Dat hadden we niet verwacht, dat we de mannen van de beste barroomband ter wereld zouden treffen in de South Broadway Athletic Club (Bloodshot Records/Bertus). Blijkbaar moeten er wat bierbuikjes worden weggewerkt. Vrees niet, The Bottle Rockets doen niet aan gewichtheffen of andere krachtpatserij. Ze spelen liever een loflied op lui op de bank liggen (Big Fat Nothin’). Dat is pas lekker je tijd doorbrengen. Lui? Nou, als je de hele week hard gewerkt hebt om wat centen binnen te brengen, dan ben je gewoon moe. The Bottle Rockets zijn meer…

Eerst dacht ik even dat Philosopher Dogs de bandnaam zou zijn. Niet dus. Philosopher Dogs (eigen beheer) is de albumtitel. Daarna dacht ik dat ik naar een man luisterde. Niet dus. Georgie Jessup is een vrouw. Ze is een transgender, dat is iemand die het gevoel heeft in het verkeerde lichaam te zijn geboren. Ze is actief om meer bekendheid te geven aan die hoedanigheid. Daarnaast komt ze op voor de rechten van Indianen, zelf stamt ze ook af van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Met Geronimo’s Bones en Red Cloud’s Room doet ze meer…

De onder een wollen pet gekropen Ryan Davidson is een punker op zoek naar zijn roots. Die vond de Amerikaan vooral tijdens een langdurig verblijf in Ierland. Op A Wick Burning High (eigen beheer) zet hij zijn stem flink op. Tijdens die uithalen is zijn zang flink scherp. Hij slaat zo zijn gehoor de folkliedjes om de oren. Die felheid heeft hij misschien overgehouden aan de strijd die hij als 13-jarig jongetje moest voeren nadat hij op zijn fiets werd geschept door een vrachtwagen. Vijftien operaties waren er nodig om hem weer op de meer…

De lange gitaarlijnen glinsteren als vallende sterren door Storm Warning, het eerste nummer van Stone Cold Beautiful (Mescal Canyon Records) van Wily Bo Walker en E D Brayshaw. Heel geslaagd, deze opener op dit album dat met slechts zes nummers toch bijna 40 minuten beslaat. Walker is de zanger en songschrijver, Brayshaw de verantwoordelijke voor de instrumentale koers en bovenal een hele fijne gitarist. De Schotten slagen er op dat eerste nummer in de sfeer van Naked Child van Lee Clayton te benaderen. Walker zingt met meer…

Niet te professioneel worden! Dat schreven we twee jaar geleden in de recensie van And You Are Me van Uncle Lucius. Dus hoe heeft de band zich sindsdien ontwikkeld? The Light (Thirty Tigers/Bertus) komt uit op een iets hipper label. Dat is best opmerkelijk, want over het debuut schreven we nou juist dat de Texanen niet de allerhipsten zijn. Dat zijn ze sindsdien ook niet geworden. De nummers steken weliswaar nog net iets beter in elkaar, verder zijn ze toch vooral degelijker geworden. Na vier midtempo liedjes doet de band rond zanger Kevin Galloway er meer…

‘Countrymusic ain’t nothing but the blues with a twang’, beweert Shemekia Copeland op Drivin’ Out Of Nashville. Het overtuigende bewijs van die stelling levert ze met Outskirts Of Love (Alligator/Munich). Een vrouw staat in haar trouwjurk bij de bushalte, een illusie armer. Een kind wordt naar buiten gestuurd, omdat haar moeder een man moet vermaken. Zomaar wat taferelen uit het titelnummer. De blues die toeslaat in het leven, het is een van de grote thema’s in countryliedjes. Outskirts Of Love staat er vol mee. Levens die zich afspelen in een meer…

Blitzen Trapper zoekt niet meer naar de scherpe randen van de americana. De neigingen tot experiment kunnen ze onderdrukken omdat ze gewoon erg goed zijn geworden in wat ze doen. Op All Across This Land (Lojinx/Bertus) bestrijken ze het hele continent van de americana met vloeiende melodieën die in voorgaande jaren wortel hebben geschoten. Blitzen Trapper klinkt gedegen en gedreven. Die combinatie is knap. Om dat niveau te bereiken heb je een songschrijver nodig als Eric Early. Zijn Rock And Roll (Was Made For You) zegt meer…

Ik geef het gelijk weg. Not Here (Single Lock Records) van The Pollies is een gave plaat. Een majestueuze plaat ook. The Pollies kon je altijd wel als een moderne altcountryband (uit Florence, Alabama) beschouwen maar op deze nieuwe plaat -hun derde als je het samenwerkingsverband met de hier ook besproken Porter meerekent- verleggen ze de koers een beetje. In de juiste richting wat mij betreft. Het geluid is wat breder, soms een beetje orkestraal. Indierockig, maar nog steeds met zeer duidelijke wortels in de alternatieve meer…

Ja, ik weet het echt wel; onbekende band, drie sterren. Voor sommige lezers is dat al genoeg informatie om af te haken en niet verder te lezen. Jammer hoor, ze missen wat. Niet dat deze recensie nou zo bijzonder is, maar je komt dan ook niet te weten dat deze zevenpersoonsformatie uit Glasgow een heel lekker plaatje gemaakt heeft met Songs For Fallen Stars (eigen beheer). Zoals zo vaak met Schotse altcountrybands (denk Wynntown Marshals, Dropkick, New Madrids, maar ook vergeten bands als The Endrick Brothers en Hobotalk) geeft deze Hellfire Club haar meer…

De vorige plaat van Vera van Heeringen recenseerden we als eerste in Nederland, bij de opvolger ervan zijn we juist een van de laatsten. Overigens zonder dat daartoe een goede reden is aan te voeren. Er ligt gewoon veel op ons bordje dat geconsumeerd en beschreven dient te worden. Maar heel erg is het eigenlijk ook niet want Proper Brew (eigen beheer) klinkt toch vooral als een herfstplaat. Misschien komt dat door dat melancholische dat in de stem van Van Heeringen sluipt. Hadden we trouwens al gezegd dat ze een Nederlandse is die haar toevlucht tot het meer…