Tsja, kom je net uit een kolkende kleine zaal na een optreden van JJ Grey & Mofro, sta je bijna beteuterd te kijken bij King Khan & The Shrines. Want dit had je eigenlijk ook van begin tot eind willen meemaken. Gelukkig pak je nog net drie nummers en een verkleedpartij mee, voldoende om te constateren dat er toch nog wat gekte op de planken stond tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen.
Voor gekte moest je niet zijn bij meer…
Altijd al willen weten hoe Micah P. Hinson klinkt? Maar bang om eens de stoute schoenen aan te trekken? Het Paard van Troje in Den Haag maakt het je makkelijk. Zij geven 2×2 vrijkaarten weg voor het optreden dat hij daar op 29 mei gaat geven. De 33-jarige singer-songwriter met licht krakende stem, die tien jaar geleden debuteerde met een album vol ‘violent country’ bracht net een nieuw album op de markt, getiteld And The Nothing. Daarop staan nummers met titels als meer…
Marc Ford & band
Op vrijdagavond 2 mei vond de eerste editie van het Heartland Festival plaats. De winnaar van onze prijsvraag, Koos Reitsma, deelt zijn bevindingen met ons.
De locatie was poppodium Metropool in Hengelo, ‘de’ plek voor rootsmuziek in Twente. Bluesman Guy Forsyth heeft er zelfs zijn livealbum High Temperature opgenomen, nadat hij rond een uur of vijf meer…
Ik zou graag willen dat men over de bodem van de Noordzee een waterleiding zou aanleggen van Schotland naar Nederland. Dat zou een enorme kwaliteitsimpuls voor de vaderlandse americana-muziek to gevolg hebben. Wat ze in het Schotse water doen is me niet duidelijk, maar dat het drinken ervan leidt tot bijzonder rijke, melodieuze, muziek kan niet ontkend worden. We bespraken hier onlangs The New Madrids en the Wynntown Marshals en nu ligt er weer een nieuw album van Dropkick. Homeward (Taylored Records) is al weer meer…
De zevenpersoons-folkrockband Wolf In Loveland (uit Rotterdam) debuteerde vorig jaar glorieus met een een veelgeprezen titelloos album. Nu al ligt er een opvolger, We Set Out In The Naked Dawn (eigen beheer). De band rondom singer-songwriter Jan Minnaard is het afgelopen jaar waarin veel werd opgetreden, gegroeid. De 12 nummers op deze nieuwe plaat klinken een stuk volwassener en het geluid van de band wordt uitgediept. De nieuwe drummer Rafael Schwiddissen (daarnaast actief in de Rhythm Chiefs), brengt, waar nodig, dynamiek meer…
De catchy liedjes van Reto Burrell kunnen zo op de radio, dit is de betere popmuziek voor ouderwetse FM. Burrell is schatplichtig aan Springsteen en Petty, maar het is zijn eigen verdienste dat zijn liedjes zo lekker rocken. Dat schreef ik enkele jaren geleden over de cd Go van de Zwitser. Er is weinig veranderd op Lucky Charm (Blue Rose/Sonic Rendezvous), wat betekent dat dit weer een lekker plaatje is. Niets meer, niets minder. Fraaie samenzang in voor het merendeel optimistische rockliedjes. Lalalalala. Zoals in de beste powerpop en pubrock klinkt alles meer…
Marc Ford was de leadgitarist van Black Crowes. Van de bluesy in hasjdampen gehulde hardrock van die band is geen spoor te bekennen op Holy Ghost (V2). Na jaren van drank en drugs zoekt Ford het tegenwoordig in huiselijk geluk. De milde westcoastrock op zijn nieuwste album is daarvan de weerslag. ‘Í’m running on empty’, horen we hem zingen op Dream #26, een kleine verwijzing naar singer-songwriter Jackson Browne. Ford soleert als rootsy softrocker nauwelijks op elektrische gitaar. Ook de andere gitaristen waaronder meer…
Er valt veel veel te zeggen over Stardust (eigen beheer), het tweede album van Bronwynne Brent, maar het beste kijk je eerst even naar het Youtube-filmpje onder deze recensie. Vind je het niks, dan hoef je niet verder te lezen. Als je het, net als ik, wel mooi vindt, dan wil je misschien weten dat deze Bronwynne Brent afkomstig is uit Mississippi, maar dat Stardust werd opgenomen in Seattle onder produktionele leiding van Johnny Sangster. Deze Sangster heeft, met behulp van onder anderen John Convertino (drums, Calexico) en Jon Rauhause meer…
De verleiding bestaat om Wes Kirkpatrick in te delen in de categorie Zachte Mannen. Hij is namelijk ook zo’n romantische ziel met baard en mooie stem die zijn liedjes het liefst ’s nachts in de trein schrijft, en ook hij keert op zijn titelloze tweede plaat (eigen beheer) zijn ziel binnenstebuiten. Maar toch is er iets wat hem onderscheidt van die die schier eindeloze rij van singer-songwriters. Deze man uit Chicago schrijft namelijk zeer toegankelijke liedjes, maar weet daarin vaak wel juist iets bijzonders te doen. Een afwijkende melodie, een a capella intro, handclaps waar meer…
Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die musici uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Slow Fox uit Zweden? Ze groeide op met de bitterzoete klanken van Mary Chapin Carpenter, Lucinda Williams, Gillian Welch en al die anderen. Op Oh My (Rootsy/Sonic Rendezvous) zijn die invloeden verwerkt in een persoonlijke stijl. Eigenlijk meer…
Interessant: op 16 december (ja dat duurt nog lang, maar voorverkoop start op 1 mei) zal in Paradiso, Amsterdam een unieke combinatie van artiesten liedjes ten gehore brengen die gebaseerd zijn op de ‘field recordings’ die Alan Lomax maake in het zuiden van de VS. Het gaat om Justin Vernon (Bon Iver), Megafaun, Frazey Ford (Be Good Tanyas) en het jazz-colletief Fight the Big Bull, aangevoerd door Matthew E. White. Dat zetten we in de agenda!
In de prehistorie van Altcountry.nl bespraken we het debuut van Reagan Boggs, Never Looking Behind uit 2006. Opa kan zich nog herinneren dat dat best een leuke plaat was, met o.a. een mooie cover van Tear Stained Eye (Son Volt). Met Quicksand (eigen beheer) zijn we inmiddels 2 albums verder. Boggs is, in haar manier van zingen, een countryzangeres in de klassieke zin. Ze heeft er echter niet voor gekozen een gladde countryplaat te maken. Nee, Quicksand is een mooie luisterplaat (ik noem het maar even countryfolk met bluesy ondertonen) geworden waarop meer…
Toen When The Dust Settles van The Parlor Soldiers hier vorig jaar besproken werd leidde dat tot behoorlijk wat reacties. Vooral omdat de moeilijk verkrijgbare fysieke exemplaren van dit album nogal gewild waren. When The Dust Settles was gelijk ook de zwanenzang van het betreffende duo. Alex Culbreth en Karen Jonas gingen ieder hun eigen weg. Van laatstgenoemde ligt er nu The Oklahoma Lottery (eigen beheer), een album met 10 zelfgepende songs. Jonas heeft in Fredericksburg, Viginia, een prima band om zich heen meer…
In de inleiding van mijn jaarlijst over 2013 had ik het over een ge-wel-di-ge ep van een Texaan die door niemand is opgemerkt. Hier dan eindelijk de recensie van dat plaatje van nog geen 19 minuten. Vijf sterren voor zo’n korte speelduur lijkt overdreven, maar is dat geenszins. Voor The Rooster (eigen beheer) van David Ramirez zou ik wel zes sterren over hebben… En het album Apologies (eigen beheer) uit 2012 is al even sterk. Hoe kan het dat deze singer-songwriter nog totaal geen naam heeft gemaakt? Mogelijk geeft hij zelf het antwoord op The Forgiven dat op The Rooster staat. Het is een sleutelnummer voor Ramirez. ‘They love me for being honest / They love me for being myself / But the minute I mention Jesus / They want me to go to Hell … It’s hard to find the balance / When I don’t believe in one / When you mix art with business / You’re just shooting an empty gun … You’re just a songwriter, you ain’t meer…
Muziekjournalist Andy Morgan legt in zijn boek Music, Culture & Conflict in Mali uit dat muziek al eeuwenlang hét bindmiddel is in deze etnische vergaarbak. “Mali heeft geen logische grenzen. Die zijn bedacht door Europeanen zonder rekening te houden met de bevolkingsgroepen. Mali gebruikte muziek om een nationale identiteit te creëren na de onafhankelijkheid in 1960.” Helemaal gelukt is dit nog niet, zo hebben de ontwikkelingen in de afgelopen maanden laten zien. Mali is bepaald niet de eenheid die de Europeanen voor ogen hadden. Maar helemaal hopeloos is de situatie ook weer niet volgens Andy Morgan, die voor zijn boek tientallen muzikanten interviewde: “Muziek en cultureel erfgoed houden het land nog een beetje bij elkaar. In benefietvideo’s tonen muzikanten van verschillende etnische achtergronden zich eensgezind. Het is een sprankje hoop. Traditioneel legt een muzikant in Mali meer gewicht in de schaal dan een politicus of zelfs een militair.”
Return to Timbuktu, een nieuw filmproject van Wim Wenders, gaat over meer…
Voor The Passage Of Time (eigen beheer) van Gerry Griffin moet je wat tijd nemen. De Canadees maakt geen gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes. Bovendien heeft hij een hese stem die zeker nogal wat luisteraars zal afschrikken. De fans van Captain Beefheart zal hij met die stem wellicht juist weten te plezieren. Tenzij ze deze Griffin beoordelen als slap surrogaat. Dat zou onterecht zijn. Op Not Noticing en That’s What Friends Are For is de gelijkenis weliswaar sterk, ook gezien de gecompliceerde ritmische structuren, maar Griffin komt meer…
Hij zingt op het eerste nummer over Johnnie Walker en dan weet je meteen hoe hij aan die ruige strot komt. Neal Black heeft zo’n stem die doet vermoeden dat hij al vertoeft in het voorportaal van het hiernamaals. ‘Sometimes you need a higher power to keep moving on’, zingt hij op Jesus & Johnny Walker. En blijkbaar zoekt hij het dus vooral in die vierkante fles. Geen wonder dat er niets nieuws onder de zon is op Before Daylight (Dixiefrog/Bertus) van Neal Black & the Healers. Toch verrast de Amerikaan met enkele funky passages in dat meer…
Het zal toch niet waar zijn! Wordt het net een beetje lekker weer en dan laat Mark Lotterman The Year Without Summer (Harlem Recordings) op ons los. Nou ja, in feite werd dit album al in februari uitgebracht, maar we ontvingen hem hier pas recent. The Year Without Summer is een totaal andere plaat dan het hier eerder besproken Funny uit 2012. Waar dat een eletrische rock–plaat was, is het nieuwste werk van Lotterman een overwegend akoestische luisterplaat geworden. Lotterman als pure singer-songwriter dus, sporadisch begeleid door gitaar en/of meer…
Als je vindt dat Live van Bruno Deneckere & Nils de Caster een van de mooiste live-albums van de laatste jaren is en je hebt de kans om beide mannen in levende lijve aan het werk te zien, dan ga je gewoon. Ook al moet je er ruim 70 kilometer voor rijden en heb je die dag al een behoorlijk aantal autokilometers in de benen. Naar Maassluis dus, naar Cafe de Waker. Nooit eerder was ik in Maassluis, maar voor alles is een eerste keer. De Waker is een alleraardigst eetcafe, waar in een bovenzaal drie aficionado’s die zich verenigd hebben onder de naam The Lock Keepers, americanaconcerten organiseren. Deneckere en De Caster is de meer…
Wat u moet weten over The Redlands Palomino Company. 1) het is een Engelse 5-mansband. 2) het hart ervan wordt gevormd door het echtpaar Hannah en Alex Elton-Wall. 3) ze hebben een nieuw album uitgebracht: Broken Carelessly (Clubhouse Records). 4) dat is hun vierde album. 5) en hun beste, 6) die in zes dagen opgenomen is in een Methodist Chapel ergens in de Forest of Dean 7) en dat hoor je. Er is niet eindeloos geschaaft aan de 14 liedjes. Dat maakt ze authentiek 8) de meeste nummers worden gezongen door Hannah Elton-Wall, die over meer…
Voor de derde achtereenvolgende keer vertrouwt Owen Temple op Gabriel Rhodes, die als producer en multi-instrumentalist zijn stempel drukt op Stories They Tell (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Temple is een songschrijver met een sterk observatievermogen die zijn indrukken tamelijk droogjes verpakt, maar ondertussen wel de diepte ingaat in zijn teksten. De Texaan verstaat de kunst om zonder moeilijke woorden wijze dingen te vertellen. Verwacht geen ingewikkelde verhandelingen, maar schetsen meer…
Deze Side Track laat zich wellicht lezen als een verslag, doch is toch meer bedoeld als een soort van ode aan alle, veelal kleinschalige, initiatieven om live- muziek aan de ‘man’ te brengen. Een van die initiatieven is Peticantus, een collectief (met o.a. Peter Schaper en Tim Knol) ooit ontstaan in het West-Friese Hoorn. Nog even, en Peticantus is alweer aan haar 2e lustrum toe. Knap! Gedurende de afgelopen jaren vonden veel buitenlandse (doch ook vaderlandse) acts hun weg naar Het Huis verLoren, het intieme, gezellige zaaltje waar het allemaal gebeurt. Zomaar een greep uit de vele namen die het podium van Peticantus één of meerdere keren bevolkten: Romi Mayes, Kevn Kinney (binnenkort terug met Drivin ’N Cryin), Jim Byrnes, Elliott Brood, Boris McCutcheon, meer…
Ik val maar met de deur in huis: Harlaz (Zeal Records) is een prachtig album. Een prachtig album met een soort indie-countryrock die je kan vinden in de magische driehoek Neil Young, Israel Nash en Band Of Horses. Het is de tweede plaat van de Belgische formatie Mad About Mountains. Da’s een viermansband geformeerd rond singer-songwriter Piet de Pessemier (die een verleden heeft in de vlaamstalige rockgroep Monza). De Pessemier kreeg tijdens een lange autorit naar Italië een idee hoe de nummers op dit album zouden moeten klinken en heeft dat met meer…
Het moet goed toeven zijn in het fictieve Texassippi. Beetje autorijden in het maanlicht langs de Golf van Mexico en genieten van de zonsopgang. De geur van magnoliabomen opsnuiven. De oceaan overzien met de zonnestralen op het gezicht. Maak je niet te druk. Relax een beetje. Zoals Jim Suhler het doet op Panther Burn (Underworld/Sonic Rendezvous). Geen noodzaak voor noviteiten als je roots hier liggen. Je nodigt Kim Wilson uit voor een potje mondharmonica op I Declare, lekker hoor. Suhler meer…
Degenen die Groningen (Rhythm & Blues Night) of Hengelo (Heartland festival) te ver vinden of om andere redenen deze festivals niet kunnen of willen bezoeken is er een alternatief. Op donderdag 1 mei wordt in het Belgische Lessen (gelegen ten zuidwesten van Brussel) het Roots & Roses festival georganiseerd. Er wordt opgetreden door Pokey Lafarge, The Dream Syndicate, The Sonics, The Henhouse Prowlers, Dom Flemons, The Excitements, Big Sugar en nog meer…
Ze zijn met honderden. Van die mannen die hun zieleroerselen in fijne, toegankelijke, liedjes verwoorden. Met een mooie stem en al dan niet met baard. Zachte mannen noem ik ze. Neem bij voorbeeld Robby Hecht, een singer-songwriter uit Nashville. Het ongetitelde album (eigen beheer) dat hij nu uitbrengt is zijn derde al, maar op dit album duikt hij meer de diepte in dan op zijn vorige werkstukken. Een aantal liedjes gaat over zijn bipolaire stoornis. In Feeling It Now bezingt hij b.v. hoe hij zich voelt in een manische meer…
Lovend bespraken we hier dit jaar al albums van HT Roberts en Bruno Deneckere. En als die twee Gentse singer-songwriters hun krachten bundelen om samen een plaat te maken, Heroes & Has-beens, dan zijn onze oren gespitst. Nu is het niet zo dat bij dergelijke combinaties het resultaat altijd meer is dan de som der delen. En dat is bij dit gezamenlijk project ook niet het geval. Deneckere en Roberts worden hier geruggesteund door Landed Gentry, een aantal kundige en gerespecteerde sessiemuzikanten. Tezamen maken zij van dit meer…
Da’s lekker! Wij mogen van het Utrechtse dB’s kaarten (2×2) weggeven voor een buitengewoon fraaie muziekzondagmiddag. Een met levende legende Jon Auer van the Posies (en Big Star nu), D-Deadly (Denvis van the Spades) & de master of rock n roll swing guitar John Paul Keith. Dat gaat zich afspelen op 27 april. Wat je moet doen om daarvoor in aanmerking te komen? Ons even mailen (hiero) wat het antwoord is op de vraag: “In welke bekende altcountryband speelde John Paul Keith in verleden?” Winnaars krijgen op 22 april van ons bericht.
Speedy West & Jimmy Bryant – Bob King – Margie Singleton
Zestig jaar oud zijn de opnamen op Bustin’ Thru – Flippin’ The Lid (Bear Family/Bertus) van Speedy West & Jimmy Bryant. Ongelooflijk, want wat een geweldige geluidskwaliteit biedt deze cd. Speedy West en Jimmy Bryant zijn legendarische namen in de countrymuziek. De vingervlugge kunstjes op deze prachtige compilatie maken duidelijk met wat voor grootheden we hier meer…
Wie zijn albumhoezen vroeger minutieus bestudeerde is de naam Joe Lala zeker tegengekomen. Een opvallende naam. “Percussion: Joe Lala”, stond er dan, o.a. op LP’s van Dan Fogelberg, Souther, Hillman, Furay, the Byrds, Firefall, Poco, op het meesterwerk No Other van Gene Clark ook. Er was een periode dat Joe Lala op percussie alomtegenwoordig was.
Joe Lala werd geboren in Tampa uit ouders die afkomstig waren uit Contessa Entelinna, een dorpje op Sicilie waar een grote Albanese minderheid woont, de zogenoemde Arbëreshë. Hij startte zijn muziekcarriere in het bandje Blues Image dat meer…
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL