Het meest bijzondere nummer van Slow Burn (Dahl Street Records) staat twee keer op deze plaat van Jody Weger. De singer-songwriter van de Canadese prairie heeft een remix in petto van Same Eyes, Same Ol’ die overigens niet eens zo heel veel afwijkt van de eerste versie. Het is een liedje waarop een mandoline samengaat met een reggaebeat. Weger heeft het over Bob Marley, straatbendes en hiphop, waarmee er qua stijl overeenkomsten zijn met het oeuvre van Garland Jeffreys. Dat relaxte kenmerkt de hele plaat. Zo zou Ride On hebben meer…

De invloeden van Natural Child zijn vrij duidelijk op Okey Dokey (eigen beheer). Toch is er van epigonisme nauwelijks sprake. Het trio uit Nashville dat al eens op TakeRoot stond switcht namelijk voortdurend van stijl. Ze beginnen met Sure Is Nice met hoekige new wave over een sweet sexy woman als Talking Heads. NSA Blues begint funky en rolt rustig naar lichte soul met weglopende gitaren. Out Of Sight gaat van een swampy gitaarintro naar een brobbelende synthesizer. Daarna voert een honky tonk mind ze op Now And Then naar meer…

David Osborne en David-Gwyn Jones groeiden op in een oninteressante wijk ergens in Amerika. Niets te beleven, behalve muziek maken. De plaat The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers gaf zin aan het leven. Nu vele jaren later wonen ze ver van elkaar vandaan. Jones vertrok naar Engeland, maar als Osborne Jones spelen ze af en toe nog altijd het soort countrymuziek dat hun ooit redde van de verveling. Op het in Californië opgenomen album Only Now (Continental Song City) gaan ze van honky tonk (Down To Austin) naar het door Roy Orbison meer…

Herman Brood leeft en woont in Dallas. Die gedachte kwam even op bij Livin’ In The EDT. Een liedje over een lekker wijf en dronken worden zonder reden. Eigenlijk gaan alle liedjes daarover. Hier met een lekker pianootje, ziedaar de link naar Brood. Ook door het melodietje trouwens. The Warden heeft het over 27 worden en je springlevend voelen, maar dat was dan wel in 2005. Maar goed, te oordelen aan de manier waarop de Texaan tekeer gaat op The Warden (Idol Records) is er niet veel veranderd. Dit is een verdraaid lekker stukje stoere honky tonk. De meer…

Kijk eens goed naar die hoes. Dat zijn schedels die daar ondergronds liggen verspreid. In diezelfde aarde groeien bloemen. Een gruwelijk beeld en toch ook hoopvol. Precies dat wilde Lee Penn Sky tot uitdrukking brengen op 29 Left Down (eigen beheer). Op het nummer Big Branch Mine zingt hij over de mijnramp in 2010 in de Upper Big Branch Mine, West Virginia, iwaarbij 29 mijnwerkers omkwamen. De verantwoordelijken kregen forse boetes omdat niet aan de veiligheidsvoorschriften was voldaan, terwijl bij de reddingsoperatie ook meer…

Barsten in de ruiten. Kapotgegooide stoelen. Het zijn de stille getuigen van de scheiding van Sara Watkins. Op het titelnummer Young In All The Wrong Ways (New West Records/PIAS) kijkt ze terug op die episode in haar leven. De wonden zijn nog vers. Maar moet ze er nou echt zo bij schreeuwen als een Linda Perry? Watkins heeft zich nimmer beperkt tot bluegrass of zelfs country. Bij het trio Nickel Creek gaf rock de muziek meerwaarde; bij deze soloplaat is dat niet het geval. Watkins springt zoveel kanten op, dat ze nauwelijks is te volgen. Het zal haar manier zijn van meer…

Carousel (Blue Elan Records) is een verrassend frisse plaat van Gerry Beckley, een van de oprichters van America. Tokyo is een heerlijke binnenkomer met breaks en koortjes alsof het een plaat betreft van Matthew Sweet of Cavedogs. Wie had dat nog verwacht van deze veteraan? De cover van het prachtige Nature’s Way van Spirit is ook zeer genietbaar. En wat te denken van de uitvoering van Don’t Let The Sun Catch You Crying? Heerlijk gewoon hoe hier softrockend de sixties worden overgedaan met dit liedje van Gerry and meer…

Bluegrass is niet echt de juiste aanduiding voor Autumn (Yep Roc Records) van Chatham County Line. De omschrijving akoestische countryrock doet het kwartet uit North Carolina meer recht. De liedjes van Dave Wilson liggen in het verlengde van iemand als Gene Clark; veel meer in ieder geval dan dat ze voortborduren op traditionele Appalachenmuziek. Wilson voegt iets toe aan rurale Amerikaanse klanken, net zoals enkele decennia geleden Clark dat deed. Wilson (zang, gitaar) en de andere bandleden John Teer (mandoline, fiddle, zang), meer…

Amerika zal worden geleid door een president met minachting voor alles en iedereen. De enige hoop die we daaruit kunnen putten, is de verwachting dat het mannen en vrouwen van het alternatieve land, altcountry dus, zal inspireren tot liedjes met een kop en een staart die echt ergens over gaan. Van het duo This Frontier Needs Heroes valt in ieder geval nog heel wat te verwachten. Met Real Job (eigen beheer) hebben Brad Lauretti en Sadie Frederick al een geweldig statement afgeleverd. Helaas is het nummer I Love Immigration de meerderheid van meer…

Hoe de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen ook uitvallen, dat is op het het moment van schrijven van deze recensie nog onzeker. Hoe dan ook: hoe te overleven? Dat vraagt Matt Woods zich ook af op How To Survive. Het antwoord heeft hij ook niet gelijk want in Love In A Nuclear Age zingt hij: No one is smart enough to write a book on how to survive. In The American Way heeft Woods het over een paar gevoelige onderwerpen in het leven van de werkende man in de VS. Hiermee toont de man uit Knoxville, Tennessee een scherp observator. Maar ook een sterk liedjesschrijver. Prachtig is namelijk ook Fireflies, meer…