Voordat John Everett Hardin The Piasa Bird (eigen beheer) uitbracht als J. Hardin had hij al enkele platen gemaakt onder de naam Everett Thomas. Zijn muziek werd opgepikt door reclamemakers en was te beluisteren in diverse tv-spots. Blijkbaar gaf het niet veel voldoening, want Hardin lastte een pauze in om zich te bezinnen op de toekomst. Tijd om te trouwen. Ondertussen schreef hij toch weer nieuwe liedjes. Hij hervond zich en wist welke richting hij wilde inslaan. Toen hij Hayward Williams wist aan te trekken als producer gingen ze aan de slag in meer…

Met Lonestar State Of Mind (Rootsy/Sonic Rendezvous) eisen Bo Outlaw & Løiten Twang Depot moeiteloos hun plaats op in de honky tonks van Texas. Ze moeten er alleen even voor vliegen, want ze komen namelijk uit Noorwegen. Net zoals ze voor de opnamen van dit fijne plaatje deden trouwens. In dat geval ging de vliegreis overigens niet naar Texas, maar naar Tennessee. In Nashville wilden ze maar al te graag samenwerken met deze Outlaw. Dat is niet zo gek, of misschien toch een beetje. Deze muziek zou je namelijk toch echt situeren in meer…

Romantische easy listening met een jazzy westerntintje. Deel 2: Rupert Wates. Op Colorado Mornings (eigen beheer) kijk je om je heen en zie je de witte bergtoppen die het gouden zonlicht reflecteren. Alsof dat al niet mooi genoeg is, wordt Wates ook nog eens vergezeld door een vrouw. Want met haar wordt de dag nog warmer. Ze brengt iets in hem teweeg en dat zorgt voor een oogst aan woorden. De avonden in Colorado zijn rustig. Hij gooit nog een blok hout op het vuur. De vlammen groeien, de wind wakkert ze aan. En Wates pakt zijn gitaar en meer…

Romantische easy listening met een jazzy westerntintje. Deel 1: Richard Paul Thomas. Salado (eigen beheer) is een plaatsje in Texas waar Thomas woont. Op de titelsong gaat hij terug naar de tijden van de postkoets. De koude wind blaast stof in het gezicht van de koetsier die op weg is naar Salado. De zon komt alweer op als hij bijna thuis is bij zijn lief. Op Retirement Blues is Thomas ook onderweg. De tijd vliegt voorbij als een rollercoaster. Producer Chris Gage levert fraai pianospel op het nummer. Trager gaat het op Denial, waarop Thomas zich meer…

Na de prima dubbelaar Presents Of The Past/Requests Revisited van vorig jaar komt er alweer een flinke hoeveelheid muziek van Ad Vanderveen op ons af. Negen nieuwe liedjes horen we in twee verschillende uitvoeringen. Een keer nam hij ze op met band in een kelder en een keer met Kersten de Ligny in een boerenschuur. The Stellar Cellar Band (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een elektrische plaat, The Barn Basics (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is de akoestische variant. Met wederom twee cd’s bewijst Vanderveen wederom dat hij een harde werker is. Daar zingt hij over op Working. ‘I’m just a working man, a guitar is my tool / Always learned by doing, i dropped out of every school / Work to make a living and work to pay the rent / A thing that starts out as fun is working in the end.’ Een harde werker, gedreven door een droom. In de recensie van het in 2013 verschenen Driven By A Dream merkten meer…

De titel Demolition Day (Ruf/Munich) slaat op de dag dat orkaan Katrina New Orleans onder water zette. Vier inwoners van die stad trokken naar San Francisco en kwamen elkaar daar tegen. Ze kenden elkaar al uit het livecircuit van New Orleans en begonnen daar aan de westkust een band. Als Honey Island Swamp Band zijn ze terug in de stad waaruit ze eerder moesten vluchten. De duidelijkste verwijzing naar die rampzalige periode elf jaar geleden is het nummer Head High Water Blues. Dat is zwaar funky. Demolition Day is een stoofpotje. Zelf omschrijft meer…

Jonathon Linaberry is bezeten van de blues. Maar… op een juiste manier. Onder de naam The Bones Of J.R. Jones brengt hij platen uit waarop die bluesinvloed ontegenzeggelijk te horen is. Op de nieuwste plaat, Spirit’s Furnace, sijpelen er echter ook andere muziekstijlen, folk en een beetje gospel, door in de muziek van deze eenmansband. De vanuit New York opererende Linaberry schreef de meeste nummers tijdens zijn huwelijksreis in Californië. Maar het gevoelige Wedding Song schreef hij een dag voordat hij trouwde. Het staat in schril contrast met het meer…

Dreams Are Strange (eigen beheer) is het vijfde album van het uit Tucson, Arizona, afkomstige Carnivaleros. Bandleider Gary Mackender mengt diverse subgenres tot een tamelijk ondefinieerbaar geheel. Vaststaat dat Oost-Europese klanken de overtocht hebben gemaakt om samen te gaan met zydeco, tex-mex en westernthematiek. Bijzonder is in ieder geval de combinatie van accordeon en banjo. Mackender speelde vroeger drums bij The Mollys, een band uit Tucson die met een combinatie van Keltische muziek en tejano ook al een afwijkend geluid meer…

Een Belg is nu eenmaal geen Amerikaan, schreven we vorig jaar in de recensie van Better Days Ahead van Guy Verlinde. Wie de moeite neemt om die recensie nogmaals te lezen, weet dat dat kon worden opgevat als een compliment. Was Verlinde op Better Days Ahead onderweg naar een volgend kruispunt op zoek naar nieuwe inzichten, op Rooted In The Blues (Dixiefrog/Bertus) kijkt hij toch vooral terug. Zo staan er op dit album wat nummers die in het verleden waren blijven liggen. Geen afdankertjes overigens, dan had de lat wel erg hoog meer…

Libby Koch is geen bekende naam in de americanawereld, maar Just Move On is toch al haar vierde volwaardige soloplaat. Just Move On, het vraagt er bijna om, inderdaad just move on, miss Koch. We kunnen hier zeker waardering opbrengen voor vrij traditionele country. Sterker nog, het is juist heerlijk als dit genre eens nieuw leven wordt ingeblazen. Maar dan moet je wel met sterke nummers op de proppen komen, dan moet je ook iets te zeggen zeggen hebben op een bepaalde, min of meer originele, manier. Of (liefst: en) een goeie stem. Dan moet er, kortom, wel meer…