Er is weer wat festivalnieuws. Het derde Heartland-festival gaat op 30 april georganiseerd worden in Metropool in Hengelo. Op de affiche staan: Corb Lund, Legendary Shack Shakers, Lea Kliphuis, Dead Bronco, My Baby, Blue Grass Boogiemen, Ian Fisher, Heavy Trash en Thijs Boontjes Dans- en Showorkest.
meer…
Drummer Billy Conway (ex-Morphine) is er weer bij op Salt As Wolves (Blue Blade Records), het nieuwste album van de Amerikaan Jeffrey Foucault. Perfecte combinatie. De drummer die geen tik teveel doet. De singer-songwriter die zingt over smeulend vuur en eenzaamheid. Over hoe hij met zijn bandleden zwijgend door de nacht rijdt, op weg naar een nieuwe dag (Des Moines). Aan die toch al geweldige samenwerking tussen Conway en Foucault wordt nog een extra dimensie toegevoegd. Bo Ramsey is er namelijk ook bij. De gitarist uit meer…
Alleen om het schitterende Comme La Vie Est Belle, een duet met Will Oldham, is L’Insouciance (Manassas/BMG/Sony) van de 29-jarige Baptiste W. Hamon al interessant. Verder is natuurlijk het feit dat het hier om Franstalige americana gaat een bijzonderheid. Maar daarnaast is het ook een album dat vooral vanwege zijn kwaliteit het beluisteren waard is. De Parisien Hamon is al van jongs af aan gefascineerd door Amerika en beschouwt naast Jaques Brel en Serge Reggiani ook John Prine, Leonard Cohen en Townes van Zandt als zijn belangrijkste inspiratiebronnen. meer…
Fernando is een band uit Portland, Oregon, die al zo’n twintig jaar bestaat. De in Argentinië geboren Fernando Viciconte is de spil van het collectief uit de Amerikaanse stad. Hij zingt een beetje als een dakloze John Lennon en schrijft liedjes die melodieus en stevig zijn en volledig tot hun recht komen in een fraai ruimtelijk geluid. Een gitaar krult vraagtekens om Save Me, waarmee het achtste album Leave The Radio On (Decor/Bertus) begint. The Dogs klinkt ijl als Big Star. Peter Buck van R.E.M. weeft er een stukje sitar doorheen. El Interior wordt meer…
Theo Sieben
in een Brabantse Amsterdammer – hij groeide op in de Peelstreek – maar als je niet beter zou weten zou je denken dat zijn wieg ergens op het Amerikaanse platteland heeft gestaan. Sieben maakt immers, zo blijkt ook weer op zijn derde soloplaat Delphinidin (Highwind Howl Records), puur Amerikaanse muziek. De nummers op dit album vinden hun basis in de blues, met toevoeging van een een scheutje gospel hier en daar. Het zal ook wel niet voor niets zijn dat de titel van de plaat doelt op het stofje delfinidine dat bepaalde bloemen blauw maakt. De twaalf liedjes meer…
Overstuurde gitaren. Zeurend orgeltje. Krachtige drumslagen. Dan Stuart leeft nog. Met een stel jonge Mexicanen laat hij weer eens van zich horen. Vier jaar geleden wentelde hij zich in de waanzin met The Deliverance Of Marlowe Billings (zie recensie), een album waarop hij dacht af te rekenen met zijn ex die hem na twintig jaar had verlaten. Mooi niet dus. Op Marlowe’s Revenge (Cadiz Music/Bertus) is hij nog lang niet klaar met haar. ‘Are you happy honey? / What’s a husband for? / Adios guapa I gotta run / It’s been real too much fun’. Ja, hij leeft meer…
‘My name is Thomas Jefferson Kaye, I was born in North Dakota / I went to New York one day, where I learned myself to get loaded’. Zo introduceert Thomas Jefferson Kaye zichzelf In het openingsnummer van First Grade en gaat dan verder met: ‘And we learn to fly in Northern California’. Pas in Californië begint Tommy Kaye in 1972 aan een solocarrière, terwijl hij dan al jarenlang een drukbezet producer en tekstschrijver is. Als producer was Thomas Jefferson Kaye namelijk betrokken bij beroemde singles als ‘Denise’ van Randy and the Rainbows en ’96 Tears’ van Question Mark & the Mysterians, bij albums van meer…
Kun je op een site over altcountry aan komen zetten met een songtitel als That’s Why God Loves Cowboys en toch serieus worden genomen? Tsja, twijfelgeval zou ik zeggen. Na een paar luisterbeurten wist ik eerlijk gezegd niet wat ik moest denken van The Underdog (Big Label Records/Thirty Tigers/Bertus) van de Texaan Aaron Watson. Na een tijdje nog maar eens luisteren kan dan verhelderend werken. Zo gezegd, zo gedaan. Zo kan het gebeuren dat we hier voor het eerst aandacht besteden aan Watson, die met The Underdog al zijn twaalfde meer…
Drums, gitaar en zang zijn even belangrijk op Blackwing, het nummer waarmee Lucie Thorne haar nieuwste album Everything Sings Tonight (Little Secret Records/CRS) opent. De Australische singer-songwriter werkt wederom samen met drummer Stuart Hamish. De twee vullen elkaar op perfecte wijze aan. Ze brengen een soort donkere slowcore die zindert van de onderhuidse spanning. Gitarist Bo Ramsey speelt op drie nummers mee en dat is een passende aanvulling. Het briljante ingehouden gitaarspel op dat eerste nummer is overigens meer…
Op Going Down In History (Bloodshot Records/Bertus) klinken Waco Brothers nog net zo energiek als ruim twintig jaar geleden toen ze begonnen. Cash meets Clash, is dat eigenlijk niet de perfecte omschrijving van altcountry? The Waco Brothers maken die woorden weer volledig waar. Engelse punk en Amerikaanse country die elkaar vinden. De in Amerika neergestreken Brit Jon Langford (Mekons, Three Johns) drukt niet alleen als muzikant zijn stempel op altcountry, ook als illustrator van hoezen heeft hij het genre een dienst bewezen. Het is meer…
Mooie titel is dat: Home Sweet Hotel (eigen beheer). Het is het leven van de rondreizende artiest. Zo ook voor Amelia White. Zeker sinds haar relatie naar de knoppen ging. Jaren geleden al. Ze voelt nog altijd de pijn. Huilen in het kussen. Een schaduw op haar schouder, zo leren we op Dangerous Angel. De singer-songwriter uit Nashville zingt soms wat zeurderig. Negatieve opmerking? Nee hoor, daar houden we juist wel van. White is echter geen Lucinda Williams, daarvoor glijdt haar stem iets te vaak weg naar eenvormigheid; dan verslapt de meer…
Op deze site werd al eerder die razend interessante eindejaarlijst van Australische en Nieuwzeelandse americana genoemd waaruit we onder meer Marlon Williams en eerder al Fanny Lumsden bespraken. De Australische Andy Gordon staat er ook in (en dat zegt al bijna genoeg). Zijn New Albion is echter wel geheel afwijkend van de andere albums uit die lijst. Maar zeker zo belangwekkend. New Albion is een conceptplaat met nummers die geheel gewijd zijn aan de eerste ontmoeting tussen de lokale bevolking (die Gordon steevast de Australians meer…
BR5-49 – Kate Campbell – Melanie Dekker – Sharon Shannon & Alan Connor
Twintig jaar geleden trad BR5-49 op in het Duitse tv-programma Ohne Filter. Van die opnamen is nu het live-album One Long Saturday Night, Plus (Bear Family/Bertus) verschenen. Die Plus staat voor vier in Japan opgenomen liedjes. De band was een buitenbeentje in Nashville met het soort ouderwetse honky tonk dat ze maakten. Ohne Filter viel in de smaak bij de Amerikanen, omdat er live meer…
Cayamo Sessions At Sea – Buddy Miller & Friends (New West/PIAS)
Cold And Bitter Tears – The Songs Of Ted Hawkins (Continental Record Services/Munich)
Een cruise? Geen sprake van! Na die eerste ferme afwijzing ging Jan Donkers toch overstag. Een half jaar later scheepte hij in op de Norwegian Dawn voor de Cayamo Cruise 2009. Vanuit Miami ging de reis door het Caribisch gebied waarbij de opvarenden werden vermaakt door John Hiatt, Lyle Lovett, Joe Ely, Webb Wilder, Patty Griffin en andere artiesten. In zijn vorig jaar verschenen boek Rock’-n-Roll Voorbij De Midlifecrisis doet Donkers in zes hoofdstukken verslag van evenzovele cruises. Goede muziek, maar ook minder meer…
Wie is er niet groot geworden met die typische Excelsior-sound? Bands als Daryll-Ann, Caesar en Johan bepaalden zo’n beetje vanaf de jaren 90 de Nederlandse gitaarpopscene. Ook El Pino & the Volunteers brengen sinds 2006 hun platen uit op dit befaamde platenlabel. Het debuut, Molten City, kon nog als alternatieve country beschouwd worden, maar met The Long-lost Art Of Being Invisible (2009) draaide het gezelschap rond David Pino al naar de gitaarpop. Het nieuwe titelloze album past opnieuw naadloos in die gitaarpop-traditie van Excelsior meer…
De deurbel gaat. Als ik opendoe staat de buurvrouw voor m’n neus. Of ik die muziek die ik de laatste drie dagen draai alsjeblieft nog eens wil opzetten. En ze wil graag weten wat het voor een plaat is. Het is Walking With A Stranger (eigen beheer), het tweede album van het duo Escondido (bestaande uit Jessica Maros en Tyler James) En ja, het is een plaat die ik inderdaad al drie dagen vrijwel onafgebroken op vol volume draai. Niet alleen omdat die zo goed is, maar ook omdat het een album is dat uitnodigt om de geluidsknop open te zetten. Dit is klassieke meer…
Met Six On The Out (eigen beheer) brengen The Westies al snel een opvolger uit voor het uit begin 2015 stammende West Side Stories. The Westies, dat zijn Michael McDermott en partner Heather Horton, die op dit album ondersteund worden door onder meer gitarist Will Kimbrough en multi-instrumentalist Lex Price die ook de productie deed. Het een beetje orientaals aandoende If I Had A Gun is een fantastisch openingnummer. En dat is gelijk ook een valkuil, want hiermee worden de verwachtingen voor de rest van het album hoog opgeschroefd. En meer…
Gisteravond werden in Los Angeles voor de 58ste keer de Grammy Awards uitgereikt. Daarbij vielen Chris Stapleton (foto) en Jason Isbell ieder twee keer in de prijzen. Stapleton kreeg ze voor “Country Solo Performance” en “Country Album” en Isbell voor “American Roots Song” (24 Frames) en “Americana Album”. De Grammy voor het beste folkalbum ging naar Bela Fleck en Abigail Washburn en die voor het beste bluegrass-album meer…
Valentijnsdag 2016. Nijmegen. Geen lekker weer, dus een rondje golf op het nabij gelegen Rijk van Nijmegen links laten liggen. Ook geen De Goffert om de Nijmeegse Eendracht Combinatie te zien verliezen (0-3) van de aanstaande (?) landskampioen. Maar wel: The Mulligan Brothers in Trianon. Het (na)middagoptreden welteverstaan, want een minuutje DWDD lijkt vrijwel immer een run op kaartjes teweeg te brengen; ook voor The Mulligan Brothers. Het middagoptreden was dan ook plots in meer…
Na de dood van zijn vader zocht Matthew O’Neill naar troost en wijsheid door jaren als een nomade te leven in de wouden van Amerika. Weg van alles en iedereen. Tevens vertoefde hij langdurig in indianenreservaten. De in Canada geboren O’Neill groeide op in het Amerikaanse Pennsylvania, totdat hij zijn vader verloor. Dertien was hij toen. Campfire Cook (Lone Pine Records) kwam tot stand in een blokhut in Wrightwood, Californië. Daar ontstond op het titelnummer de sfeer van Neil Young circa Harvest. Don’t Speak is van een andere orde. De zang meer…
Gene Clark – Townes Van Zandt
In 1977 was ik 15. Countryrock was alles voor me. Ik had het idee dat ik veel te laat geboren was, want alle goede platen in dat genre waren eind jaren zestig en begin jaren zeventig gemaakt. En dat was al zóóó lang geleden. Hotel California was best een aardige plaat, maar het titelloze debuut Eagles toch echt zoveel beter. Vier jongemannen die speelden alsof de naalden van de cactussen door hun Levi’s prikten. Mijn leven was een ontdekkingstocht naar meer…
Ze werden hier al genoemd in recensies van albums van Willie Sugarcapps en Scott Nolan. Maar hun eigen Dirt Road’s End bleef onbesproken. Daar maken we nu een eind aan, ook al is het album al bijna een jaar oud. Gewoon omdat het kan en omdat dit een album is dat nodig onder de aandacht gebracht dient te worden. Sugarcane Jane is een duo uit Nashville bestaande uit de Anthony Crawford en echtgenote Savanna Lee Crawford. Eerstgenoemde is een zeer ervaren kracht die onder eigen naam al een paar albums uitbracht en in de begeleidingsgroepen meer…
De eerste namen voor de op 2 juli in het Utrechtse Julianapark te organiseren derde editie van het Roots In The Park-festival zijn door de organisatie bekend gemaakt. Het zijn de Amerikaanse southern rockband Blackberry Smoke en het Engelse countryduo My Darling Clementine. Kaarten a raison van € 42,90 zijn onder meer te koop via Ticketmaster.
Op zijn achttiende verliet Jeremy Pinnell het ouderlijke huis in Kentucky. Hij zong en schreef toen al countrynummers, maar het duurde nog eens 18 jaar voordat de cd OH/KY (SofaBurn Records) zou verschijnen. In die tussenliggende jaren leefde hij het leven waardoor je nu kunt zeggen dat hij doorleefde muziek maakt. ‘The needle loves me’, horen we op Big Bright World. En op Loose Women laat hij weten dat hij altijd van zulke vrouwen heeft gehouden, maar dat ze hem nooit zagen staan. ‘You know I can’t relate to the good lord above’, verkondigt meer…
Quiet Hollers voorman Shadwick Wilde “incorporates Americana and classic indie rock with a strong post-hardcore influence”. Zo zag ik het omschreven staan. Ik kan het zelf niet beter beschrijven. Zo bezien valt de muziek van dit kwintet uit Louisville, Kentucky dan ook enigzins te vergelijken met die van de American Music Club. Bij de recensie van hun vorige album schreef ik nog dat de band een niet al te actieve drummer had. Nu pas lees ik dat hij bij de opnames een gebroken nek had. Bij dit nieuwe, titelloze, album (eigen beheer) is de man achter de drumkit echter meer…
Eergisteren bereikte ons het bericht dat Giant Sand er na 30 jaar mee ophoudt. Howe Gelb kapt met zijn band. Het einde van een tijdperk. Jammer. Maar waar iets verloren gaat ontstaat vaak ook weer wat anders moois. In een van de laatste (of was het de laatste?) samenstellingen van Giant Sand zaten Brian Lopez en Gabriel Sullivan, een duo dat er samen ook nog een andere band op nahoudt: XIXA (hé, zagen we zoiets niet eerder gebeuren? Denk Calexico). Het dus ook vanuit Tucson opererende XIXA draagt heel duidelijk de sporen van Gelb maar ook van meer…
Rootsmuziek heeft maar weinig met het platteland te maken. Het gros van al die artiesten op cowboylaarzen woont in een stad. Jeffrey Lewis komt uit New York en draagt sneakers. Zijn muziek wordt door vrijwel niemand omschreven als americana. Toch is Manhattan (Rough Trade/Konkurrent) van Jeffrey Lewis & Los Bolts dat wel degelijk. Zelfs zonder de definities op te rekken. Manhattan is een grotestadsplaat met muziek van de straat. En is dat niet bij uitstek de broedplaats voor de meest fantastische roots-’n-roll? Sirenes. Scowling Crackhead Tan begint meer…
Met Because There’s Nothing Outside (eigen beheer) doet de Amerikaan Mark Davis afstand van het geloof. Het album is een verlengstuk van zijn eveneens vorig jaar verschenen boek God In Chains. Mark Davis and the Inklings verpakken de teksten in Beatleske melodieën. Davis (gitaar, piano) heeft een stem die soms sterk aan John Lennon doet denken. Op Spoiling The Game is dat bijvoorbeeld het geval. Andere namen waar aan te denken valt zijn Fernando, Tom Freund, Michael Penn of Crowded House. Op de ruim acht minuten van meer…
Vandaag, 6 februari, is op 74-jarige leeftijd Dan Hicks overleden. Hicks richtte al in 1967 Dan Hicks and His Hot Licks op, een band die, met tussenpozen, tot op de dag van vandaag bestaan heeft. Hicks’ muziek was niet onder een noemer te vangen. Hij combineerde (vaak met humorvolle teksten) country met jazz, bluegrass, pop, swing en folk. Dan Hicks componeerde, al in 1969, ook I Scare Myself dat in de versie van Thomas Dolby een bekende hit werd. Maar zie hieronder de originele versie van meer…
De uiterst actieve Neal Casal bepaalt de kleuren op Indian Summer (Horton Records/Continental Record Services/Munich) van Rachel Dean. De zangeres uit Los Angeles zocht voor haar tweede album inspiratie in de woestijn van Joshua Tree National Park. Daar sprong Casal even van de trein van Gospelbeach (zie recensie) om zijn elektrische gitaar te slingeren rond creosotestruiken en yuccas. Het zijn kleuren die door het vallende zonlicht net iets fletser uitvallen. Alsof je te lang in de zon hebt gekeken, waardoor alles een beetje vaag is geworden. Zo’n meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL