De folkmuziek uit de vroege jaren 60 staat tegenwoordig, dankzij het succes van de nieuwste film van de Coen Brothers, Inside Llewyn Davis, behoorlijk in de belangstelling. Voor wie daar geen genoeg van kan krijgen is er The Ballad Of Willy Robbins (Mama Bird Recording) van Vikesh Kapoor. Deze Amerikaanse singer-songwriter (met Indiase roots) maakt goed in elkaar zittende èn goed in het oor liggende folkliedjes. Mooi en schijnbaar eenvoudig. Ouderwets aandoend en het opnemend voor de kleine man. Kapoor lijkt daardoor zo weggelopen meer…

Laura Cortese is violiste. Opgeleid aan het wereldberoemde Berklee College Of Music in Boston. Als je dan muzikaal actief bent in de folkwereld krijg je een album als Into The Dark (eigen beheer). Inventief, wervelend, niet langs de gebaande paden gaand. Het sterke van dit album – haar zesde inmiddels – is echter dat Cortese ook niet in de valkuil van artistiekerigheid valt. Het blijven toch goed in het gehoor liggende liedjes met een sterke worteling in de folk. 6 van de 10 liedjes zijn zelfgeschreven, verder zijn er covers van Laura Veirs en meer…

Dertien nummers met een totale speelduur van 65 minuten staan er op Jubilee (Sugar Hill) van The Deep Dark Woods. Dat is dus een gemiddelde van vijf minuten per liedje. Haast hebben ze niet, deze Canadezen. Ze blijven heerlijk hangen in de warme melodieën die ze brengen. En toch is er geen enkel moment waarop je ze zou willen voortduwen. Van stilstand is geen sprake. Zelfs met kleine accentverschuivingen kun je het blijkbaar spannend houden. Het is wel duidelijk dat The Deep Dark Woods zelf helemaal opgaan in de muzikale pracht op hun nieuwste meer…

Als akoestische folk gemaakt door houthakkersbloezen-dragende jongemannen je ding is, dan is Better Days (Fluff And Gravy Records) van The Harmed Brothers waarschijnlijk spekkie voor het bekkie. Deze derde cd van dit kwartet uit Portland staat immers bol van pakkende folkliedjes waarop de banjo een prominente rol speelt. Belangrijkste mannen zijn Ray Vietti (gitaar, zang) en Alex Salcido (banjo, piano en zang) en zij weten zich geruggesteund door de ritmesectie van de broers Ben en Zach Kilmer. Het aanbod op Better Days biedt meer…

Vreemd toch dat sommige albums vrijwel onopgemerkt blijven. Misschien verschijnt er wel teveel nieuwe muziek, waardoor het zicht op echte kwaliteit vertroebeld raakt. Hoe moet je het anders verklaren dat een plaat als A Miners’ Town (eigen beheer) van Marc Silver maanden na de release nog nauwelijks iets teweeg heeft gebracht? Niet in Amerika en ook niet in deze contreien. Een paar zaken zouden mee kunnen spelen dat dit album nog niet is opgepikt. Allereerst begon Silver in 2000 als jazzgitarist met een fusionplaat en daarmee scoor je nou niet meer…

Neem drie gelijke plakken bubblegum, garagerock en countrysoul. Kauw er eens lekker op, blaas een luchtbel en laat die met een ferme klap uiteen spatten. Dat is wat enkele jongens uit Nashville hebben gedaan op Promised Land Sound (Bachelors of Paradise/Munich). Het titelloze debuut van Promised Land Sound is een heerlijke plaat met altcountry die anders klinkt dan alle andere bands in het genre. Hoge stemmetjes, een fluitend orgeltje en hakkende melodielijnen brengen ons terug naar de tijden van Ohio Express, Flying Burrito meer…

De muzikale route van Mathis Haug heb ik eerder dit jaar uitvoerig beschreven in de recensie van zijn Playing My Dues. Dit Distance (Dixiefrog/Bertus) is al even fraai. De maan schijnt over de moerassige rivierarm in We’ll Get Over There By Dawn. Is die Nederlandse vertaling van het woord bayou eigenlijk nodig? Dacht het niet. Bayou is namelijk zo’n woord dat direct de sfeer oproept van Louisiana en als we het op deze site over die Amerikaanse staat hebben, dan gaat het over rootsmuziek. Niet van het voorspelbare soort bij meer…

Miss Molly & Me trekt op dit moment langs de theaters met de voorstelling Travelers (V2). Daarin doen Helge Slikker en Marlijn Weerdenburg verslag van een tournee die ze in New York, Rome en Kaapstad bracht. In Heading On verklaren ze dat ze in die tijd helemaal niets aan hun hoofd hadden. Vandaar het onbezorgde lalalalala en oohoohooh. Niet erg spannend, wel ontspannend. Weerdenburg kennen we als Danni Lowinski uit de gelijknamige tv-serie. Slikker leverde in 2006 met zijn band Storybox een bescheiden meesterwerk meer…

Potverdrie, wat begint die nieuwe plaat, Might Crash! (Frogville) van Boris McCutcheon & The Saltlicks weer lekker, zeg. Het is zijn zesde studioplaat (er is ook een liveplaat, getiteld Utrecht) en hij valt te beschouwen als het laatste deel van een trilogie – met The Wheel Of Fortune en Bad Road, Good People – over de romatiek en de realiteit van het noorden van New Mexico. Niet toevallig de plaats waar de 44 jaar geleden in Massachussets geboren McCutcheon tegenwoordig woont. We krijgen een heerlijke americana-mix voorgeschoteld meer…

Andrew Bishop is er zo een die in allerlei bands speelt, punk en rock, maar wiens hart eigenlijk bij folk en country ligt. De Canadees (uit Vancouver) volgde in zijn vrije uurtjes dat hart en maakte eindelijk vorig jaar onder de naam White Ash Falls zijn debuut met het album By The River Bend. Dat beviel, want ruim een jaar later ligt er al een opvolger: Over The Night (Light Organ Records). Een prachtig gevarieerd album waarop countryrock in al zijn gedaantes een modern en soms psychedelisch jasje krijgt aangemeten. Luisteren naar dit album is een meer…

Na twee platen met de countryrockgroep Day Of The Outlaw debuteert Stewart Eastham nu onder eigen naam met The Man I Once Was (eigen beheer). Hij zoekt tegenwoordig zijn heil in Nashville, maar zijn thuisstaat Californië ligt hem nog na aan het hart, zo blijkt op liedjes als Born In California en het melancholieke Idyllwild, CA. Op dat laatste liedje heeft zijn stem een schor randje dat iets heeft van Elton John in zijn topdagen. Ook op Let It Go, waarmee Eastham de plaat opent, is dat het geval. Nog sterker lijken de nummers op het meer…

Ieren en Duitsers maken de dienst uit op The Contender (Wild Eye Records) van Tony McLoughlin. Sinds zijn debuut Cinerama op het Duitse Glitterhouse Records uit 2000 is dat al het geval. Dit is zijn vijfde album en daarop grijpen liefst vijf kerels naar de elektrische gitaar. McLoughlin zelf, maar ook Ben Reel (tevens producer), Mick McCarney, Thomm Jutz en Timo Gross. Dat levert een plaat op waar liefhebbers van Lee Clayton maar eens naar moeten luisteren. Daar doet deze gitaargedreven americana namelijk vooral aan denken. Dat Clayton met meer…

Voor ons ligt I (Jellyfant Schallplatten) van Thisell. Nee, daar had ik tot voor vorige maand ook nog nooit van gehoord. Best jammer want I is een mooie plaat (ja, een echte op vinyl) die al veel eerder gehoord had kunnen worden. De opnames voor I werden immers al in 2010 gemaakt, maar het duurde ruim drie jaar voordat er een label gevonden werd dat deze opnames wilde uitbrengen. Maar wat is Thisell dan eigenlijk? Een band, een persoon? Thisell is een samenwerkingverband van een aantal Zweedse muzikanten (veelal uit de meer…

‘Let the fiddle play a hoedown’, zingen de Turnpike Troubadours op Before The Devil Knows We’re Dead. Zo gezegd, zo gedaan. Fiddler Kyle Nix bespeelt zijn instrument alsof hij de duivel naar Georgia moet jagen. Op het volgende nummer Southeastern Son doet hij dat trouwens weer. De liedjes op Goodbye Normal Street (Bossier City Records/Rootsy.Nu/Sonic Rendezvous) gaan over goedkope parfum, gin, rook en leugens. Over het leven in de honky tonks dus. Daar leerden deze mannen uit Oklahoma het vak. Tijdens die optredens voor meer…

De titel Dust & Gold staat zo groot op de cover, dat je denkt hier met een titelloos debuut van een band te maken te hebben. Helemaal mis. Dust & Gold (eigen beheer) is een plaat van singer-songwriter Rafe Pearlman in samenwerking met producer/gitarist Jonathan Plum. Samen genereren ze de gouden gloed van de ondergaande zon. Dit is softe westcoastrock die we heel lang heel fout hebben gevonden. Maar tijden veranderen. Gelukkig maar. Halverwege staat een waarlijk schitterend nummer. De samenzang meer…

Pistol In My Pocket (eigen beheer) van Dan Baker zagen we al op een paar ingeleverde lijstjes over 2013 voorbijkomen. Best wel opmerkelijk want deze plaat van de singer-songwriter uit New England is heel anders dan zijn voorgangers Outskirts Of Town (2008) en Sad Song Junkie (2010). Veel rauwer en nauwelijks een klassieke singer-songwritersplaat. Dat zit ‘m zowel in de zang, die veel minder kalm en berustend is en in de muzikale aankleding die zich meer op de voorgrond dringt. Pistol In My Pocket klinkt als een wanhoopskreet, alsof Baker alle meer…

Zijn platenmaatschappij deelt Richard Buckner liever niet meer in bij de americana. Daarvoor zou zijn muziek te donker zijn en teveel op zichzelf staan. Met die goedbedoelde poging om de eigenzinnige Buckner te introduceren bij een breder publiek slaat de promotie-afdeling toch een beetje de plank mis. Surrounded (Merge/Konkurrent) bevat namelijk wel degelijk rootsmuziek. De wortels zijn in dit geval omringd door leidingen en kabels. Die brengen geluidsgolven vol statische energie. Buckner experimenteert met effectpedalen en een elektronische meer…

Cosmic American Music noemde Gram Parsons zijn countryrock. Gregory Alan Isakov pakt het nog iets grootser aan. Hij betrekt het hele heelal erbij en niet alleen in het prachtige liedje The Universe. Geen wonder dat zijn blik zo ruim is. Isakov kwam ter wereld in Johannesburg, Zuid-Afrika, en heeft zijn hele leven gereisd. Tegenwoordig woont hij in Colorado. Daar nam hij in alle rust The Weatherman (Suitcase Town Music/Bertus) op in het bergdorpje Nederland. Het album begint met het liedje Amsterdam in dat andere Nederland. Ons meer…

De film Inside Llewyn Davis van de broers Joel en Ethan Coen is losjes gebaseerd op het leven van folkzanger Dave Van Ronk. Het is het verhaal van een loser. Iemand die nooit een doorbraak naar het grote publiek wist te forceren. Was Van Ronk werkelijk een loser? Of was hij helemaal niet bezig met commercieel succes? Zelfs de mensen die hem van nabij hebben meegemaakt, weten het niet zeker. Een helder antwoord verschaft ook de compilatie Down In Washington Square – The Smithsonian Folkways Collection (Smithsonian Folkways meer…

Het is lijstjestijd. Avery County, I’m Bound For You (Skybucket Records) van Barton Carroll is er een die zeker op die van mij zal voorkomen. Ik vind het een ronduit schitterende plaat, de verrassing van het jaar. Carroll is een singer-songwriter die na zijn jeugd in North Carolina op diverse plekken in de VS woonde, onder anderen in Seattle waar hij meewerkte aan albums van Crooked Fingers. Op Avery County, I’m Bound For You keert hij echter terug naar de plaatsen van zijn jeugd. En dus hoor je in de akoestische folkpop-nummers veel meer…

De folkpop op Lennon Re-Imagined (Red Engine Records) van The Nutopians is zo door en door verantwoord, onberispelijk en correct dat je je kunt afvragen of de dwarse John Lennon er blij mee zou zijn geweest. Zijn weduwe Yoko Ono is dat wel. Zij gaf haar zegen aan dit project. Ze kwam zelfs met de bandnaam op de proppen, want Nutopia, dat was het beloofde land zoals zij en Lennon het ooit bedachten. Rex Fowler (Aztec Two-Step) en Tom Dean (Devonsquare) zijn de drijvende krachten van de band. Eerder meer…

De Zweedse band Golden Kanine is ontstaan uit een samenwerking tussen twee filmstudenten. Dat valt wel te horen. Sferisch en gelaagd is de muziek op We Were Wrong, Right? (Glitterhouse/Munich) namelijk. Artsy ook wel, maar niet te. De klanken zwalken van indierock naar folk. Breed uitwaaierend, maar toch steeds behoorlijk lofi. Het experimentele karakter van Golden Kanine is verwant aan bands als Okkervil River en Pinetop Seven. Linus Lindvall en Andreas Olrog verdelen de taken als songschrijver, zingen doen ze meestal meer…

Bij de Brothers Lazaroff hebben we zowaar weer met twee echte broers te maken.  Jeff (akoestische gitaar en zang) en David (alle andere gitaren en diverse toetseninstrumenten) Lazaroff hebben een tijdje in Austin gewoond maar zijn een aantal jaren geleden neergestreken in St Louis. De broers hebben een band om zich heen verzameld waarmee ze al meerdere albums gemaakt hebben. Hope, Fear, Youth (eigen beheer) is hun vierde alweer. Een beetje gek album is het geworden. In principe maken deze  meer…

Een zucht. Een bries. Het werk van Tony Dekker wordt grotendeels bepaald door zijn stem. Hij blaast je lichtjes in het gelaat. Alsof je even uit een sluimertoestand ontwaakt. In die hoedanigheid heeft hij je gebracht met de warmte die zijn muziek genereert. Als een deken ontvouwt Prayer Of The Woods (Nettwerk/Munich) zich. Behaaglijk, zeker, maar met voldoende wol om een beetje te kriebelen. De voorman van Great Lake Swimmers debuteert als solist met deze plaat. In zijn eentje houdt hij het net zo intiem als met band, dat zal niemand meer…

De muziek van The Coloradas is al net zo kaal en sober als het vertrek op de hoestekening van Big Empty (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous). Met banjo, mondharmonica en gitaren zingen Roy Davis en Bernie Nye liedjes die van alle franje zijn ontdaan. Ze verkondigen dat ze de Days Of Luxury missen en doen verslag van The Bank Account Blues. Akoestische muziek? Ja! Lievige liedjes? Nee! Net als op het debuut (zie recensie) dus, maar de liedjes zijn nog net iets beter deze keer. Last Year’s Rain klinkt als Townes Van Zandt en stelliger kun je meer…

Het nadeel van een heel mooi nummer op een plaat kan zijn, dat de rest daar een beetje bleekjes bij afsteekt. Half Baked News op If You Lose Your Light (Continental Song City/Munich) van Kreg Viesselman is zo’n nummer. De vocale hulp die de Amerikaan er krijgt, roept herinneringen op aan Crosby, Stills & Nash. Gelukkig is het volgende nummer al net zo sterk. Die stem die over de lichtjes krakende voordracht van Viesselman buigt is van Anne Lise Frøkedal. Mooi contrast. Denk bij Viesselman aan Loudon Wainwright III en Ray Lamontagne en meer…

Big Wheel And Others (Domino/V2) van Cass McCombs komt in een ouderwetse klaphoes met daarin twee cd’s. Dat is een gedurfde keuze in een tijdperk dat steeds meer consumenten zich beperken tot het downloaden van enkele tracks die ze op het eerste gehoor het best bevallen. McCombs onderkent het belang van het geheel. Goed dat er nog zulke artiesten zijn. De totale speelduur had trouwens ook op een cd gepast, maar dit heeft de bekoring van een elpee met twee kanten. De diversiteit getuigt van een grote ideeënrijkdom en dan meer…

“Straight up hardcore country through and through.” Zo omschrijft Fiftymen de muziek die ze spelen. Het zeskoppige gezelschap komt uit Wakefield (in de buurt van Ottawa) en bestaat al veertien jaar. Hun nieuwe, inmiddels derde in eigen beheer uitgebrachte studio-album is ongetiteld, maar zou als de Nude Album omschreven kunnen worden, gelet op de prachtige foto van de naakte jonge vrouw op de cover. Dat is echter niet de enige blikvanger want de muziek mag er ook zijn. Fiftymen speelt greasy country zoals je dat van een meer…