Het bloemrijke taalgebruik van Joe Henry mag soms moeilijk te doorgronden zijn, de man slaagt er altijd in om zijn woorden betekenis te geven door een sfeertekening van ongekende pracht. Op Invisible Hour (Ear Music/V2) buigt de artiest zich over het instituut dat huwelijk heet. Moeilijk onderwerp. Zou sentimenteel kunnen worden. Of juist onheus afstandelijk. Zo niet bij Henry, die de taal gebruikt als een instrument om de zachte melodielijnen de juiste rondingen te geven. Hij zingt over de liefde met alle ongemakken. Maar als een ding meer…

Het is dat The South Austin Moonlighters verklappen waar ze vandaan komen, want dat had je echt niet geraden. Erg Texaans klinken ze namelijk niet. Amerikaans daarentegen weer wel. Op Burn & Shine (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) maken we vooral kennis met een funky viertal. Op Found My Way Back valt te denken aan Wild Cherry en Wet Willie, maar ook aan Johnny Guitar Watson en Lenny Kravitz. Moonlight Ride is ook zo funky als wat. Verder switchen ze van classic rock naar bluesrock en van pop naar soul. Enne, toch meer…

Als ik geen regelmatig bezoeker was van de facebook-pagina van Jay William Henderson, de voormalige zanger van The Band Of Annuals, had ik waarschijnlijk nooit van The Souvernirs geweten. Maar omdat Henderson berichtte dat hij de productieklus van het debuut van The Souvenirs, I Ain’t Happy Yet (eigen beheer), af had, raakte ik nieuwsgierig. Gelukkig maar, want het is een fijn plaatje geworden. The Souvenirs, dat zijn de drie zingende dames Corinne Gentry, Kiki Sieger and Marie Bradshaw. Zij reisden terug in de tijd en namen maar liefst 15 nummers meer…

The Bloodhounds is just another band from east L.A. en dat feit alleen is al reden genoeg om met buitengewone belangstelling het debuut Let Loose! (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) in de speler te stoppen. Wat kunnen deze vier jongemannen uit Los Angeles betekenen voor de toekomst van chicanorock? Wel, ze zijn in ieder geval geen Los Lobos. Geen van de leden speelt accordeon om maar wat te noemen. De voorkeur van The Bloodhounds gaat meer uit naar garagerock en rhythm & blues. Ze beginnen met Indian Highway, een heerlijk meer…

Micky & the Motorcars nemen ons mee naar dezelfde Long Road To Nowhere waar we al zo vaak overheen zijn gereden. We houden van die lange eenzame weg naar nergens. We weten dat we nooit zullen aankomen, maar onderweg zijn is genoeg. De reis is inspirerend en geeft energie. Met Micky & the Motorcars raken we die echter een beetje kwijt. De rootsrock op Hearts From Above (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is platgeslagen en grijs als het asfalt. Doordat steeds aan het verwachtingspatroon wordt voldaan, sukkel je bijna in slaap op meer…

Een studio die in de as werd gelegd. Een bassist die op het podium stierf. Het waren bewogen jaren voor Richard van Bergen. Een plaat waar hij vier jaar geleden aan begonnen was, lag op een plank stof te vergaren. Totdat Van Bergen zich realiseerde hoe dierbaar juist deze opnamen hem waren. Zodat alsnog met een beetje nawerk Rootbag (eigen beheer/Music & Words) werd afgerond. En wat een puike bluesplaat is dat! Met de overleden Dick Wagensveld op bas en Jeroen JJ Goossens op drums kronkelt de gitarist van je wah wah wah langs meer…

Wat klinkt dat ouderwets lekker, die Skebobruk Sessions (eigen beheer) van The Ballroom Band. Echte alt.country, die herinneringen oproept aan de gouden tijd van het genre, midden jaren negentig. De tijd dat we keer op keer gelukkig werden van platen van Uncle Tupelo, The Bottle Rockets, The Hangdogs of Bellwether. Zo gelukkig word ik ook van dit derde volledige album van het Zweedse vijftal. Elf verrekt aanstekelijke nummers opgenomen op de zolder van een watermolen ergens in the middle of nowhere ten noorden van Stockholm. Bedoeling was om meer…

Weinig artiesten switchen zo makkelijk van diepliggende emoties naar cynische humor als Loudon Wainwright III. Het ene moment bijtend in zijn commentaar, het volgende vooral schuldbewust over zijn eigen rol. Dat doet de Amerikaan al zo sinds zijn debuut uit 1970. Still Haven’t Got The Blues (Yet) (Proper/Rough Trade) is zijn twintigzoveelste album en wat is het weer een genot om je door alle drukte op sleeptouw te laten nemen. Vanaf de rockabilly met blazers en wilde gitaren van opener Brand New Dance schiet het alle kanten op. Zo trekt meer…

Ernest Troost verdeelt zijn tijd tussen het schrijven van muziek voor films en tv-programma’s en een loopbaan als singer-songwriter. In beide disciplines is de artiest uit Los Angeles succesvol. Op O Love (Travelin’ Shoes Records) staan liefst vijf liedjes die hij ook al op het drie jaar geleden verschenen Live At McCabe’s (zie recensie) speelde. Met Old Screen Door begint Troost sterk. Dat gitaarmotiefje zou van Chris Smither kunnen zijn en die zang doet nog altijd sterk denken aan Loudon Wainwright III. Op de meeste liedjes wordt meer…

Na The Long Ryders trok Sid Griffin naar Engeland waar hij naam maakte als muziekjournalist. Ondertussen bleef hij met The Coal Porters (en daarvoor het experimentele gezelschap Western Electric) ook nog steeds muziek maken. Zijn Engelse band is er niet bij op The Trick Is To Breathe (Prima Records). Voor het eerst in zo’n twintig jaar nam Griffin namelijk weer eens een album op in Amerika. Griffin trof in Nashville de meeste begeleiders voor het eerst. Niet de eersten de besten, zo kon hij rekenen op de inzet van leden van meer…

Mooie titel is dat, Home Is Where The Hurt Is (Cow Island Music/Sonic Rendezvous). Oneliners en tekstuele spitsvondigheden, laat dat maar over aan de liedjesschrijvers in de countrymuziek. JP Harris schreef er tien voor zijn tweede plaat. Na een half uurtje zijn ze voorbij. In dat korte tijdsbestek zijn er harten gebroken, bloemen verwelkt, foto’s van de wand gehaald en liefdesbrieven verbrand. In het titelnummer zoekt Harris de bars op, omdat zijn vrouw er niet meer is. Op de plaatsen waar zij zo’n hekel aan had, voelt Harris zich het best. Daar kan meer…

Field Report is de band van Chris Porterfield. Kijk even goed naar de vorige zin, dan zie je het. Porterfield zat ooit in een band met Justin Vernon (Bon Iver) en de broertjes Phil en Brad Cook (Megafaun), maar met Field Report komt hij nu ook in de spotlights te staan. Marigolden (Partisan Records) is de opvolger van het titelloze debuut uit 2012. Een prachtige opvolger. Er zijn een paar thema’s die regelmatig in de nummers terugkomen: alcohol (Porterfield laat het tegenwoordig staan) en het verlangen naar huis. Qua sfeer is dit pure meer…

De stemmen van Eleanor Whitmore en Chris Masterson vervlechten zich bijna tot een. Meestal zingt Eleanor eerste stem en voegt hij zich er bijna ongemerkt bij. Chris schuift zonder de lakens te verschuiven onder zijn vrouw. Een perfecte harmonie. Op Good Luck Charm (New West Records/Warner Music) zoekt het echtpaar elkaars steun om samen de wereld aan te kunnen. Als ze zich ergeren aan politici op tv, dan houden ze elkaars hand vast en komt alles goed. Tsja… Aanstekelijk is het wel, maar ook nogal naïef. Geeft niks, dat weten The Mastersons zelf meer…

Met een speelduur van bijna een uur is Dogs In The Daylight (Fluff & Gravy Records) echt te lang. Dat is jammer, want de muziek van Jeffrey Martin klinkt geweldig. De ritmesectie speelt zodanig jazzy, dat ze er de singer-songwriter uit Éugene, Oregon, mee naar een hoog peil trekken. De vijftien liedjes, veertien zelfgeschreven en een cover van Josh Ritter, onderscheiden zich onderling te weinig van elkaar. En dan kun je nog zo goed voor de dag komen, na 40 minuten nekt zich dat toch een beetje. Zodat je die laatste 20 minuten uitzit zonder meer…

Net als labelgenoot Robert Ellis kijkt Anthony D’Amato de kunst een beetje af bij iemand als Paul Simon. The Shipwreck From The Shore (New West Records/Warner Music) is een ambachtelijk in elkaar gestoken werkstuk van een echte liefhebber van het betere popliedje. Een nummer als Back Back Back moet het niet alleen hebben van een catchy refrein, maar ook van sfeerverhogende experimenteerlust. De blazers lijken zo weggelopen uit een blije optocht. Een basloopje rolt op Good And Ready naar een heerlijke melodie die bekend klinkt, zonder dat meer…

De lichtjes nasale tenor van Brad Colerick is uitermate geschikt voor de soepele countryrock die hij brengt op Tucson (Back 9 Records). De singer-songwriter trok niet voor niets naar Californië, bakermat van dit soort muziek. De sound van Colerick is soft, maar ook organisch. Dobro en mandoline wijzen de weg naar Blue Horizon. Op zijn zoektocht naar een betere plek ziet hij zichzelf staan op de horizon om er achter te komen dat hij zijn dromen in de verkeerde richting heeft gezocht. Een van de gasten op Tucson is Herb Pedersen die meezingt meer…

The Keeper Of Changing Winds (eigen beheer), het debuut van Bregje Sanne Lacourt, kan ik niet bespreken zonder het over mijn vooroordelen over Nederlandse zangeressen te hebben. Ik houd namelijk niet van Nederlandse zangeressen en wel hierom: ofwel ze houden zich met een voor mij niet zo interessante vorm van kleinkunstfolk bezig (denk Roosbeef, Eefje de Visser, Marijke Jager en in het verleden Mathilde Santing en Fay Lovsky, to name a few) of bewandelen een mainstreamroute waar ik ook niet veel aan vind (Ilse de Lange, Anouk). Inderdaad meer…

Vakmanschap is meesterschap, het is die oude reclameleus van Grolsch die de hele tijd bij me opkomt bij het beluisteren van I’ll See You Again (American Rural Records) van de Texaan Mark Jungers. Op dit inmiddels zevende album geen spetterende nieuwigheden die een seizoen de media zullen beheersen, maar met liefde en kunde gemaakte nummers die stuk voor stuk goed zijn. Johnson Farm gaat over een teruggetrokken gezin dat buiten het dorp op een boerderij woont. Als de dochter zichzelf per ongeluk doodschiet als ze met een pistool meer…

De echte alt.country-liefhebber heeft al talloze malen naar Max Johnston geluisterd. Dat kan niet anders, want hij is een man van het eerste uur die op diverse snaarinstrumenten kilometers gemaakt heeft in Uncle Tupelo, Wilco en the Gourds. Bovendien heeft hij ook nog een blauwe maandag deel uitgemaakt van Freakwater en is hij te horen op ‘n album van zijn zus, Michelle Shocked. Nu is er een eerste eigen soloplaat: Dismantling Paradise (High Plains Films/MVD Entertainment).  “Eindelijk”, zou je kunnen zeggen, maar misschien ook wel meer…

Ondanks goede kritieken zat een echt grote doorbraak er nooit in voor The Boo Radleys. Songschrijver Martin Carr ging na de jaren negentig verder als Bravecaptain, waarbij hij de aandacht verlegde van britpop naar experiment. Het onder eigen naam uitgebrachte The Breaks (Tapete Records/Sonic Rendezvous) is het album van een vakman die niet meer zit te springen om een grote hit, ook al heeft hij die zeker in de vingers. Bij het Duitse label Tapete is Carr tussen gelijkgestemden als Lloyd Cole en Bill Pritchard helemaal meer…

Weer een nieuw album van Neil Young? Ja, Storytone (Reprise) is al zijn tweede album dit jaar en een groter contrast met het eerder uitgebrachte A Letter Home is nauwelijks denkbaar. Dat zou op zichzelf al goed nieuws moeten zijn want dat krakkemikkige experiment met Jack White was een aanfluiting. Toch zijn we ook niet erg enthousiast (sorry, hoor!) over dit Storytone. De tien liedjes zijn opgenomen met een groot orkest of met een big band en qua experiment is dat misschien leuk en interessant, maar het wringt aan alle kanten. Bij de tracks meer…

De stem van de grijze cowboyhippie Bob Cheevers lijkt als twee druppels water op die van Willie Nelson. Op On Earth As It Is In Austin (Back 9 Records) heeft hij er enkele liedjes over geschreven. Geen enkel probleem voor de beminnelijke Amerikaan. Hij is er niet te trots voor en bovendien schudt hij de liedjes zo ongeveer uit zijn mouw. Hij heeft er al meer dan 3000 op zijn naam staan en met deze cd zijn daar weer vijftien nieuwe aan toegevoegd. ‘I’m a fan of the red headed stranger / And the way he lives life on his bus / Laughin’ and lovin’ … singin’ and meer…

Hardin Burns bestaat uit Andrew Hardin en Jeannie Burns. Down The Deep Well (Ithaca Records) is het tweede album van het duo. Gitarist Hardin is vooral bekend wegens zijn jarenlange samenwerking met Tom Russell. Burns was twintig jaar met haar zussen actief als The Burns Sisters. Een scheidslijn tussen country, blues en folk is er eigenlijk niet op dit door Hardin en Gabriel Rhodes geproduceerde album. Verrassend genoeg neemt Hardin op het titelnummer waar de cd mee begint de leadvocals voor zijn rekening. Zijn heldere gitaarnoten zijn meer…

Spontaan moest het klinken, die opdracht hadden The Parson Red Heads zichzelf ten doel gesteld. Ze klopten daarvoor aan bij de juiste man, dat heeft Scott McCaughey voldoende bewezen met zijn band Young Fresh Fellows (en ook bij The Minus 5 trouwens). Als de band een ideetje zelf niet door wilde zetten, stimuleerde de producer ze juist. Vaak was een kleine aanpassing voldoende om het juiste gevoel te behouden. Orb Weaver (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het schitterende resultaat. De band is terug in Portland, Oregon, na meer…

Singer-songwriter Ben Weaver keerde op zijn vorige plaat, Mirepoix & Smoke, al terug naar de eenvoud van gitaar, banjo en zang. Op I Would Rather Be A Buffalo (Hymies Records) is het geluid nog iets kaler geworden omdat de achtergrondzang van Erica Froman hier ontbreekt. Alleen de man en zijn instrument (en, om eerlijk te zijn, hier en daar een staande bas van Michael Lewis). In twee dagen live opgenomen in een schuur op een biologische boerderij in Rochester, Minnesota. Puur dus. Weaver benadert op dit nieuwe werk zijn beeld van meer…

‘Everyday cannot be a sunny day’, is een zinnetje uit het liedje Everybody Needs Somebody. Die simpele wetenschap maakt van Paul Thorn iemand die beseft dat we onze zegeningen moeten tellen. Op zijn nieuwste album Too Blessed To Be Stressed (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) wil de in Tupelo, Mississippi, opgegroeide domineeszoon een positieve boodschap brengen. Dat doet hij dan ook heel letterlijk op het eerste liedje, dat de titel Everything’s Gonna Be Alright kreeg. Als hij bij een Texaco in Mexico de meer…