jack Tempchin haalt elke vorm van beweging uit Slow Dancing. Dansen en stilstand gaan moeilijk samen en we voelen geen enkele behoefte om het toch te proberen. Als we Slow Dancing willen horen, halen we de elpee van Funky Kings uit 1976 wel weer eens uit de kast. Het volgende nummer Singing In The Streets kennen we ook al van die plaat. Deze versie voegt, gaap, niets toe. We zouden het in deze recensie kunnen hebben over de rol die Tempchin speelde in de meer…

De albumtitel Duende (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) lijkt me iets teveel eer voor de waar die The Band Of Heathens in petto heeft op het nieuwste album. Kippenvelmuziek is het namelijk niet. Het heeft wel soul, maar hooguit aan de oppervlakte, zoals de meeste popmuziek trouwens. In de jaren 70 zouden meerdere nummers de hitlijsten in hebben gekund. Het met wat gefluit en een lekker slaggitaartje aangeklede How Deep Is Love zou een kandidaat zijn geweest. En anders Trouble Came Early wel. De gitaren gaan in standje meer…

Zoals we eerder schreven (hier) is Jack Stillwater een band en geen singer-songwriter. Een viermansband uit de omgeving van Oslo en Drammen. The Farmer Trilogy (eigen beheer) is hun derde album. De nummers van dit album werden eerder uitgebracht op 3 EP’s en gaan over de migratie van de Noren naar de VS. In het eerste deel, The Farmer, gaat het over het harde leven van de boeren. Het tweede deel gaat over de reis naar de VS en de derde EP heeft het nieuwe leven aan de overkant van de oceaan tot onderwerp. In totaal levert dat 14 meer…

Alweer een recensie van een Marie. Courtney Marie Andrews deze keer, die vorig jaar al Honest Life (Loose Music) uitbracht. De plaat is echter vorige week ook in Nederland uitgekomen. Honest Life is al het zesde album van de 26-jarige Andrews, die opgroeide in Phoenix, Arizona maar al op haar 16^de het huis uitging om een loopbaan in de muziek te na te streven. Aanvankelijk als begeleider van andere artiesten. Zo kwam ze ook een aantal maanden in België terecht waar ze speelde in de band van Milow. Daar ontstonden, na een verbroken relatie, de meeste nummers voor meer…

Dit is weer zo’n recensie waarbij we een volkomen onbekende artiest bij u onder de aandacht brengen. Gewoon omdat het moet vanwege de schitterende plaat die ze maakte. Vorig jaar in september kwam Hearing Colors Seeing Noises van Signe Marie Rustad uit. Inderdaad, Signe Marie Rustad en nee, ik had ook nog nooit van deze Noorse zangeres gehoord. Puur toevallig rolde dit album mijn Spotify-luisterlijst binnen. En sindsdien is er bijna geen dag voorbij gegaan zonder dat ik tenminste een paar nummers luisterde. HCSN heeft slechts meer…

Tift Merritt herbeleeft op Stitch Of The World (Yep Roc/V2) de emoties die horen bij een relatie die stukloopt. Ze is er voorlopig wel even klaar mee, zo blijkt op My Boat. Ze heeft even niemand nodig op haar scheepje. Ze komt de nacht wel alleen door. Luisterend naar de Rolling Stones bijvoorbeeld. Een steelgitaar glijdt over het water, maar Merritt geeft niet toe. Heartache Is An Uphill Climb is een fraaie songtitel die vertrouwen wekt dat ze zich wel zal redden. Lekker slaggitaartje. Het album begint ijzersterk met Dusty Old Man waarop de gitaren meer…

Het werkstuk 4th Of July (Thirty Tigers/Bertus) van Carl Broemel is nauwelijks te rijmen met zijn rol als gitarist van My Morning Jacket. In de band van Jim James kan hij zich behoorlijk uitleven met zo af en toe epische gitaarsolo’s. Als hij in zijn vrije uren een studio opzoekt om zijn eigen nummers te creëren, gaat hij totaal anders te werk. Hij begeeft zich dan liever in een Sleepy Lagoon waar vogeltjes kwetteren. Zijn vloeiende gitaarlijnen rollen dan van organisch naar symfonisch. Weliswaar biedt het titelnummer in de tien minuten die meer…

Deze recensie zou kunnen beginnen met te suggereren dat u Joost Dijkema misschien kent als gitarist bij het Groningse gezelschap Reverse Cowgirls, maar de kans dat u weet (ondanks recensie hier) wat deze band precies voor muziek maakt, is niet groot. En bovendien is wat Dijkema op Sacred Revalations doet, zo op zichzelf staand, dat slechts het feit dat hij in die band gitaar speelt van enige relevantie is. Ja, en dat dit ook onder rootsgeorienteerde muziek valt. Deze eerste soloplaat van Dijkema kent 9 nummers waarin het fabuleuze akoestische meer…