Americana komt overal vandaan. Wat te denken van Tess Liautaud? Ze groeide op in Parijs, heeft naast haar Franse afkomst ook Amerikaanse roots, maar emigreerde naar Nieuw-Zeeland. Daar nam ze het prachtige Blue Mind (eigen beheer) op. De hoesfoto brengt de sfeer van singer-songwriters uit de jaren 70 en dat is precies waar ze haar inspiratie haalt. Het mooie is dat ze daar voldoende van haarzelf aan toevoegt. Dit is dus geen trip down memory lane, maar gewoon een eigentijds album. Muziek van de jaren 70 is immers nog altijd actueel. Door haar stem valt soms te denken aan Fleetwood meer…

Wat er te vertellen valt over Spirit Ridge (Continental Song City) van Dean Owens staat eigenlijk allemaal al in de bespreking van het voorafje The Ridge Trilogy. De verrassing is er dus wel vanaf. Dat mag zo zijn, de samenwerking tussen de Schot en de Italiaan Don Antonio blijft nochtans intrigerend genoeg voor wederom een inspirerende luisterervaring. Antonio is aanvoerder van de voor de gelegenheid tot The Stone Buffalo Band gedoopte uit eveneens Italianen bestaande groep begeleiders. Maar daarnaast zijn er nog veel meer gasten, waaronder andermaal John Convertino van Calexico. Burn It All brengt meer…

Dit is er weer eentje die er echt uitspringt: Big Ugly (Dear Life Records), het derde album van Fust. Ja, Fust, die kende ik voor deze plaat ook nog niet. Het is een gezelschap uit Durham, North Carolina, rondom Aaron Dowdy. 11 nummers die vooral de liefhebbers van MJ Lenderman zullen aanspreken. We noemen het maar hobbelige southern countryrock, gezongen met een stem die ergens doet denken aan die van Richard Buckner. Gruizige gitaren, piano, pedal steel (o.m. door John James Tourville van The Deslondes) en fiddle bepalen het geluid. De gelijkenis met MJ Lenderman is niet meer…

Over Eric Hisaw hebben we het heel lang niet gehad op deze site. In het eerste decennium van dit millennium recenseerden we meerdere albums van deze artiest uit New Mexico, die Austin, Texas als uitvalsbasis heeft. Otra Vez (Flak Records) is een prettige hernieuwde kennismaking. De Eric Hisaw Band brengt tamelijk rauwe rock-’n-roll. Zo kennen we hem nog. Een groots zanger is de hese Hisaw nog altijd niet. Dat hoeft ook helemaal niet als een stem zo lekker in de muziek zakt. Op Peace Of Mind valt te denken aan Chuck Prophet en, als het ook iets minder bekend mag zijn, Charlie Pickett en Eddie Ray Porter. Rootsrock meer…

Donderwolken dreven over Woodstock tijdens de totstandkoming van Spirits (New West Records), het achtste studioalbum van The Devil Makes Three. Heel passend bij zo’n collectie liedjes over de dood. Toch begint het met Lights On Me hoopvol, want dat gaat over leven na de dood. ‘Are we nothing but flesh and bone? / Doomed to wander and cursed to roam / No matter where I’m headed I’m going home.’ Waarna driemaal een ‘I’ll be free’ volgt. Op het titelnummer brengen vier witte paarden je op de begraafplaats nadat een elektrische gitaar de reis begonnen is. Slaggitaar voegt wat meer…

Het is weer een nieuw jaargetijde, weer een nieuw album van Charley Crockett dus. Zo voelt het in elk geval wel, want de Texaan brengt in recordtempo nieuw werk op de markt. Ditmaal voor het eerst via een grote platenmaatschappij: Lonesome Drifter verschijn bij Island records. Ze stonden voor Crockett in de rij maar hij koos voor deze platenmij omdat ze hem vrij zouden laten in de wijze hoe hij zijn muziek zou opnemen. En inderdaad, ook op deze nieuwe plaat klinkt Crockett zoals hij al een tijdje klinkt. Er is niks veranderd. En misschien is dat wel een beetje jammer, want meer…

Hallo, Koos Koets hier. Ik heb nu een geweldige plaat gevonden, jemig de pemig, de 70’s vibes spatten af van dit Horses (Scissor Tail Records), het nieuwe album van Tobacco City. Goeie bandnaam trouwens. Opener Autumn begint met “We were smokin‘ schwag behind the grocery store”. Kijk, die jongens begrijpen het. En wat kunnen die Chris Coleslaw en Lexi Goddard lekker zingen samen. De vibraties lopen over mijn rug, net Parsons en Harris, zo hé. En die die lekkere pedal steel van Andy “Red” PK doet je helemaal vergeten dat deze band uit Chicago komt, niks blues of zo, deze countryrock klinkt zowel meer…

Horsebath heeft in korte tijd de harten gewonnen van nogal wat liefhebbers van americana. In februari voerde de Canadese band de Euro Americana Chart aan met Another Farewell (Strolling Bones/V2 Benelux). Dat album begint inderdaad overtuigend met Hard To Love, een nummer dat in het verlengde ligt van Sir Douglas Quintet en Creedence Clearwater Revival. Toetsen trekken het geluid op In The Shade nog iets breder. Bepaalde gitaarpassages deden me aan Steve Miller Band denken. Variatie is gegarandeerd bij een band die bestaat uit vier multi-instrumentalisten waarvan er drie de leadzang voor hun rekening meer…

Eenmaal in de ban van de vrouw ben je verloren. Gaan eigenlijk alle countryliedjes daar niet over? Zelfs als ze gezongen worden door het vrouwelijk geslacht is dat het geval. Het is dus helemaal niet raar dat The Bobby Tenderloin Universe vocaal op Satan Is A Woman (CMR) op heel veel nummers wordt bijgestaan door vrouwen. Die hebben helemaal niet moeite met zo’n albumtitel. Het Canadese gezelschap rond Bobby Tenderloin (zang, akoestische gitaar, piano) speelt country zoals het zestig jaar geleden ook al werd gemaakt. De donkerbruine stem van de voorman laat je huiveren. Maar niet meer…

‘I’ve got a tattoo of Merle Haggard and a cat named George Jones / If not for George Merle and Willie I’d be all alone / All alone.’ Aan het woord is Joel Timmons. Op East Nashville Cowboy schetst hij een portret van de hipsters die stiekem toch ook wel een beetje hopen dat ze het er kunnen maken. Met een beetje gejodel. Het staat op Psychedelic Surf Country (eigen beheer) en misschien wil deze veteraan met dat album zelf ook wel doorbreken. Hij is al zo’n 25 jaar bezig. Met de jamband Sol Driven Train en met zijn vrouw Shelby Means (voorheen bij Della Mae) als het countryduo Sally & George. Op dit door Maya de Vitry meer…