De waarheid verkopen. Dat is wel zo ongeveer het ergste wat een mens kan doen. Truth Be Sold (Blue Rose/Sonic Rendezvous) heet de nieuwste cd van Leeroy Stagger. De Canadees streed op zijn vorige album Radiant Land tegen kernenergie en kapitalisme en ook deze keer laat hij het niet om zijn onbehagen te ventileren. Zoals in het hoekige punkliedje Cities On Fire. De tekst op het inlegvel is afgedrukt op de achtergrond van een vuist. Problemen met de hypotheek en ander menselijk leed worden opgelost met luisteren naar Willie Nelson op de jukebox. De beschrijvingen meer…

The Frog Pond is een niet al te groot openluchtpodium achter de Blue Moon Farm ergens in het zuiden van de Amerikaanse staat Alabama. Singer-songwriter Grayson Capps runt er de boel samen met zijn vriendin. Tijdens de concerten die er elk weekend worden gehouden ontstond het samenwerkingsproject Willie Sugarcapps. Naast Capps bestaat dat uit Will Kimbrough, Anthony Crawford en Savana Lee (samen Sugarcane Jane) en Corky Hughes. Het titelloze debuut Willie Sugarcapps (The Royal Potato Family/Bertus) bevat een meer…

Er is best wat aan te merken op The Arcade van het Noorse Seven Doors Hotel. De dunne stem van Alexander Lindbäck is niet gelijk een trekker, soms zijn de teksten wat knullig (Dead Man’s Car b.v.) en als je niet tegen dialecten kan is dit album ook niks. Aan de andere kant, bij tijd en wijlen schiet het vijftal uit Oslo wel enorm raak. Opener Go With You is een heerlijke kruising tussen een jaren 80 pophit en rootsy powerpop. En in That Day huilt de gitaar van Bjørn Harald Tveråli Winge wel erg mooi tegen het toetsenspel van Kenneth Bjørdal aan. Het prachtige en meer…

Met die Ray Ban op zijn neus heeft Colin Gilmore wel wat van een jonge Joe Ely. Op The Wild And Hollow (Woobietown Records) kan die vergelijking worden doorgetrokken. Niet zo vreemd natuurlijk, want Colin is de zoon van Jimmie Dale Gilmore. Hij is dus een nazaat van een van de prominente leden van de Lubbock-maffia. Op een nummer als Wait gaat Gilmore junior nog verder terug in de rijke muziekgeschiedenis van de Texaanse stad. Want hier is duidelijk de invloed van Buddy Holly te ontwaren. In de zang vooral. Alsof een nerd de meer…

Excuses. Druk. Druk. Plaatjes blijven wel eens liggen. Recensies verschijnen veel te laat. Van dit What Else Is Left? (Mystery Egg Records) stond heel lang geleden al een nummer op onze Spotify-playlist. Nu dan eindelijk een stukje over het debuut van The Will Callers. Dat zijn de jongemannen Jake Murphy (zang, gitaar) en Daniel Slatton (drums, zang) met als ritmesectie de veteranen Scrappy Jud Newcomb (bas) en Brad Rice (drums). Een andere veteraan produceerde het album en wel Ray Wylie Hubbard. De sound van meer…

In de Bros. Landreth zitten voor de verandering eens echt twee broers. Die bovendien ook echt Landreth heten: Joey (gitaar, zang) en David (van alles en zang). Beiden verdienden de afgelopen 10 jaar afzonderlijk de kost als sidemannen in de Canadese muziekscene (David o.a. als bassist bij Romi Mayes). Op dit debuut, Let It Lie (eigen beheer), zijn ze voor het eerst samen te horen. De vanuit Winnipeg opererende Bros. Landreth worden gecompleteerd door drummer Ryan Voth en toetsenist Alex Campbell. Hoewel opgenomen tijdens een van de meer…

John Paul Keith, dat is nog eens een artiestennaam! Het gaat hier niet om twee Beatles en een Stone, maar om een vent uit de hoofdstad van de rock-‘n-roll. Memphis dus. Met Memphis Circa 3AM (Big Legal Mess/Fat Possum/Pias) levert hij een heerlijke plaat af vol pure pop waarbij je niet stil kunt blijven zitten. Van mooie samenzang in Everything’s Different Now gaat het naar een snerpende countrygitaar in Ninety Proof Kiss en een roetsjende piano in het Jerry Lee Lewis-achtige True Hard Money. Die verwijzing is niet toevallig. Roland meer…

Een nieuw album, in dit geval Big Big World (eigen beheer), van Scott Miller is altijd een bijzondere gebeurtenis. Miller is namelijk een bijzonder artiest. Hij werd ooit door Steve Earle een “world class writer” genoemd en was, begeleid door de V-Roys, de eerste artiest op diens E-Squared label. Goede albums leverden echter geen grote doorbraak op. Nadat de V-Roys uit elkaar gingen (voormalig V-Roy gitarist John Paul Keith is inmiddels mogelijk bekender dan zijn voormalige werkgever), richtte Miller The Commonwealth op. Ook met die meer…

‘If rock-‘n-roll can save your soul / It’s also gonna take its toll’, stelt Stephen Kellogg vast. De passie die in die woorden besloten ligt, krijgt een ontnuchterend vervolg. En eigenlijk viel dat al op te maken uit de songtitel I Don’t Want To Die On The Road. Geen passie, maar voorzichtigheid. De teksten op Blunderstone Rookery (Bread And Butter Music/Bertus) lijken heel wat op te werpen, maar na enkele draaibeurten blijft daar niet zoveel van over. Te vrijblijvend. Te algemeen. Te nietszeggend, zoals het best aardig klinkende The Brain Is A Beautiful Thing. Best meer…

Van het ene op het andere moment raakte de linkerhelft van het gezicht van Flip Noorman verlamd. Bellse Parese heet de aandoening die wordt veroorzaakt door een ontstoken zenuw en zo heet ook het debuutalbum van de liedjesschrijver. Op Bellse Parese (Bastaard Platen/Sonic Rendezvous) benadrukt Noorman de twee kanten die hem kenmerken. Enerzijds zijn er angstaanjagende nummers waarop hij ranzige potten-en-pannen-muziek in de stijl van Tom Waits maakt, net zoals labelgenoot Jeroen Kant dat doet. ‘Voer je idealen aan de slager / En je vuist meer…

Mist, wind, regen, het wordt kortom tijd voor een herfstplaat. En met een herfstplaat uit Schotland kun je gewoon niet mis zitten, ook al is-‘tie al een half jaar uit. We hebben het over Fixing The Shadows (Crooked Mouth Records) van Grant Campbell. Wat een prettige plaat voor een glas whisky bij de open haard. Nu houd ik niet van whisky en heb ik ook geen open haard, maar u begrijpt wat ik bedoel. De 12 merendeel rustige liedjes (geen herfststormen!) zijn met hulp van Iain Hutchinson (diverse instrumenten en meer…

Man man, wat waren we opgetogen over het titelloze debuut van Tim Knol uit 2010. Eindelijk een jonge gast die, opgegroeid met een dieet van countryrock en oude soul, Nederland een poepje zou laten ruiken. Een heerlijke plaat met frisse Nederlandse americana. Ook de in 2011 uitgekomen opvolger Days was een interessant album. En toen wilde Knol wel eens kijken wat er nog meer was behalve muziek. Hij bouwde een sabbatical in waarin hij zich toelegde op fotograferen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Voor Soldier On (Excelsior) moest meer…

Na Darker Angels – The Country & Western Music Of Maurice Mattei and the Tempers – The Sam Quentin Series Vol. 1 (zie recensie) is er nu Ragged Dolls – The Rock & Roll Music Of Maurice Mattei and the Tempers – The Sam Quentin Series Vol. 2 (Mar Key Records). De veelzijdige artiest uit de staat Ohio pakt hier uit met twaalf puntige liedjes. Maurice Mattei neemt de gedaante aan van een pubrocker die zich uitleeft met harde rhythm & blues. Riffs als Chuck Berry en huilen als Howlin’ Wolf met een mondharmonica. Crabtree & Evelyn doet meer…

Nooit kijk ik naar het televisieprogramma Voetbal International. De sport vind ik weliswaar mooi, maar het gelul erover kan me gestolen worden. Nu blijkt echter dat ik toch wel wat gemist heb de laatste tijd. Tenminste, als de huisband, Danny Vera en co, tijdens dat programma zo goed is als op het nieuwe album, Distant Rumble (Excelsior). Want die plaat, ik zeg het maar gelijk, is fantastisch. Met name het tweede gedeelte van het album is sensationeel goed. De Zeeuw Vera (ware naam Polfliet) heeft een geluid dat geënt is op oude meer…

Dit Close To The Floor (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) is hier al bijna grijsgedraaid. Hoog tijd voor een stukje. Want oh oh oh wat horen we Patrick Sweany graag vertellen dat hij op weg is naar Georgia, Texas en New York City (Working For You). Want die stem neemt je altijd mee. Een ruige strot als John Fogerty of Eddie Hinton. Ja, misschien zelfs als Otis Redding. En dat klotsende soulgitaartje van hem, zoals op Bus Station, geweldig! Dat is ’the loneliest place in the world’ als we hem mogen geloven. Op dit nummer meer…

Drag The River, maakt die naam nog wat bij u los? Het kwartet met Chad Price en Jon Snodgrass als voormannen bouwde in het vorige decennium een naam op als solide vertegenwoordiger in het grofkorrelige segment van de alternatieve country. Dan bedoelen we de hoek waarin we ook Lucero, Two Cow Garage en bands als Glossary en Lauderdale kunnen vinden. Na een pauze van een jaar of vijf ligt er ineens weer een nieuw, titelloos, album (Xtra Mile Recordings) van het gezelschap uit Colorado. Een prima album, laat dat gezegd zijn. Wel meer…

Miraculous Mule is een trio uit Londen waarin we Michael J. Sheehy tegenkomen. We recenseerden al eens albums (zie hier en hier) van hem. Op Deep Fried (Bronzerat/Munich) brengt hij samen met zijn broer Pat en Saint Silas nog steeds blues met een donkere sfeer. Op opener Run On nog als oude bluesmannen, maar op het daarop volgende Satisfied meer als Black Keys. Eendimensionaal, wat het juist kracht geeft. Op Dangerous Blues roept de band een sixtiesbeatsfeertje op, met dank aan enkele enthousiast roepende dames. Funky meer…

Vandaag begint Brother Dege aan een korte tournee door Nederland. Gaat dat zien, want zijn nieuwe album How To Kill A Horse (eigen beheer) is zeer de moeite waard. Interessante kerel ook. Hij laat op zijn website optekenen dat hij een van de best bewaarde geheimen is van het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Daar zit wat in. Negen albums en twee boeken staan op zijn naam. Lovende kritieken, maar wellicht te compromisloos voor het grote publiek. Want niet iedereen is gecharmeerd van een nummer als Crazy Motherfucker. Hij komt uit Louisiana en meer…

De leukste cajunplaat van 2013 komt niet uit Louisiana, maar gewoon uit Groningen. , not blue. (eigen beheer) heet het ding en daarop trekt Cochon Bleu knap om het moeras van clichés heen waarin al zoveel na-apers zijn verdwenen. De band is het stadium van zo puur mogelijk als een echte cajunband willen spelen allang voorbij. Niks geen krampachtigheid hier, alles mag. Vijftien jaar ervaring hebben ze al, de broers Henk (gitaar, viool), Hette (gitaar, banjo) en André (drums) Gubbels en accordeonist Jeroen de Jong. Zingen doen ze in meer…

In dertien uur stonden de dertien nummers van XIII Hours (eigen beheer) van Achilles Wheel op de band. Live opgenomen in het historische Nevada Theatre in Nevada City, Californië. Nee, geen doorsnee liveplaat, het theater werd in feite gebruikt als een studio. Dat leverde een ouderwetse jam op waarin een New Orleans backbeat gecombineerd wordt met gitaarlijnen die door Carlos Santana zouden kunnen zijn neergelegd. Rollend als stoere outlaws sturen ze naar een snelle countrybeat en laten de drummer gaan in een solo. Of ze meer…

Het liefst zou je de hele tekst van het titelnummer American Ride (Blue Rose/Sonic Rendezvous) willen citeren in dit stukje. Willie Nile geeft een beknopte cultuurgeschiedenis van de Verenigde Staten door wat steden, staten en personen te noemen, waarna je het liefst in die auto uit de jaren vijftig die op de cover staat zou willen springen om het ook allemaal te beleven. Maar eigenlijk is dat helemaal niet nodig. Het kan namelijk ook met deze puike plaat. De beste die Willie Nile heeft afgeleverd sinds zijn debuut uit 1980. Op het titelnummer zingt hij met meer…

De betekenis van The Saints werd het duidelijkst verwoord door Bob Geldof: ”Drie bands veranderden in de jaren zeventig de rockmuziek en dat waren The Sex Pistols, The Ramones en The Saints”. Met Kings Of The Sun (Highway 125) ligt bijna veertig jaar na het begin een nieuw album van de Australiërs in de winkels (of waar dan ook). Met als bonus de cd Songs From The Stash met daarop een selectie van oud materiaal. De punksound van de beginjaren werd al snel verrijkt door invloeden van andere muziekstromingen. Verrijkt, jawel. Daar waar meer…

Bijna tachtig minuten experimentele cowboymuziek biedt Dust And Aether (eigen beheer) van The Law. Direct al op het donkere Some Say wordt duidelijk dat yeehaw ook gemeen en gevaarlijk kan klinken. The Law is een hard rockend collectief van zeven personen uit Atlanta, Georgia, waarin we Trappers Cabin (zie hieronder) tegenkomen. Chandler McGee (zang, mondharmonica) is de belangrijkste man hier. Hij stuurt het bijzondere Cold Beer naar het territorium van Helldorado. Twang en toetsen, op het einde zwaar en meer…

Het uit Los Angeles afkomstige Spindrift maakt psychedelische rock voor spaghettiwesterns. Met Ghost Of The West (Tee Pee Records/Bertus) gooien ze een lasso naar alle paaltjes die langs de randen van het genre in de woestijngrond zijn geslagen. Maar in een wilde galop vliegen ze helaas hun doelen voorbij. Oftewel, ze nemen teveel pijlen op de boog. Dat krijg je ervan als je je ten doel stelt om het belangrijkste album in het genre af te leveren. Jammer hoor, want het project begon zo veelbelovend. De band maakte een meer…

Zondaars opgepast! Hier is The High Bar Gang met Lost & Undone – A Gospel Bluegrass Companion (True North Records). Dat is een heel aardig schijfje met veertien nummers waarop de blijde boodschap wordt verkondigd middels covers van de Stanley Brothers en Bill en Charlie Monroe. De bende bestaat uit Barney Bentall (gitaar, zang), Rob Becker (bas, zang), Wendy Bird (zang), Angela Harris (zang), Colin Nairne (gitaar, mandoline, zang), Eric Reed (dobro, mandoline, banjo, zang) en Shari Ulrich (fiddle, mandoline, zang) en trad voor het eerst op in meer…

Zondaars opgepast! Hier is de Blood Washed Band met Driftin’ Along (House Of Mercy Recordings). Ze spelen elke zondag tijdens de kerkdienst van de House Of Mercy in St. Paul, Minnesota. Doorgaans staan er covers op het programma van Carter Family, Louvin Brothers, Johnny Cash en Gram Parsons, maar voor Driftin’ Along werden vooral nieuwe nummers opgenomen. De Blood Washed Band bestaat uit Page Burkum (zang, gitaar), Jeremy Szopinski (elektrische gitaar), Angie Talle (zang), Quillan Roe (staande bas), Erik Brandt (piano, orgel, meer…