Van Clark Paterson had ik nog nooit gehoord toen hij zijn album ter recensie aanbood. Kenden jullie hem wel? Je kunt op het net wel een beetje achtergrondinfo vinden maar voor de recensie van The Final Tradition (eigen beheer) doet het eigenlijk niet zo terzake. Paterson is een Amerikaan, dat volstaat. Met dit album plaatst Paterson zich tussen mannen als Matt Woods, Josh Nolan, Chuck Ragan en (de soloplaten van) de leden van Two Cow Garage. De goede verstaander weet dan dat dit ruwbolsterige americana is, waarin hier en daar nog punkrockelementen meer…

Wat een fascinerende plaat is Thirsty Valley (eigen beheer) van Runner Of The Woods. Alsof je iemand hoort die de jaren 80, 90 en 00 muzikaal bewust heeft meegemaakt, heeft opgezogen, maar die nu eindelijk de innerlijke countryrocker in hemzelf losmaakt. Pure countryrock uit de periode van voor de altcountry, maar dan wel met moderne middelen. Nick Beaudoing is een zanger/liedjesschrijver met Canadese wortels die via New York (waar hij in de Doc Marshalls speelde, zie recensie) in Nashville is terechtgekomen. Die afkomst hoor je terug in het heerlijke meer…

Colin Halliburton verzaakt nimmer. Telkenmale maakt hij met zijn band The Roseline albums vol vakkundig gemaakte melodieuze altcountrynummers. Ook met Townie (eigen beheer)is dat weer het geval. Ten opzichte van de voorganger, Vast As Sky (zie recensie) is The Roseline weer sterk van samenstelliing veranderd. Naast Halliburton is alleen toetsenist Ehren Starks nog van de partij maar hij is dan ook gelijk nadrukkelijk aanwezig. Vaak zijn zijn partijen de basis onder de nummers, maar ook levert hij prachtige delicate accenten. Een nootje hier, een meer…

Nedericana, dat is de term die de Utrechtse dichter Ingmar Heytze in de bandbiografie van The Maureens schijnt te gebruiken. Weinig origineel en eigenlijk een hele lelijke term, een dichter een beetje ontwaardig als je het mij vraagt (maar wie doet dat?). Gelukkig is de muziek die The Maureens op hun tweede album, Bang The Drum (eigen beheer) voorschotelt wel mooi. De zesmansband uit Utrecht grossiert in sterke, melodieuze, licht gecountrificeerde powerpopnummers. Zullen we wat referentiepunten noemen? The Posies, Jayhawks, Beach Boys. Maar ook Jellyfish en The meer…

Een maand geleden drong ineens het onwaarschijnlijke bericht door tot de media dat Ryan Adams bezig was het hitalbum 1989 van popicoon Taylor Swift integraal te coveren. En het bleek waar. Hij ligt er nu (digitaal dan, cd en vinyl volgen mogelijk). Ryan Adams: 1989 (Paxam). Van voren naar achteren, in dezelfde volgorde. Je blijft gissen naar wat de redenen hiervoor geweest zijn. Gimmick? Maar hoe dan ook: het resultaat mag er zijn. Qua sound is dit gewoon een Ryan Adams album. Het gekke is natuurlijk dat je dan gaat vergelijken met de originele meer…

Zeg je Gillian Welch, dan zeg je ook Dave Rawlings, want het stel is onafscheidelijk (geworden). Nadat eerst een trits platen van Gillian Welch verschenen was, zag in 2009 het eerste album van de Dave Rawlings Machine het daglicht. Het grootste verschil is ten opzichte van de platen van Welch is dat hierop Rawlings het vocale voortouw neemt. Na weer een album van Welch ligt er nu een tweede van de Dave Rawlings Machine in de winkels: Nashville Obsolete (Acony). Ten opzichte van het debuut is deze nieuwe schijf een stuk ingetogener. De lijst van meer…

All A Man Should Do (ATO) is inmiddels het negende studio-album van Lucero, de band uit Memphis die al 17 jaar meedraait. Memphis de stad waar country, rock en soul samenkomen en dat is ook precies wat Lucero op dit album voor elkaar krijgt. Nadruk ligt wel op rock, stevige rock zelfs, maar dat is alleen maar lekker. Op eerdere albums werden al blazers aan de sound van de band toegevoegd, maar dat klonk steeds ietwat geforceerd. Op All A Man Should Do valt voor het eerst alles op zijn plaats. Zoals in het rustige I Woke Up In New Orleans, daarin meer…

Voo Davis komt uit Chicago en hij speelt de blues, maar zijn wortels liggen in Alabama. Dat is te horen ook op dit in Bogalusa, Louisiana, opgenomen Midnight Mist (Butter & Bacon Records). Hij zingt over New Orleans en Tupelo en doet dat met een fijne hese stem. Davis is dan een blanke soulman die een beetje tussen blues en soul laveert. Daarnaast zoekt hij het avontuur. Zo laat hij wat Noord-Afrikaanse invloeden toe op Cajun Sun, waarop zijn gitaarspel verwantschap toont met dat van Ryley Walker. Stampend en huilend in het meer…

Altijd fijn als we aandacht kunnen vragen voor een lekker Nederlands americana-produkt. In dit geval Push The Plow, het tweede album van In My Tree. Dit is een band, nee eigenlijk is het een duo: Bert-Jan Kuijpers (zang) en Paul Verschuur (instrumenten en achtergrondzang). Uit Oss. Live wordt In My Tree wel tot 5 of 6 man uitgebreid, maar dit album is opgenomen door het kernduo (met een klein beetje hulp van een gastsaxofonist en een bassist). Maar ook op cd klinkt In My Tree bijna altijd als een meer…

‘She’s smooth as the gravel on a roadside creek bank / Sweet as the flower on a knotty pine casket / She’s hot as the fire on the end of a cigarette / Rich as a church’s Wednesday night basket / And there ain’t no man who can get his head around it / She’s sharp as the blade of a mountain man’s knife / Sour as an apple in a homemade pie / Mean as a snake in a small town zoo / Ain’t nobody that could ever get to her heart.’ Wie ook maar iets wil weten over American Middle Class (Slate Creek Records/Thirty Tigers/Bertus) dient dit formidabele meer…