Kijk, als de muziek van Pokey LaFarge je ding is, dan kun je Rob Heron & the Tea Pad Orchestra niet links laten liggen. En eerlijk gezegd, ook als je geen liefhebber van Pokey en de zijnen bent (zoals ik), dan nog is Something Blue (Tea Pad Recordings) een leuk album om te draaien. De old time country, country blues en western swing van dit vijfkoppige combo zit gewoon erg goed in elkaar. Heron is een kunstenaar met het woord en hij weet zich gesteund door een kundige begeleidingband. De Engelsman Heron draait er ook geen doekjes omheen: Well my cowboy boots have never walked meer…
Volgende maand staat Neil Young in Ziggo Dome. Hij wordt er begeleid door Promise Of The Real. Something Real (Royal Potato Family/Bertus) is het nieuwe album van die band. Voluit heet het gezelschap 
Fans van Dawes opgelet. 
Met enige verbazing heb ik kennis genomen van de juichende quotes die Her Majesty verzamelde in de Nederlandse pers met de ode aan Déjà Vu van Crosby, Stills, Nash & Young. Ik geloof heel graag dat het goed wordt uitgevoerd, maar zijn vijf sterren voor het naspelen van een plaat niet ietwat overdreven? Nou ja, daar gaat het nu niet over. Tenslotte zijn de mannen die deze ode te beurt viel zelf ook nog immer actief. Neil Young treedt binnenkort op in Nederland. Graham Nash heeft een nieuwe soloplaat en zorgde voor publiciteit door 
De knoppen zijn helemaal naar rechts gedraaid op The Howl & The Growl (eigen beheer). 
Indierock in vele variaties biedt Human Performance (Rough Trade/Konkurrent) van 
Het uit het noorden van de staat New York afkomstige 
Met soepel vakmanschap slingert 
Een voormalige deelnemer aan America’s Got Talent, dat is toch een opmerkelijke aanwinst voor Music Road Records, het label van Jimmy LaFave. Easy Prey (Music Road Records/Munich) is niet de eerste plaat van 
Een tijd geleden hadden we het over drie bands als 
We kunnen nu al voorspellen dat het straks moeilijk kiezen wordt op 
Geen kaarten gewonnen met onze Lucinda Williams prijsvraag? Dan hier een nieuwe kans om kaarten te winnen voor een optreden van haar. Op zaterdag 25 juni treedt zij nl. op op het 
Onlangs zag ik de muziekdocumentaire The Wrecking Crew, over een groep studio-muzikanten uit LA die in de jaren ‘60 en ‘70 duizenden nummers inspeelden. En van de leden van dit gezelschap was gitarist Glen Campbell die later nog een mooie solocarrière kreeg. Campbell lijdt de laatste jaren echter aan Alzheimer, iets waar de media volop aandacht aan heeft gegeven. Piet de Pessemier, spil van de Belgische altcountryformatie 
De vorige plaat, uit 2013, van 
Nog maar eens een Australisch plaatje doen dan? 
Onbekend maakt niet onbemind, zo zou ik het spreekwoord willen parafraseren als het gaat om singer-songwriters wier scheppingen de tand des tijds wel hebben doorstaan, maar hun persoon eigenlijk nauwelijks. Hoe bekend – of onbekend – is Steve Young eigenlijk? Onbekend, nogal.
Een beetje Rotterdammer kent het Pijnackerplein wel. Maar het wordt tijd dat ook de rest van Nederland daar eens een kijkje gaat nemen. En dan heeft het voor de bluegrassliefhebber de voorkeur als dat op 24 tot en met 26 juni gebeurt. Op die dagen vind op dit plein in Rotterdam Noord het 
De 19-jarige Kacy Anderson wordt al de nieuwe Sandy Denny genoemd. De 21-jarige Clayton Linthicum speelt gitaar met een techniek die de invloed van iemand als Richard Thompson verraadt. Zij is een achternicht van hem en samen vormen ze een gouden combinatie. Strange Country (New West Records/PIAS) is het tweede album van het Canadese duo 
Daniel Romano
In de tweede helft van juni komt Lucinda Williams voor een drietal optredens naar Nederland (zie 
Justin Osborne? Johnny Delaware? Bekende namen? Tot voor kort voor mij in ieder geval niet, maar dat wijt ik dan gemakshalve maar aan een gebrek aan alertheid. Was er namelijk wel sprake van oplettendheid geweest, dan had ik de namen van Osborne en Delaware al medio november 2015 tegen het ‘lijf’ gelopen. En vervolgens ook die van o.a. Taylor McCleskey, Eric Mixon, Wolfgang Zimmerman, Corey Campbell, Camilo Miranda, Jordan Hicks en 
We geven het maar toe: sinds we de lijstjes van het Australische blog Post To Wire ontdekt hebben houden we de muziek die vanuit die contreien komt beter in de gaten. En dat heeft al heel wat mooie ontdekkingen opgeleverd (Marlon Williams, Andy Gordon, Fanny Lumsden). Bee In Your Bonnet van het uit Sydney afkomstige 
Al Scorch
Lekker plaatje uit Nashville. Geen country, maar garagerock. Handle It (Plowboy Records) van 
Op 22 oktober pas zal in TivoliVredenburg in Utrecht het Ramblin’ Roots festival plaatsvinden, maar nu al sijpelen de eerste namen door die op die dag zullen optreden. En dat zijn niet de minsten! Wat te denken van Richmond Fontaine, The Mulligan Brothers, Lance Canales & the Flood, Ethan Johns & the Black Eyed Dogs, Stephen Simmons, Slim Cessna’s Auto Club en Matt Harlan & Rachel Johns. Verder ook de saharablues van Bombino en de fiddle-revival act Sheesham & Lotus & ‘Son. En 
Lilly Hiatt
Een wit paard in de sneeuw siert de hoesfoto van White Flag (eigen beheer) van 
Gisterochtend is op 74-jarige leeftijd Guy Clark overleden. Hij was al langer ziek. The King of the Texas troubadours is niet meer. De Texaan debuteerde in 1975 met Old no 1, waarop zulke prachtige liedjes staan als L.A. Freeway, She Ain’t Going Nowhere en Desperados Waiting For A Train. Vijf jaar later volgde Texas Cookin’. Er zouden nog twaalf albums volgen. Zijn laatste 
De Amerikaanse band US Rails heeft een pauze ingelast, tijd voor de individuele leden om zich te richten op eigen werk. Van Tom Gillam, Ben Arnold en Scott Bricklin verschenen nieuwe platen. Beautiful Dream (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van gitarist Tom Gillam is het krachtigste schijfje van de drie. Scherpe zang op opener Tell Me What You Want, gitaren die de melodie van Just Don’t Feel Like Love wegduwen, 
Natuurlijk moest het er eens van komen: het bezoeken van het Down By The River festival in Venlo. En waarom dan maar niet gelijk bij de tweede editie? De affiche zag er, met optredens van o.a. Mandoline Orange, Nikki Lane (foto) en de Wood Brothers veelbelovend uit. Onderweg naar Venlo hoorde ik op de radio Max Verstappen als eerste Nederlander een grand prix winnen. Dat kon niet meer mis gaan. Het zou een mooie dag in Limburg worden!
