Zo halverwege de jaren tachtig had je enkele artiesten die de gekte een beetje terugbrachten in de rockmuziek. Dat was nodig ook. Je had Mojo Nixon & Skid Roper, Barrence Whitfield & The Savages en The Legendary Stardust Cowboy en dat was de mafste van allemaal. Uit Nashville kwamen Webb Wilder And The Beatnecks die met It Came From Nashville een vliegende schotel lanceerden die nog altijd rondjes draait. Met Mississippi Moderne (Landslide Records/Sonic Rendezvous) is Webb Wilder terug op het label waar hij drie meer…

Met gammele rockabilly voor landerijen waar de hekken een beetje scheef staan opent Drunken Prayer de nieuwe plaat I Intend To Comprehend The Devil & The Blues (Fluff & Gravy Records). Hellraiser heet dat eerste nummer. Op Machines voegt Morgan Geer daar een beetje orgelsoul aan toe. En meer, want halverwege zit een passage waarin hij Johnny Cash met The Flying Burrito Brothers op een surfplank zet en ze lekker laat dobberen. In The Champagne Of Tears betoogt hij dat er teveel Tammy is en niet genoeg Loretta. In het liedje zit meer…

Het debuut van Promised Land Sound was geniaal. De combinatie van bubblegum, garagerock en countrysoul leverde een vorm van altcountry op die totaal uniek was (zie recensie). Het tweede album For Use And Delight (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) is iets minder bijzonder, maar toch nog altijd lichtelijk fantastisch. De band uit Nashville, Tennessee, grijpt wederom terug naar het verleden. Deze keer lijken er vooral psychedelische walmen op te stijgen die te situeren zijn ergens in Laurel Canyon, eind jaren zestig. Op Push And Pull (All The Time) horen meer…

Of we op deze site beslist iets moeten met een album van enkele zonen van The Moody Blues is twijfelachtig. Met Melancholy Sea (eigen beheer) eisen The Pinder Brothers die aandacht evenwel gewoon op met een frisse plaat waarop beatleske melodieën over een rootspad spoelen. Mike Pinder was een van de oprichters van de band die halverwege de jaren zestig ontstond en een megahit scoorde met Nights In White Satin, nu is het de beurt aan Michael en Matt. Of de broers Michael en Matt ooit de Heineken Music Hall zullen uitverkopen, zoals de nog steeds meer…

Het zal toch niet zo zijn dat ik ineens op traditionele vrouwen ga vallen? Maar na eerder al mijn liefde betuigd te hebben aan Courtney Patton, Jelka van Houten, Kacey Musgraves en Alison Ferrier, is het nu Fanny Lumsden die mijn oren gevangen houdt. Lumsden is net als Ferrier afkomstig uit Australië en heeft met Small Town Big Shot een fijn debuut afgeleverd. Daarop een collectie van elf zelfgeschreven countrypopliedjes, die in Soapbox, Rattle & Your Roll en het titelnummer zijn hoogtepunten kent. Stuk voor stuk aantrekkelijke songs met meer…

Sommige platen blijven nogal onopgemerkt. Dat lot trof ook dit Bleed Like You Bleed (Rocking K Records) van Joe Koenig. Het album kwam al uit in augustus 2014. Ondanks positieve recensies op Americana UK en No Depression werd de rauwe rootsrock van de Texaan Koenig niet in grote kring opgepikt. Misschien heeft de tegenwoordig in Californië wonende artiest niet genoeg aan promotie gedaan, want aan de kwaliteit van deze plaat kan het niet liggen. Gelukkig stuurde hij ons enkele maanden geleden alsnog een exemplaar om te meer…

Wat is Dead Stars (Union Music Store) van The Self Help Group een bijzonder album geworden! En ook bijzonder mooi. De zespersoonsformatie uit Brighton verraste in 2013 al met het debuut Not Waving, But Drowning (recensie), maar deze tweede doet er gewoon nog een schepje bovenop. Songwriter Mark Bruce weet weer een hele collectie parels uit zijn mouw te schudden die betrekking hebben op een heel scala aan onderwerpen. Wist u b.v. dat er in de dertiger jaren in Boedapest een heuse Smile Club werd opgericht om een tegenwicht te bieden aan het grote meer…

Jimmy Lafave is goed bezig met Music Road Records. Op zijn muzikale weg treffen we thans Lance Canales & The Flood die met The Blessing And The Curse (Music Road Records/Munich) een voortreffelijk album voorleggen. Canales komt uit Californië en is van Mexicaanse afkomst. Dat laatste onderstreept hij met een geïnspireerde versie van Deportee van Woody Guthrie. Het nummer, dat ook bekend is als Plain Crash At Los Gatos, werd door hem opgenomen nadat hij ontdekte dat de Mexicaanse slachtoffers in een massagraf liggen meer…

Alberta Cross opereert al lange tijd vanuit New York maar het was in London dat de band werd opgericht door Terry Wolfers en Petter Ericson Stakee. Rondom dit duo hebben in de tien jaar sinds de oprichting allerlei andere bandleden gezwermd. Met het verschijnen als dit nieuwe, ongetitelde album, is echter ook Wolfers verdwenen zodat de in Zweden geboren Stakee het enige overgebleven originele lid is. Hij is ook de zanger en liedjeschrijver van Alberta Cross. Beter gezegd: Alberta Cross is Petter Ericson Stakee. Dit derde volledige album is meer…

Bruin is de kleur van rootsmuziek. Zand, aarde, wortels, hout. Skin & Bone (eigen beheer) van Mark Brown is net zo donkerbruin als de albums van Greg Brown. Zijn stem is weliswaar iets minder donker, verder graaft deze uit de Amerikaanse staat Maryland afkomstige singer-songwriter net zo diep. Hij was boer, visser, monteur en timmerman, toch is hij ook al 25 jaar actief in de muziek. Al die bruine tinten vormen toch een verrassend rijk geschakeerd palet. Dat is mede te danken aan producer Dean Jones, die Brown (zang, gitaar) begeleidt op toetsen, ukelele, meer…

Na mijn eerste beluistering dacht ik dat Beth Bombara met haar ongetitelde derde volledige album een fantastische akoestische plaat afgeleverd had. Bij verdere beluisteringen bleek daar niets van te kloppen. Wel fantastisch maar helemaal niet geheel akoestisch. Verre van dat zelfs. Ik werd waarschijnlijk in verwarring gebracht omdat het eerste en de laatste liedjes akoestisch zijn. Of misschien kwam het door het over de gehele linie rustieke karakter van de nummers. Dat rustieke schrijf ik dan vooral toe aan die prachtige, wat melancholieke stem van Bombara (die meer…

Andrew Marlin en Emily Frantz zaten in de studio tegenover elkaar om de liedjes op te nemen voor Such Jubilee (Yep Roc Records/V2). Zo naturel mogelijk, die werkwijze. Dat leverde een heerlijk album op vol warmte en menselijkheid. De opnamen van het duo Mandolin Orange kwamen tot stand in Asheville, North Carolina, en de countryfolk die ze brengen is mijlenver verwijderd van de gladde popcountry uit Nashville, Tennessee. Akoestische gitaren, mandoline, viool, meer was niet nodig om de liedjes in de verf te zetten. En meer…

Oceanside Cities (Dinky Pops Records) is een werkstuk van de Amerikaanse globetrotter Adir L.C. die de nummers voor deze plaat schreef in meerdere kuststeden. Uiteindelijk belandde deze C (Cohen) in een studio in Tel Aviv waar de opnamen plaatsvonden. De verf van de huizen in die kuststeden loopt een beetje uit op het hoesje. Dat geeft het indiekarakter van de plaat aardig weer. Dat wil niet zeggen dat Oceanside Cities een simpel werkstuk is. Integendeel, hier wordt gemusiceerd om de harmonieuze pop van The Beach meer…

‘’Give me one perfect wave to get me out of this place’’, zingt Leeroy Stagger op Something Beautiful. Dat is het wezen van Amerikaanse rootsrock. In dit geval van een Canadees. Onderweg gaan wegens een gevoel van onbehagen. Ergens anders is het vast beter. Ik wil alleen maar een klein beetje gelukkig zijn, verkondigt Stagger op Happy Too. Dream It All Away (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) gaat over de Amerikaanse droom. Dat is de droom van een beter leven. Eigenlijk heeft die zoektocht niets met geografie te maken. Het is meer…

Dat americana toch grotendeels oudelullen-muziek is, is een feit dat nauwelijks ontkend kan worden. Op een of andere manier spreekt het genre voornamelijk 40-plussers aan. Tenzij je Mumford & Sons ook americana zou willen noemen. Maar dat doen we niet. Het was dan ook een verrassing dat mijn zoon van zestien Cardboard Boat (eigen beheer) van de uit Santa Fe afkomstige singer-songwriter David Berkeley er wel mee door vond kunnen gaan. Dat is uit zijn mond al heel wat. Maar zo gek is het niet want ik moest bij beluistering ook meer…

Grootse popmuziek zoals die decennia geleden gemaakt werd, dat staat de luisteraar te wachten die binnenstapt door The Ocean’s Door (eigen beheer) van Chris Storrow. Spectoriaans klingelende klokken en een kerkorgel op opener A True Christian geven een goed beeld van wat volgen gaat. Is daar anno 2015 nog een publiek voor? Waarschijnlijk wel, anders werd er door de platenindustrie niet zoveel geld gestoken in de advertentiecampagne van het morgen te verschijnen nieuwe album van Electric Light Orchestra. De Canadees meer…

Een echte dominee is Reverend Freakchild niet. Zeker, religie heeft zijn belangstelling. Filosofie evenwel evenzo. Hillbilly Zen-Punk Blues (eigen beheer) is precies wat je bij zo’n titel mag verwachten. Spirituele zaken die worden weggeblazen met een mondharmonica, psychedelische verhandelingen waar een fluit zich mee bemoeit, een dreigende resonator die oude geesten van de blues oproept. Dat soort klanken dus. Het instrumentale Angels Of Mercy heeft nog het meest weg van een stukje Rainer die jamt met meer…

Bezig baasje is een term die Trent Dabbs eigenlijk te kort doet. De oorspronkelijk uit Jackson, Mississippi afkomstige singer-songwriter schrijft nummers voor andere artiesten, componeert songs op bestelling voor countrydrama-serie Nashville (ook zijn huidige woonplaats), zit met Amy Stroup in het powercountrypopduo Sugar & Hi-Lows maar houdt er ook nog een solocarrière om u tegen te zeggen op na. Het eerder dit jaar verschenen Believer (eigen beheer) is daarin al het negende album. En het is een fijn album met aantrekkelijke en aanstekelijke poppy folk en meer…

De Californiër Don Gallardo verblijft al zo’n acht jaar in Nashville, Tennessee. Zijn countryrock loopt zelden uit de pas. Als hij op The North Dakota Blues verkondigt dat hij er de sheriff met een schot net onder diens schouder heeft uitgeschakeld, dan vraag je je af of dat dezelfde Don Gallardo is die met een nette rode stropdas op het hoesje van Hickory (Clubhouse Records/Bertus) in de verte staat te turen. Ach ja, een singer-songwriter hoeft zijn verhalen niet zelf te beleven. Liever niet zeg, dan werd het me toch een saaie bedoening. Dus meer…

Van grenzen tussen genres moeten Tommy Castro & The Painkillers niets weten. Gaandeweg zijn loopbaan heeft Castro steeds meer invloeden verwerkt in zijn blues, zodat zijn blues nu eigenlijk veel meer is dan alleen maar dat. De soul druipt tussen alle noten door op Method To My Madness (Alligator/Munich). Zijn vorige album The Devil You Know hebben we vorig jaar niet besproken, maar dat is net zo’n knaller. Zoals bij zovelen begon de blues voor Castro bij de gitaar, maar inmiddels is hij ook een geweldig zanger. Op opener Common Ground kan meer…

Het is heel knap wat The Black Lillies doen. Ze lopen over de dunne scheidslijn tussen de contemporaine country en de alternatieve country. Tenminste als je ervan uitgaat dat een dergelijke scheidslijn bestaat. Het is meer een grijs, diffuus grensgebied en The Black Lillies voelen zich daar thuis. Hard To Please (eigen beheer) is het vierde album van zanger en liedjesschrijver Cruz Contreras en de zijnen. Overigens zijn er ten opzichte van het vorige werk (zie recensie) nogal wat nieuwe gezichten onder de “zijnen”. In de aanloop naar de opnames verlieten twee leden de band meer…

Je hebt van die platen die in het geweld van releases volkomen over het hoofd gezien zullen worden. Platen die niet vanzelf bij de luisteraar terecht komen omdat ze niet gepushed worden door enthousiaste promotors of die niet gemaakt zijn door bekende namen. Zoiets zou bij voorbeeld ook Old Light (Deep Blue Something) van HT Roberts kunnen overkomen. Dat zou jammer zijn. Voor Roberts èn voor de onwetende luisteraar. Roberts, een singer-songwriter (pseudoniem van Herman Temmerman) uit Gent, timmert al ruim 20 jaar aan de meer…

Kevin Sekhani was 20 jaar actief in Austin, Texas, totdat hij vijf jaar geleden besloot terug te keren naar Lafayette, Louisiana. Eerder schreven we al eens over de band The Mercy Brothers die hij daar begon. Deze keer gaat het over Day Ain’t Done (Louisiana Red Hot Records) as performed by Kevin Sekhani. Dat betekent niet dat dit een soloplaat is in de letterlijke zin van het woord. Voor dit soort cajunrock heb je een lekkere band nodig. Sekhani begint met het titelnummer en dat is cajun met een fiddle en een elektrische gitaar die van krokodil naar meer…