De zaterdagavond trekt een lange neus naar de rest van de week. Even geen structuur. Even geen verplichtingen. Even alles loslaten. En dan komt Tim Darcy met een album dat Saturday Night (Jagjaguwar/Konkurrent) heet. En weg is de onbekommerde vrijblijvendheid. De Canadees Darcy komt met een soundtrack die vele kanten opvliegt. De voorman van het indierockgezelschap Ought creëert een ongemakkelijke spanning, die op het titelnummer gepaard gaat met piepen en knarsen. Niet alleen door die vervormde viool valt hier te denken aan meer…

Zeven jaar geleden waren we uiterst enthousiast over twee cd’s van Bravo Johnson. We zijn al net zo enthousiast over Bravo Max. Behalve dat ze elkaar gezelschap houden in de platenkast, hebben de twee bands niets met elkaar te maken. Toch hebben ze wel wat gemeen, het gloedvolle spel bijvoorbeeld. Want dit Bullfighter Blues (eigen beheer) van de band uit Dallas, Texas, draait al maanden rondjes in de cd-speler. Spil van de band is Johnny Beauford, een bezig baasje die bij diverse projecten betrokken is. We schreven al eens over meer…

Jay Farrar bestudeerde oude bluesnummers van Mississippi Fred McDowell en Skip James voordat hij de tien nummers van Notes Of Blue (Transmit Sound/Thirty Tigers/Bertus) opnam. Op opener Promise The World valt daar nog weinig van te merken. Een steelgitaar trekt naar die o zo kenmerkende cadans van Son Volt die hangt tussen traag en midtempo. Naast de steel is het een viool die op de voorgrond treedt, terwijl de ritmesectie zorg draagt voor dat vertrouwde geluid met die slepende voortgang. En die wat zeurderige zang is juist meer…

Delbert McClinton geeft met de foeilelijke hoes van Prick Of The Litter (Hot Shot Records/Thirty Tigers/Bertus) een geheel nieuwe betekenis aan de uitdrukking held op sokken. De Texaan is niet een schijtlijster, nee, hij is nog immer de onverbeterlijke charmeur. Zelfs op kousenvoeten heeft hij plenty sexappeal. De 76-jarige Texaan zingt nog altijd over de liefde alsof de vrouwen bij bosjes aan hem blijven plakken. Ooit was hij een ladies man die het liet glibberen in elke Texaanse honky tonk. Niemand die zoveel soul serveerde in cowboyland als  meer…

Paal Flaata, zo’n naam vergeet je niet gauw. De man ken ik nog als begenadigd zanger van het redelijk geweldige Midnight Orchestra uit Noorwegen, die in de tweede helft van de jaren 90 een trits mooie platen maakte, met Amstedam Stranded als pregnant meesterwerk. Flaata startte in het begin van dit decennium ook een solocarriere die met dit Come Tomorrow (Blue Mood Records/PIAS) reeds een zevende plaat oplevert. Come Tomorrow is ook het derde album in de reeks Songs, waarin Flaata een hele plaat met nummers van een bepaalde artiest covert. In meer…

Is er iets aan de hand in het laaglandse americana-land? Na die prachtige plaat van Maurice van Hoek ontdekken we ineens nog een fijn album van bij ons: Birds (eigen beheer), het debuutalbum van het Rijnmondse gezelschap C.C. Grand. Daarop staan elf fijne americana-poprocknummers. Toegankelijke nummers met veel aandacht voor details. Prettige achtergrondvocalen ondersteunen de lekkere zang van Corvin Silvester. Opvallend zijn ook de mooie basloopjes van Remus Aussen en de fijnzinnige invulling van toetsenist Gerben Lodder. De nummers meer…

Rauw en intens als een punkplaat uit 1977. Schurende gitaren en lekkere hooks. Een stem die soms een beetje overslaat. Heavy Meta (New West Records/PIAS) is een overweldigend album van een Amerikaan die frustratie omzet in gloeiende garagerock die het leven de moeite waard maakt. Ron Gallo verbaast zich op slotnummer All The Punks Are Domesticated over de huiselijkheid waarin vorige generaties zijn gevlucht. Het heilige vuur voorgoed gedoofd. Gallo, die er met zijn krullenbol uitziet als een jonge Dylan of Tim Buckley, speelt met meer…

De Texaanse rocker Bobby Fuller werd in de zomer van 1966 dood aangetroffen in een auto voor zijn appartement in Los Angeles. Moord? Zelfmoord? Het werd nooit duidelijk. Het inspireerde Chuck Prophet tot een stampend werkje dat het titelnummer werd van zijn nieuwste album. Op Bobby Fuller Died For Your Sins (Yep Roc Records/V2) vallen nog meer doden te betreuren. In Bad Year For Rock And Roll kijkt de artiest terug op het rampjaar 2016. De afsluiter Alex Nieto handelt over de door een regen van politiekogels gevelde inwoner van meer…

Songtitels als I Don’t Want To Play Guitar Anymore en Farewell To The Good Times doen het ergste vrezen. Is Alejandro Escovedo aan het eind van zijn latijn? Is de man die moest zien te dealen met hepatitis C het overlevingsgevecht moe? Hij zingt er op heel veel nummers van Burn Something Beautiful (Fantasy Records/Bertus) over. Op de opener gaat hij Horizontal. De harde garagerock met een vlammende gitaar die over de bodem kronkelt eindigt in distortion. Is dat direct al het einde? Niets ervan. Op Heartbeat Smile springt de man die meer…

Sommige dingen gaan volledig langs je heen. De Bowling Green Massacre b.v. of het uitkomen van Live Forevermore (eigen beheer) van Maurice Van Hoek. Gelukkig hebben we voor dat laatste geen Kellyanne Conway nodig om ons daar op te wijzen. Nee, het was het feit dat de Rotterdammer Van Hoek op zou treden op Americana Rising (De Vorstin, Hilversum op 11 feb) die aanleiding was om ons te verdiepen in zijn oeuvre. Dat is klein, want het begin vorig jaar uitgekomen Live Forevermore is zijn debuut. Zeer veelbelovend debuut, dat wel. De nu 25-jarige Van Hoek meer…