Sinds begin jaren 90 maakt Mark Kozelek deel uit van mijn muzikale universum. Eerst als centrale figuur in de slowcore-groep Red House Painters, daarna in een zelfde rol in Sun Kil Moon en ook als soloartiest. Ik moet wel zeggen dat ik hem de laatste jaren minder volg. Het op zijn eigen label, Caldo Verde, uitgebrachte titelloze album met de groep Desertshore is echter een album dat me weer geheel overtuigt. Een prachtige, stemmige en toegankelijke plaat met gitaar- en folkliedjes. Het mooist zijn echter de teksten van Kozelek. Het lijken terloopse meer…
Binnenkort treden 
Met zijn baard zou hij kunnen doorgaan voor een verdwaalde woudloper in de Appalachen zo’n honderd jaar geleden. Muzikaal zoekt 
Net als op Moonlit Rambles (zie 
Een banjo, een fiddle, een gitaar en een bas. Dan denk je al gauw aan bluegrass maar wat 
Met kwalificaties als echt en puur moet je oppassen. Live On Trucountry (Floating World Records/Bertus) van Heather Myles verdient echter die kwalificaties. De Californische verguist de nepwereld van Nashvillesterren die met videoclips het grote publiek trachten te bereiken, hetgeen ze duidelijk maakt met Nashville’s Gone Hollywood. Zelf staat ze op 
De Amerikaanse staten Texas en Tennessee kennen geen algemeen rookverbod in de horeca. Dat is goed nieuws voor muziekliefhebbers! Immers, zouden er anders in de toekomst nog doorrookte stemmen te horen zijn zoals die van 
God komt naar Los Angeles en hij zal de stad vernietigen wegens alle zonden. Met die weinig vreugdevolle mededeling van een evangelist op straat begint A Happy Animal (eigen beheer) van 
Met Drunkard’s Daughter vertelt Diana Jones een verhaal zoals het helaas maar al te vaak gaat. De dochter van een dronkelap kiest zelf ook voor zo’n man die zijn verdriet en onvrede tracht weg te drinken. En ook al zegt ze dat ze hem zal verlaten, de kracht om dat ook werkelijk te doen ontbreekt. Museum Of Appalachia Recordings (Proper/Rough Trade) is een album met liedjes waarin tijdloze verhalen verteld worden. Jones zingt over zondaars die op genade kunnen rekenen van het thuisfront (O Sinner) en over harde werkers die 
The Goods Saints was een altcountryband uit Lexington, Kentucky waar James Jackson Toth deel van uitmaakt. Genoemde Toth is bij Pitchfork-lezers bekend onder naam Wooden Wand. 
Met 
Blue eyed soul op zijn best staat er op The Bright Spots (New West/Warner Benelux) van 
De manier waarop de Amerikaanse band 
Ik hoor het wel, hoor. Maar het doet me niks. Ik wil het wel, maar het komt nu gewoon niet, die bewondering. Ik heb hem ook live aan het werk gezien, 
Maar liefst 
Luisteren naar Those Early Years (eigen beheer) van 
Kijk eens in de spiegel en aanschouw het beest binnen in je. Dat is Gargon. Gargon is in zijn jeugd door zijn ouders vergeten bij het tankstation en nu moet je verder leven met hetgeen dat met hem gedaan heeft. Dit is zo’n beetje het gegeven dat 
Loom en funky met een rurale hiphopgroove, bent u daar nog? 
Met The Fortunate Sons begint de nieuwe cd van 
Als ik op iemand jaloers ben vanwege diens baan, dan is het op Peter Cooper. Die is “professor of country music at Vanderbilt University’s Blair School of Music”. Beetje de hele dag over countrymuziek lullen. Heerlijk lijkt me dat. En dan voor de rest van de tijd muziek maken met Eric Brace, voorman van het countryrockgezelschap Last Train Home. Omdat hun vorige gezamenlijk project al uit 2010 stamt, kreeg de nieuwe plaat, tongue in cheekend, de titel The Comeback Album (Red Beet Records) mee. Hierop 9 nieuwe nummers en 4 covers. Het heerlijke 
Toen ik nog met Matchbox-autootjes speelde, wilde ik vrachtwagenchauffeur worden. Aan het stuur van zo’n machtige truck zou ik vast en zeker de koning van de weg zijn! Waarschijnlijk had 
Lekker plaatje uit Calgary voor liefhebbers van cool. De twangende gitaarnoten van The Ruminants (eigen beheer) vliegen door de ruimte als een petticoat aan de arm van een gespierde vetkuif. 
Over countrysoul hebben we het de laatste jaren heel vaak gehad op deze site en bijna altijd in positieve zin. Deze keer niet. Kevin Russell probeert op Gulf Coast Museum (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) te zingen als een soulzanger, maar dat lukt van geen kant. Waardoor deze tweede cd van zijn hobbygroep 
Het lijkt af en toe een beetje op Norwegian Wood, het instrumentale Encre De Plume dat is te vinden op de ep Venez Danser (eigen beheer) van het Canadese 
Wat zegt het dat er geen Engelstalige Wikipediapagina over 
‘Murphyland is where you want to be’, zingt 
Laat ik deze recensie van The Other Life (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van 
De titel Standards (Tapete Records/Sonic Rendezvous) zou je zomaar op het verkeerde been kunnen zetten. Er staan geen overbekende nummers op deze cd, maar nieuw materiaal van 
