Vilten hoedje. Een veer die aan het oor hangt. Spijkerjack. Denimshirt met drukknopen. Een rode zakdoek gestoken in de achterzak van de jeans. Ring van turkoois om de wijsvinger. Fotograaf Pete Lacker heeft zijn uiterste best gedaan een stijlvol beeld te creëren van singer-songwriter Levi Parham. Dat is hem gelukt. Zo is bijna alles voorbeeldig aan These American Blues (Music Road Records/Munich). Op het titelnummer zingt de uit Oklahoma afkomstige Parham over de blues in zijn leven. En dat is toch vooral de blues als stijlvorm. Parham heeft meer…

De liefhebbers van folky americana kunnen zich in de handen wrijven: er is een nieuw album van The Danberrys. Drie jaar geleden waren we razendenthousiast over hun titelloze debuut. De opvolger, Give & Receive (eigen beheer), volgt hetzelfde stramien. Akoestische liedjes met volop variatie. Sterkste troef is de zang van Ben Deberry en Dorothy Daniel. Vaak samenzang, unisono of in duet, maar er zijn ook nummers waarin laatstgenoemde solo zingt. Het prachtige Let Me Go is daarvan een voorbeeld. In het daaropvolgende korte Life Worth Living meer…

Met zijn getatoeëerde borst onder een openhangend spijkershirt ziet Kenneth Brian er uit als een rebel met wie niet valt te spotten. Baard, zonnebril, cowboyhoed. De van de katoenvelden in het noorden van Alabama afkomstige musicus opende meerdere Amerikaanse tournees voor Lucinda Williams. Op Blackbird (Southern Shift Records) brengt The Kenneth Brian Band zeven nummers. Het album is opgedragen aan Ikey Owens die overleed na de opnamen. De toetsenist werkte eerder ook samen met Jack White en Mars meer…

Een hond zwerft door de stad. Dirty Water sijpelt in de stegen over zijn rug. Over de avenues glijden lange gitaarlijnen die zich onttrekken aan alle donkerte. De stad als een moeras. Adam Trice van Red Sammy zingt als Kim Salmon op de opener van Creeps & Cheaters (eigen beheer). I Got Creepy When Lou Reed Died klinkt precies zoals je mag verwachten met zo’n titel. King Of The Road, geen cover, maar net als de andere nummers een liedje van Trice, is garagerock in de vorm van langzame blues. Denk aan een band als Hand Of Glory, donkere meer…

Iemand om in de gaten te houden, schreven we zeven jaar geleden in de recensie van het album Goldmine van Phil Smith. Zelf vergaten we de artiest uit Australië eerlijk gezegd uit het oog. Dus zagen we het album Year Of The Dog (eigen beheer) in 2014 over het hoofd. Gelukkig bracht de Zweedse distributeur Hemifran het onlangs in Europa alsnog onder de aandacht. Twee jaar geleden was het her en der wel degelijk opgepikt. Americana UK deelde een 8 uit in juni van dat jaar en twee maanden later was ook Heaven vol lof. In die recensie meer…

De Amerikaan Kreg Viesselman is jaren geleden neergestreken in Oslo. Met zijn Noorse begeleiders legt hij met To The Mountain (Continental Record Services/Munich) wederom een album neer vol melodieuze melancholie. Viesselman (zang, gitaren, piano) schrijft fijnzinnige popliedjes waarin folkstructuren gecombineerd worden met Beatleske avonturen. Met zijn bijzondere zang dwingt hij gewoon af dat de begeleiders alles in het werk stellen om de juiste wendingen van de kwalitatief hoogstaande nummers meer…

‘Tell me a swamp story / Not like the ones on tv / I want something that makes me shiver / Feel the coldness in my knees.’ Tony Joe White zingt het op het allerlaatste nummer van Rain Crow (Swamp/Yep Roc/V2). Het is precies wat hij op de acht nummers die aan Tell Me A Swamp Story vooraf zijn gegaan, gedaan heeft. Verhalen uit het moeras trekken. En wel op zo’n manier dat die luie sound uit Louisiana de luisteraar de luidsprekers intrekt. Daar is geen verzet tegen mogelijk. De gitaar van White zuigt je op. En als het zijn gitaar niet is, dan toch meer…

Aaron Beavers overwoog met de muziek te kappen, nadat hij in scheiding kwam te liggen. Zover kwam het niet, het bleef bij een pauze van twee jaar. Met East Side Of Love (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is de band waarin hij de rol als songschrijver deelt met Michael Therieau terug. Shurman maakt het soort muziek waar het Duitse label Blue Rose in grossiert. Degelijke rootsrock dus. Geen knieval naar de commercie, maar wel vlotte deunen omdat het daar nou eenmaal om draait in popmuziek. En na zo’n scheiding kun je gewoon doorgaan meer…

Val niet voor een getrouwde vrouw, die breekt namelijk je hart en loopt weg voordat je het door hebt. Kijk, daar heb je wat aan. Gratis advies en dat direct al op het eerste nummer van Paradise City (Hot Tramp Records). Mick Rhodes & The Hard Eight is een gezelschap uit Los Angeles. De naamgever begon in de punkscene, totdat hij overdonderd werd door de kracht van country. Nu gooit hij alle invloeden een beetje door elkaar. Zo is Since You glamrock met de gitaren in standje Status Quo, terwijl producer Wynan Reese tingelt op piano en er ook nog meer…