Vaak is een debuut titelloos en bij Sink Ships is het niet anders. Na een eerste luisterbeurt twijfelde ik tussen 3 of 4 sterren, maar na een aantal keren draaien weet ik zeker dat de zwierige altcountry van dit internationale kwintet uit Kopenhagen de 4 sterren dik verdient. Heerlijke muziek die zowel aan onze eigen Yearlings als aan het inmiddels ter ziele gegane Hobotalk (remember? Stonden nog op Take Root in 2006) als aan Ryan Adams (tegelijkertijd op Take Root trouwens) doet denken. Laatstgenoemde referentie is des te duidelijk als je weet dat deze band meer…

Live from Space (eigen beheer/Lucky Dice) heet het nieuwe album van de Birds Of Chicago, u weet wel: het samenwerkingsverband van JT Nero en Allison Russell, die we voorheen vooral kenden als een van de leden van Po’ Girl. Een live-plaat dus, gewoonlijk niet mijn favoriete categorie platen. Ik beleef het livegebeuren liever zelf in een zweterige kroeg dan op de bank vanuit de luidsprekers. En hoewel in zijn soort zeker niet slecht, deze in de muziekhal Space (vandaar de naam) in Evanston, een voorstad van Chicago, meer…

Why Not Me? zingen de Southern Girls. Nou, euh, luister zelf eens. Onvast gezongen, om niet te zeggen vals. Het raffinement van The Judds wordt bij lange na niet gehaald door deze drie vrouwen uit Noorwegen. A Little Bit Of This – A Little Bit Of That (eigen beheer) staat bol van clichés. ‘Countryrock comes to Norway… with an explosion ‘, schrijft producer John Beland in de linernotes. Jammer, want op Some Kind Of Trouble blijkt dat de Southern Girls op materiaal met wat rhythm & blues veel beter uit de verf komen. Helaas volgt na dat meer…

De countryduetten van My Darling Clementine voeren terug naar een ander tijdperk. Op The Reconciliation? (Continental Song City/Munich) ademt alles de jaren zestig. Niet de jaren zestig van de hippies, maar de jaren zestig waarin George Jones en Tammy Wynette met veel gevoel voor drama zongen over de liefde die eindig bleek. Met The Gospel According To George en No Matter What Tammy Said (I Won’t Stand By Him) maken Michael Weston King en Lou Dalgleish duidelijk waar ze de inspiratie vonden. De voormalige voorman van meer…

De Canadese band Blue Rodeo nam In Our Nature (Continental Song City/Munich) niet op in de eigen studio in Toronto, maar in de boerderij van bandlid Greg Keelor. De bandleden zaten allemaal in een ander vertrek tijdens de opnamen. Opmerkelijk genoeg leggen ze in het bijgaand schrijven de nadruk op het groepsproces en is de warme sound van de plaat het resultaat van die werkwijze. Ik zou zeggen, ga samen in een ruimte zitten en speel live in de studio, dan kan ik zulke woorden begrijpen. Blue Rodeo koos echter ook in deze omgeving voor de professionele meer…

Het is lang geleden dat is zo heb genoten van een liveplaat. Ik moet dan teruggaan naar Wilco’s Kicking Television, maar nu ligt het adequaat getitelde Live van Bruno Deneckere & Nils De Caster al weken in de cd-lade. Een heel andere plaat van die van Wilco, want opgenomen in een Vlaamse huiskamer in plaats van in een grote concertzaal, maar even onderhoudend. Bruno Deneckere is de Gentse singer-songwriter die op deze pagina’s al veel langer op waardering kan rekenen. De Caster is een plaatsgenoot van meer…

Het vervelende van een lijst van vijftien is dat het er maar vijftien zijn. Met andere woorden: The Coincidentalist (New West/Warner Benelux) van Howe Gelb had ook wel op het lijstje met de beste platen van 2013 mogen staan. Want wat heeft de man uit Tucson, Arizona, weer een intrigerend album afgeleverd. In het diepst van zijn wezen is de desertrocker eigenlijk een jazzmusicus. Hij creëert een loopje op zijn gitaar of een riedel op de piano en legt daarmee de basis om op voort te borduren. Hij laat zich meevoeren door meer…

Twee dingen: The Reneaus is een opmerkelijke groep en hun album, The Season (eigen beheer), is een heerlijke plaat. Om met dat eerste te beginnen: spil van de vanuit Nashville opererende groep is zangeres en componiste Ashley Cooper Winn, echtgenoot John Winn is toetsenist. Verder heb je nog haar 2 neven, de gebroeders Steven en David Paige (op resp. gitaar en drums) en tenslotte vader en dochter Guyer op bas (Warren) en banjo, fiddle, en zang (Layne). Een sextet bestaande uit 3 duo’s dus. En dan die prima meer…

Is het een ijzervlechter in een werkplaats of is het Nick Cave? Geen van beiden! Het is Jeff White met zijn baritongitaar. De singer-songwriter uit de Chippewa Valley in de Amerikaanse staat Wisconsin heeft ons flink te pakken met Renegade Revelations (eigen beheer). Want dat titelnummer waarmee dit album begint, wijst niet alleen naar Nick Cave, maar ook naar The Cramps. Lekker stoer. Op Ballad Of Thunder Road graaft zijn stem dieper dan het graf van Johnny Cash. Hij jaagt het hele Wilde Westen er angst mee aan. Het betreft meer…

In een van de recensies van Dashboard Visions & Rearview Reflections (eigen beheer) van Jason Daniels stond dat de beste man eigenlijk nauwelijks kan zingen en dat dat toch wel een minpuntje is. Maar jongens toch, dat is nou net de grootste aantrekkingskracht van deze geweldige muziek. Lekker losjes met bakken vol soul. Dat duizendmaal liever dan mooizingerij. Deze Daniels uit Jackson, Mississippi, heeft een debuut afgeleverd dat vanaf het eerste nummer helemaal raak is. You’re An Angel heeft namelijk van die heerlijk losjes langs meer…

De folkmuziek uit de vroege jaren 60 staat tegenwoordig, dankzij het succes van de nieuwste film van de Coen Brothers, Inside Llewyn Davis, behoorlijk in de belangstelling. Voor wie daar geen genoeg van kan krijgen is er The Ballad Of Willy Robbins (Mama Bird Recording) van Vikesh Kapoor. Deze Amerikaanse singer-songwriter (met Indiase roots) maakt goed in elkaar zittende èn goed in het oor liggende folkliedjes. Mooi en schijnbaar eenvoudig. Ouderwets aandoend en het opnemend voor de kleine man. Kapoor lijkt daardoor zo weggelopen meer…

Laura Cortese is violiste. Opgeleid aan het wereldberoemde Berklee College Of Music in Boston. Als je dan muzikaal actief bent in de folkwereld krijg je een album als Into The Dark (eigen beheer). Inventief, wervelend, niet langs de gebaande paden gaand. Het sterke van dit album – haar zesde inmiddels – is echter dat Cortese ook niet in de valkuil van artistiekerigheid valt. Het blijven toch goed in het gehoor liggende liedjes met een sterke worteling in de folk. 6 van de 10 liedjes zijn zelfgeschreven, verder zijn er covers van Laura Veirs en meer…

Dertien nummers met een totale speelduur van 65 minuten staan er op Jubilee (Sugar Hill) van The Deep Dark Woods. Dat is dus een gemiddelde van vijf minuten per liedje. Haast hebben ze niet, deze Canadezen. Ze blijven heerlijk hangen in de warme melodieën die ze brengen. En toch is er geen enkel moment waarop je ze zou willen voortduwen. Van stilstand is geen sprake. Zelfs met kleine accentverschuivingen kun je het blijkbaar spannend houden. Het is wel duidelijk dat The Deep Dark Woods zelf helemaal opgaan in de muzikale pracht op hun nieuwste meer…

Als akoestische folk gemaakt door houthakkersbloezen-dragende jongemannen je ding is, dan is Better Days (Fluff And Gravy Records) van The Harmed Brothers waarschijnlijk spekkie voor het bekkie. Deze derde cd van dit kwartet uit Portland staat immers bol van pakkende folkliedjes waarop de banjo een prominente rol speelt. Belangrijkste mannen zijn Ray Vietti (gitaar, zang) en Alex Salcido (banjo, piano en zang) en zij weten zich geruggesteund door de ritmesectie van de broers Ben en Zach Kilmer. Het aanbod op Better Days biedt meer…

Vreemd toch dat sommige albums vrijwel onopgemerkt blijven. Misschien verschijnt er wel teveel nieuwe muziek, waardoor het zicht op echte kwaliteit vertroebeld raakt. Hoe moet je het anders verklaren dat een plaat als A Miners’ Town (eigen beheer) van Marc Silver maanden na de release nog nauwelijks iets teweeg heeft gebracht? Niet in Amerika en ook niet in deze contreien. Een paar zaken zouden mee kunnen spelen dat dit album nog niet is opgepikt. Allereerst begon Silver in 2000 als jazzgitarist met een fusionplaat en daarmee scoor je nou niet meer…

Neem drie gelijke plakken bubblegum, garagerock en countrysoul. Kauw er eens lekker op, blaas een luchtbel en laat die met een ferme klap uiteen spatten. Dat is wat enkele jongens uit Nashville hebben gedaan op Promised Land Sound (Bachelors of Paradise/Munich). Het titelloze debuut van Promised Land Sound is een heerlijke plaat met altcountry die anders klinkt dan alle andere bands in het genre. Hoge stemmetjes, een fluitend orgeltje en hakkende melodielijnen brengen ons terug naar de tijden van Ohio Express, Flying Burrito meer…

De muzikale route van Mathis Haug heb ik eerder dit jaar uitvoerig beschreven in de recensie van zijn Playing My Dues. Dit Distance (Dixiefrog/Bertus) is al even fraai. De maan schijnt over de moerassige rivierarm in We’ll Get Over There By Dawn. Is die Nederlandse vertaling van het woord bayou eigenlijk nodig? Dacht het niet. Bayou is namelijk zo’n woord dat direct de sfeer oproept van Louisiana en als we het op deze site over die Amerikaanse staat hebben, dan gaat het over rootsmuziek. Niet van het voorspelbare soort bij meer…

Miss Molly & Me trekt op dit moment langs de theaters met de voorstelling Travelers (V2). Daarin doen Helge Slikker en Marlijn Weerdenburg verslag van een tournee die ze in New York, Rome en Kaapstad bracht. In Heading On verklaren ze dat ze in die tijd helemaal niets aan hun hoofd hadden. Vandaar het onbezorgde lalalalala en oohoohooh. Niet erg spannend, wel ontspannend. Weerdenburg kennen we als Danni Lowinski uit de gelijknamige tv-serie. Slikker leverde in 2006 met zijn band Storybox een bescheiden meesterwerk meer…

Potverdrie, wat begint die nieuwe plaat, Might Crash! (Frogville) van Boris McCutcheon & The Saltlicks weer lekker, zeg. Het is zijn zesde studioplaat (er is ook een liveplaat, getiteld Utrecht) en hij valt te beschouwen als het laatste deel van een trilogie – met The Wheel Of Fortune en Bad Road, Good People – over de romatiek en de realiteit van het noorden van New Mexico. Niet toevallig de plaats waar de 44 jaar geleden in Massachussets geboren McCutcheon tegenwoordig woont. We krijgen een heerlijke americana-mix voorgeschoteld meer…

Andrew Bishop is er zo een die in allerlei bands speelt, punk en rock, maar wiens hart eigenlijk bij folk en country ligt. De Canadees (uit Vancouver) volgde in zijn vrije uurtjes dat hart en maakte eindelijk vorig jaar onder de naam White Ash Falls zijn debuut met het album By The River Bend. Dat beviel, want ruim een jaar later ligt er al een opvolger: Over The Night (Light Organ Records). Een prachtig gevarieerd album waarop countryrock in al zijn gedaantes een modern en soms psychedelisch jasje krijgt aangemeten. Luisteren naar dit album is een meer…

Na twee platen met de countryrockgroep Day Of The Outlaw debuteert Stewart Eastham nu onder eigen naam met The Man I Once Was (eigen beheer). Hij zoekt tegenwoordig zijn heil in Nashville, maar zijn thuisstaat Californië ligt hem nog na aan het hart, zo blijkt op liedjes als Born In California en het melancholieke Idyllwild, CA. Op dat laatste liedje heeft zijn stem een schor randje dat iets heeft van Elton John in zijn topdagen. Ook op Let It Go, waarmee Eastham de plaat opent, is dat het geval. Nog sterker lijken de nummers op het meer…

Ieren en Duitsers maken de dienst uit op The Contender (Wild Eye Records) van Tony McLoughlin. Sinds zijn debuut Cinerama op het Duitse Glitterhouse Records uit 2000 is dat al het geval. Dit is zijn vijfde album en daarop grijpen liefst vijf kerels naar de elektrische gitaar. McLoughlin zelf, maar ook Ben Reel (tevens producer), Mick McCarney, Thomm Jutz en Timo Gross. Dat levert een plaat op waar liefhebbers van Lee Clayton maar eens naar moeten luisteren. Daar doet deze gitaargedreven americana namelijk vooral aan denken. Dat Clayton met meer…

Voor ons ligt I (Jellyfant Schallplatten) van Thisell. Nee, daar had ik tot voor vorige maand ook nog nooit van gehoord. Best jammer want I is een mooie plaat (ja, een echte op vinyl) die al veel eerder gehoord had kunnen worden. De opnames voor I werden immers al in 2010 gemaakt, maar het duurde ruim drie jaar voordat er een label gevonden werd dat deze opnames wilde uitbrengen. Maar wat is Thisell dan eigenlijk? Een band, een persoon? Thisell is een samenwerkingverband van een aantal Zweedse muzikanten (veelal uit de meer…

‘Let the fiddle play a hoedown’, zingen de Turnpike Troubadours op Before The Devil Knows We’re Dead. Zo gezegd, zo gedaan. Fiddler Kyle Nix bespeelt zijn instrument alsof hij de duivel naar Georgia moet jagen. Op het volgende nummer Southeastern Son doet hij dat trouwens weer. De liedjes op Goodbye Normal Street (Bossier City Records/Rootsy.Nu/Sonic Rendezvous) gaan over goedkope parfum, gin, rook en leugens. Over het leven in de honky tonks dus. Daar leerden deze mannen uit Oklahoma het vak. Tijdens die optredens voor meer…

De titel Dust & Gold staat zo groot op de cover, dat je denkt hier met een titelloos debuut van een band te maken te hebben. Helemaal mis. Dust & Gold (eigen beheer) is een plaat van singer-songwriter Rafe Pearlman in samenwerking met producer/gitarist Jonathan Plum. Samen genereren ze de gouden gloed van de ondergaande zon. Dit is softe westcoastrock die we heel lang heel fout hebben gevonden. Maar tijden veranderen. Gelukkig maar. Halverwege staat een waarlijk schitterend nummer. De samenzang meer…