Reverse Cowgirls
In april 2011 blies een jarenlange traditie, het Blue Highways Festival (toen al in de Rode Doos) in Utrecht, haar laatste adem uit. Voorlopig, zo was althans de indruk. Nu is er dan het Ramblin’ Roots Festival. Ook in Utrecht én op de plek waar in 2000 Blue Highways haar oorsprong kende: Vredenburg. Of beter inmiddels, dit na een jarenlange verbouwing: Tivoli/Vredenburg. Ramblin’ Roots kan, dit met een beetje goede wil dan ook als een ‘verbreding’ van meer…
Met volle overgave storten de leden van Dirt River Radio zich op hun stiel. Rock & Roll Is My Girlfriend (Bad Reputation) stellen ze en je gelooft ze tien nummers lang op hun woord. Vanaf de Stonesy opener Blackhearted (Gin Drinking And Blue) trekken deze Australiërs door langs de speelvelden van Faces, AC/DC, Status Quo en American Aquarium. Langzame blues met veel soul en fikse strepen southern rock serveren ze. Niets nieuws, maar wel erg lekker. Afsluiter Broken English Baby had zo op Give Out But Don’t Give Up van meer…
Hal Ketchum behoorde in de tweede helft van de jaren tachtig met mensen als Steve Earle, Dwight Yoakam, Lyle Lovett en Randy Travis tot de nieuwe traditionalisten. Dat waren jonge artiesten die genoeg hadden van de gladde pop uit Nashville. Ketchum werd echter al snel ingelijfd door Curb Records, dat hij bediende met enkele grote countryhits. Het zou onzinnig zijn om te stellen dat hij een knieval maakte naar de commercie. Zijn soepele stem is namelijk gemaakt voor de naar easy listening neigende deunen waar hij zo succesvol mee was. Na zes jaar stilte meer…
Trampled By Turtles is een van die bluegrassgroepen die het genre tegenwoordig nieuw leven inblaast. Dit kwintet uit Minnesota is steeds op zoek naar andere paden om in te slaan. Niks “met z’n allen om 1 microfoon heen staan en met dan met razende vaart traditionele liedjes spelen”. Nee, Trampled By Turtles zoekt het in een soort cross-over naar akoestische indierock. Voor Wild Animals, het inmiddels zevende studio-album van de groep, werd mede-Minnesotian Alan Sparhawke (van de slowcoreband Low) aangetrokken. En dat heeft meer…
Een nieuwe plaat van Neville Quinlane en zijn mannen, dat was al weer een tijdje geleden. Of ze zich daar druk om hebben gemaakt? Waarschijnlijk niet, The Future Happens Anyway (Six Shooter /Blue Rose/Sonic Rendezvous), dus waar zouden ze zich druk over maken. NQ Arbuckle speelt typische altcountry, wat veel te maken heeft met de grofkorrelige zang van Quinlane. Dit zijn van die mannen die dansen zonder te bewegen, zelfs als een liedje als Red Wine begint met een huppelende melodie. Ze slapen als ze moe zijn. Eten als meer…
En nog een festival! Een kleiner opgezet festival weliswaar, maar toch. Op zondag 26 oktober vindt in dorpshuis De Furs in Lage Vuursche voor de eerste maal het Sunday Afternoon Festival plaats. De organisatie is in handen van de mensen van In The Woods, Continental records en muziekblad Heaven. Optredende artiesten zijn Kreg Vieselman, Amy Speace, The Howlin’ Brothers, Cara Luft, Steve ‘Blabbermouth’ Folk, en BJ Baartmans. Kaarten kosten 20 euro en deze zijn te reserveren via meer…
Is er een goed Nederlands woord voor ramshackle? Zwak, wankel, krakkemikkig, gammel, wrak, bouwvallig, mwah, het geeft allemaal net niet goed weer wat ermee bedoeld wordt als het om muziek gaat. Een blik op de hoes van The Basement Tapes van Bob Dylan and The Band maakt eigenlijk meer duidelijk dan welke omschrijving ook. Jongemannen met oude instrumenten in een kelder waar overal leidingen lopen, een hond die naast een kartonnen doos zit waar enkele van die banden op liggen en een kleurrijk divers gezelschap dat meer…
Het is niet onze gewoonte om veel aandacht te geven aan EP’s. Maar dit is een bijzondere. Zes nummers telt The New Black And White (Excelsior), van Danny Vera. The New Black And White heet ook het nieuwe programma waarmee Vera deze herfst de theaters ingaat. Een programma met nieuwe en oude liedjes, eigen werk en covers. Die tegenstelling wil Vera in de naam van het programma laten uitkomen. Bovendien is het ‘n eerbetoon aan zijn vader die ooit in een band met die naam zat. Op de EP vind je drie eigen composities: Waiting For Me, You en meer…
Soms is het een opmerking van een vriend of vriendin. Sterker: het kan ook iets zijn wat toevallig via een wildvreemde tot je komt. Op het werk, in de bus, tram, trein of ergens langs de lijn. Een bewuste of onbewuste tip, een tip die direct binnenkomt of pas later ergens in je brein gaat wringen. Bij mij werkt dat althans vaak zo. Vooral waar het muziek betreft. Eind jaren zestig was er een jongedame die mij trachtte te injecteren met Southern soul. Half jaren tachtig een collega die The Paisley Underground adoreerde en dus aan mij meer…
Waren er eigenlijk al liedjes over elektrische auto’s? Geen idee, maar nu dus wel. Jonah Tolchin rijdt in Hybrid Automobile door Memphis en de bergen van Californië en blaast tijdens die tocht het stof van alle roestige motorkappen waaronder het rootsgenre doorgaans te vinden is. De 22-jarige Amerikaan brengt country, blues en folk naar de 21st Century op het prachtige Clover Lane (Yep Roc Records/Munich). Van vermoeienissen wil Tolchin niet weten en producer Marvin Etzioni weet wel raad met al die positieve energie. Net als meer…
Eind vorig jaar was Matt Andersen ook al in het land. Dat bleek een vrij succesvolle rondgang langs mooie, kleine venues. Dat hij toen ook bij het RTL7- programma VI z’n opwachting mocht maken had ook zo zijn redenen. Want -en dat mag ‘gezegd’ worden- de criticaster (van zo’n beetje alles) van dat voetbalpraatprogramma, Johan Derksen, is toch zo’n beetje de ontdekker van meer…
Wie herinnert zich O’Death nog? De band die in 2008 zo’n verpletterende indruk maakte, o.a. in de foyer tijdens het Take Root festival. Hefige countryfolkpunk met een drummer die de vellen van zijn drums met kettingen bewerkte. Prachtig was dat, maar na 2008 verwdween de band toch een beetje van de Nederlandse radar. In 2010 werd nog een album uitgebracht dat weinig aandacht kreeg. Zanger Greg Jamie kocht een club in Biddeford, Maine en verlegde zijn aandacht daarmee enigszins. Nu is het vijftal echter terug met Out Of Hands We Go (Nothern Spy Records). En meer…
James Talley was een schilder: hij studeerde eind jaren zestig af met een diploma in de Schone Kunsten van de universiteit van New Mexico. Hij vertrok naar Nashville en werd een songwriter. Maar hij bleef een kunstenaar. Met een vaste hand schilderde hij de levens van ‘gewone Amerikanen’: hobo´s, boeren, dronkaards, berooide landarbeiders, verstoken van elke vorm van succes of rijkdom maar trots op hun eenvoudige bestaan in het oude hart van Amerika. Ondanks de steun van John Hammond duurde het even voor Talley voet aan de grond kreeg in de country-hoofdstad van Amerika. In 1975 kwam meer…
Met de onlangs verschenen compilatie Here To Stay – Best Of 2000-2012 maakte John Hiatt duidelijk dat hij nog niet denkt aan stoppen. Met Terms Of My Surrender (New West Records/Warner Music) handhaaft hij moeiteloos het hoge niveau dat we van hem gewend zijn. Met een stem die kraakt als een wandeling over een schelpenpad voert de veteraan ons weer langs kroegen waar hij poker speelt (Nothin’ I Love) en verhaalt hij over een man die dood wordt aangetroffen in zijn Cadillac (Nobody Knew His Name). Dit door zijn gitarist Doug Lancio meer…
Het Ramblin’ Roots-festival dat op zaterdag 18 oktober georganiseerd gaat worden in het nieuwe Vredenburg te Utrecht is bijna rond. Als laatste toevoegingen zijn de Nederlandse bands The Cannonball Johnsons en Reverse Cowboys (zie ook hieronder) bekendgemaakt. Het mooie is dat deze Nederlandse bands op een extra podium (het vierde) acte de présence zullen geven. De website van Vredenburg geeft ook aan dat de Blue Grass Boogiemen daar van de partij zullen zijn. Eerder al waren de volgende namen vastgelegd: Mary Gauthier, meer…
Stel je een roestige Cadillac Eldorado voor, met daarin drie mannen die inmiddels hun jeugd voorbij zijn, rijdend door het Groningse platteland. De achterbak staat vol bier en tequila, maar ook met een staande bas, twee gitaren, twee footdrums en een banjo. Aangekomen op een vervallen boerderij, laden ze de spullen uit en installeren zich. In de ondergaande zon hangen ze nog wat lampionnen op. En dan zien ze in de verte het schijnsel van een stel koplampen. En er komen er nog meer, en meer. De drie mannen, Harry Kingma, Michiel Hoving en meer…
Festivals, we krijgen er in Nederland maar geen genoeg van. Ze springen, vooral in de zomermaanden, als paddestoelen uit de grond. Helaas zijn er maar weinig festivals waarop americana en rootsmuziek in het centrum staan. Ja, Take Root en gelukkig binnenkort ook het Ramblin’ Roots festival (18 okt). Verder is het toch zoeken naar een speld in een hooiberg als je een beetje echt goede muziek wil beleven. Hoe jaloers kijk ik dan ook naar de inwoners van meer…
Zo kan het ook, direkt vanaf de eerste noot de luisteraar bij de keel grijpen. Met spannend gitaarspel een onheilspellende sfeer creëren en vervolgens openen met de regels: I can’t tell anyone what’s on my mind (zie hieronder). Dan heb je me. Alana Amram & the Rough Gems doen het op Spring River (Kingswoods Records). Het New Yorkse vijftal maakt breed uitwaaierende gitaarrock met sterke country-ondertonen en doet ergens denken aan Jesse Sykes & the Sweet Hereafter (wat is daar mee gebeurd trouwens?). Na het openingsnummer volgt meer…
Geheel tegen de trend van downloaden in komt Lucinda Williams met een dubbel-cd met liefst 20 nummers, wat neerkomt op ruim 100 minuten muziek. De door americanaliefhebbers toch al heilig verklaarde Williams levert met Down Where The Spirit Meets The Bone (Highway 20 Records/Bertus) een meesterwerk af. Niet eerder stroomde de inspiratie zo over als tijdens de totstandkoming van deze dubbelaar vol sublieme countrysoul. Er schijnt zelfs volgend jaar nog een album uit te komen met meer nieuw materiaal. De 61-jarige meer…
Op Heartless Woman (Copperhead Records) gaat Laura Benitez alleen maar rechtdoor. Dat is misschien wel verstandig, want ze is onlangs gescheiden. Maar ondanks dat gegeven wil het nergens interessant worden. Teveel clichés. Worst Vacation gaat over haar scheiding. In het liedje wordt ze wakker in een vreemde omgeving waar ze haar koffer ziet staan. Het duurt even en dan weet ze het weer. Ze is ontwaakt na de eerste nacht in een andere woning na de breuk. Als het een vakantie zou zijn, dan zou het de allerslechtste zijn, zo meer…
Voormalig Jayhawk Mark Olson wilde, na zijn definitieve breuk met zijn voormalige bandgenoten, wel eens wat anders dan die Americanaliedjes. Dat is natuurlijk prima. Met zijn Noorse vrouw Ingunn Ringvold zwierf hij de wereld over en nam her en der nummers op. Je hoort in de pop van Good-bye Lizelle (Glitterhouse) dan ook diverse invloeden uit de wereldmuziek en ook een behoorlijke dosis psychedelica. En dat is ook allemaal prima. Maar de grote makke van deze soloplaat is het gebrek aan Liedjes. Het is, op één of twee uitzonderingen meer…
Ik had ook nog nooit gehoord van Kelley Mickwee. Pas toen ik er achter kwam dat ze deel uit heeft gemaakt van de Trishas ging er een heel klein lichtje branden. Maar de Trishas zijn niet meer en Mickwee is de eerste van deze Texaanse band die daarna een soloplaat uitbrengt: You Used To Live Here. En dat is er een waar ze mee duidelijk maakt dat ze niet van plan is om van de radar te verdwijnen. Sterker nog: ze komt er pregnant mee in beeld. Het is een mini-album met maar zeven nummers. Zeven nummers waarop ze op meer…
Rijkelijk laat zijn we met de bespreking van de al begin dit jaar verschenen debuut tweede plaat van Parker Millsap. Maar nog niet te laat. Millsap treedt op 26 oktober op in Paradiso dus je hebt nog genoeg tijd om deze ongetitelde plaat aan te schaffen en je te laven aan al het goeds dat deze jongeman uit Oklahoma te bieden heeft. De Amerikaanse muziekblogwereld heeft Millsap al veel vroeger ontdekt en steekt over hem de loftrompet. Daarin willen we best meegaan. Millsap was nog maar 20 jaar oud toen hij deze plaat opnam, meer…
Sinds de Zweed Thomas Denver Jonsson albums maakt onder de naam I’m Kingfisher is hij van het countryrockpad afgedwaald en vaart hij een veel folky-er koers. En dan het pad dat niet naar traditionele folk leidt, maar naar wat we gemakshalve maar ‘indiefolk’ noemen. En dat is prima, wat ons betreft. Avian (Kite Recordings) is, na Artic uit 2010, het tweede album dat hij onder deze naam uitbrengt. Een album met 13 warme liedjes, dat vooral in het tweede kwart erg sterk is en ook een prachtig, ruim zesenhalf minuut durend, slotnummer, meer…
De Sgt. Pepper van de folkmuziek, zo werd zijn beste album genoemd. Hij werd vergeleken met Randy Newman en Leonard Cohen, zelfs met Wagner en Kurt Weill. Over de mening van de recensenten had David Ackles (1937-1999) weinig te klagen. Ook zijn collega’s hadden hem hoog zitten: Elton John geneerde zich eens omdat Ackles voor hém opende – en niet andersom; later zong hij met Elvis Costello een stemmige versie van Ackles’ compositie ‘Down River’. Het enige probleem: het publiek liet Ackles’ albums en masse links meer…
Het is oog om oog en tand om tand in de liedjes van Malcolm Holcombe op Pitiful Blues (eigen beheer/Rough Trade). Het gaat om personages die altijd pijn hebben in de botten. Mensen van wie niemand de naam kent. Ze krijgen de deur dichtgegooid in het gezicht. Als ze de mensen recht in de ogen kijken, kijken die bij hen langs. Desperate types, daar ligt het hart van de singer-songwriter uit North Carolina. Zelf heeft hij ze ook gekend, de slechte tijden. Daarom is er ook niemand die zo in de huid weet te kruipen van zwervers. Ze staan meer…
Ik was er wat graag bij geweest op 6 maart van dit jaar in The Jazz Cafe in Camden, Londen. Maar ja, ik zat gewoon op de bank in een Utrechtse huiskamer en dus niet bij het optreden van Danny & the Champions Of The World. Gelukkig is er Live Champs!( Loose Music), een dubbel-cd waarop het betreffende optreden gevangen is. Heerlijk, de plaat is heel erg ‘what you see is what you get’ met alle gevolgen van dien. Als de band tijdens de toegift These Days speelt is zanger Danny George Wilson de tekst even vergeten en wordt het nummer meer…
Het eerste nummer gaat over een Drop Of Whiskey, maar aan die stem van Eric Reid te horen is er wel wat meer door zijn keel gegleden dan een enkele drup. Die rauwe strot is een van de wapens van Cranford Hollow, een band uit de Amerikaanse staat South Carolina. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘a bootstomp on a dusty floor’. Op Martha verenigen ze Sixteen Horsepower en Whipsaws terwijl ze onderweg zijn naar het zuiden, naar het land van de Chickasaw. 5th Ave. is altcountry met blazers. Je Suis Un Refugee begint met zenuwachtige meer…
De wind blaast over de Australische outback in de liedjes van Spike Flynn. De eerste zin op Rough Landing (eigen beheer) luidt: ‘I was traveling and troubled out west all alone’. Na dat liedje getiteld Fate And Freedom volgen 12 verhalende liedjes over lonesome hobo’s en brokenhearted wanderers. Met zijn droge voordracht neemt hij je mee naar tochtige plekken waar hij toch wat beschutting vindt. Op Frozen Words (Neon Lit Cafe No. 2) zoekt hij in een koude winternacht naar wat comfort bij het haardvuur. Koffie en grappen ter bestrijding van meer…
“Religion is for those afraid of going to Hell, and spirituality is for those who have been there.” Dat was de lijfspreuk van Judee Sill (1944-1979), wier korte leven laveerde tussen de hemel van muzikale vervoering en de hel van verslaving en zelfdestructie. Over haar turbulente tijd op aarde gaat theatervoorstelling Judee, My Baby, die vrijdag in première ging in Amsterdam en later dit jaar elders in het land te zien is.
Judee Sill nam twee albums op – Judee Sill (1971) en Heart Food (1973) – voor ze roemloos van het muzikale podium verdween en ten onder ging aan haar verslavingen. Inmiddels groeit de aandacht voor haar country- en folkliedjes, met klassieke invloeden en poëtische teksten, die ze zong met een stem van een loepzuivere, bijna onaardse schoonheid. Er zijn meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL