Als je op haar website de biografie van Bonnie Whitmore leest zie je dat ze uit een heel muzikaal gezin komt. Pa Whitmore leerde zijn twee dochters al op vroege leeftijd een instrument te bespelen zodat ze met hem konden optreden. Hij had zelf een vliegbrevet zodat ze kriskras door Texas en omliggende staten konden vliegen voor die optredens. Bonnie’s zus is de eerste die haar liedjes op een cd zet. Een groot deel van de lezers zal een paar weken geleden deze zus aan het werk gezien hebben. Het gaat hier natuurlijk om Eleanor Whitmore, de vrouwelijke meer…

‘Just like an aeroplane, you take me away’, zingt Josh Mease, maar zelf kan hij er ook wat van. Met zachte harmonieën tilt hij je op en voert je weg op een wolk van dromerige elektronica. Of hij overspoelt je zoals op het instrumentale Fountain. De in Texas opgegroeide Mease woont in Brooklyn, waar hij jaren jazzgitaar studeerde. Totdat hij zijn pad verlegde naar pop. In 2009 maakte hij een soloplaat onder zijn eigen naam, tegenwoordig is hij actief onder de artiestennaam Lapland. Deze plaat heet ook simpelweg Lapland (Hundred Pockets meer…

John Moreland neemt het vak van singer-songwriter serieus. Op zijn jongste album, In The Throes (Last Chance Records), staan tien nummers van eigen hand. En niet alleen zingt hij ze; hij speelt zowat ook alle instrumenten zelf (gitaar, bas, drums, piano, percussie en mondharmonica). Tsja, op een enkel nummer is er een muzikale bijdrage van een bevriend musicus. Maar hou het er maar op dat In The Throes een echte soloplaat is. En wat voor één! De uit Oklahoma afkomstige Moreland, met een verleden in allerlei hardcorebands, houdt het op meer…

Op de website van de Italiaan Alex Di Reto somt hij zijn voorbeelden op: Bob Dylan, Bruce Springsteen, Tom Waits, Stephen Stills en JJ Cale. Naar aanleiding van Love’s No Serious Thing (eigen beheer) voelen we de behoefte om wat andere namen te noemen en wel die van Mystery Slang, Lee Clayton en Rodney Crowell. De acht nummers op dit album worden gekenmerkt door een relaxte funky sound en de praatzang van Di Reto. Verwacht geen vernieuwing, maar deze artiest slaagt er absoluut in om binnen de vertrouwde kaders een eigen meer…

De Zuid-Afrikaanse singer-songwriter Gert Vlok Nel is in Nederland (20 juni – Lantarenvenster, Rotterdam; 21 juni – Roepaen, Ottersum; 22 juni – Kruisherenkapel, Uden; 29 juni – Beauforthuis, Austerlitz) en dat is voldoende aanleiding om nog even aandacht te besteden aan zijn eind vorig jaar verschenen cd Onherroeplik (Hilltop/V2). De bijzondere taal van Beaufort Wes – Se Beautiful Woorde maakte diepe indruk in Nederland nadat het album hier in 2006 werd uitgebracht. De Zuid-Afrikaanse woorden in meer…

Satellite Inn tekende in 1999 een contract met het Amerikaanse label Moodfood waar ze de opvolgers waren van Whiskeytown dat net naar een groter label verhuist was. Een echte Amerikaanse carriere kwam niet van de grond. Zanger Stiv Cantarelli keerde terug naar Italië, waar hij onder meer een garageband begon: het ook ooit op deze pagina’s besproken Gold Rust. Voor Black Music/White Music (Stovepony Records) wendde Cantarelli zich tot zijn oude kameraden uit de Satellite Inn-tijd: Antonio Perugini (drums) en Fabrizio Gramellini (bas en gitaren). Samen meer…

The Dirty Guv’nahs zou wel een aardig bandje voor een festival zijn. Sorry, maar dat is lullig bedoeld. Want rock-‘n-roll voor een menigte op een grasveld is een verschrikking. Een zaaltje van een paar honderd mensen, dan moet het wel ophouden. Weg met die holle poses en lachwekkende proporties, rock-‘n-roll moet je kunnen ruiken voor echte beleving. Zweet! Afijn, een beetje een raar begin van een cd-recensie. Maar ja, dit waren zo ongeveer de gedachten bij Somewhere Beneath These Southern Skies (Dualtone/Blue Rose/Sonic Rendezvous). Het is meer…

Rootsrock zoals je die kunt verwachten van Todd Thibaud op zijn nieuwste album Waterfall (Blue Rose/Sonic Rendezvous). De melancholische powerpop van de Amerikaan uit Boston, Massachusetts, is zo degelijk als wat. Er is helemaal niets mis met dit soort mannenmuziek. Rocken als Buffalo Tom. Rocken als Graham Parker. En in het met blazers opgetuigde Hollow als Springsteen en Southside Johnny. Daar tussendoor nummers die aanvoelen alsof je met een warme deken langs het koude water zit terwijl de dag zijn einde nadert (When The Evening Falls). De meer…

Rik van den Bosch, wie kent hem nog? In 2005 finalist in De Grote Prijs van Nederland en in 2008 schreven we een recensie van zijn cd Coffee, Cigarettes & Beer, waarop een nummer werd meegezongen door Roos Rebergen. Met Rebergen en haar band Roosbeef is het in commercieel opzicht steeds beter gegaan. Van de Amsterdammer Van den Bosch hoorden we weinig meer. Maar… hij is terug. De nu, na enige omzwervingen, in Barcelona gevestigde singer-songwriter levert als Rik Van den Bosch & the Dandies een heerlijke nieuwe plaat af. Een overigens meer…

Helemaal gek word ik van This Is The Sound Of… (Slow Burn Records) van Drazy Hoops. Die stem. Die stem. Prachtig. Prachtig. Maar, euh, aan wie o wie herinnert deze bijzondere artiest me? Ergens in de platenkast staat iemand die ook zo traag zingt. En laag. Bijna een beetje kreunt. Ik kom er maar niet op. Misschien is er iemand die het wel hoort? Reageren mag! Of misschien kom ik er zelf nog eens op terug als ik het eindelijk weet. Is het iemand uit de paisley underground? Daar denk ik vooral aan. Afijn, niet langer over dooremmeren, eerst maar eens meer…

In een artikel in No Depression uit 2003, toen het nog gewoon een tijdschrift was, werd Maurice Mattei vergeleken met Butch Hancock. Net als de Texaan is deze in Ohio woonachtige Mattei namelijk een veelzijdig artiest. Hij is niet alleen actief als singer-songwriter, maar ook als fotograaf en illustrator. De vergelijking met Hancock snijdt vooral hout omdat ook Mattei liedjes weet te construeren die heel simpel overkomen, maar toch ook een zeker intellect verraden. Darker Angels – The Country & Western of Maurice Mattei and The Tempers – The meer…

Harde zuidelijke rock met aandacht voor de melodie staat er op If It Ain’t Broke (Swampjawbeamusic) van het uit Arizona afkomstige kwartet Hogjaw. De vier kerels van deze band zijn al vrienden sinds de highschool en dit is hun vierde album. Het gitaarwerk van Kreg Self geeft de binnenkomer One More Little One direct smoel en de zang van Jonboat Jones (tevens gitaar) is ook overtuigend. Ze zijn niet voor een gat te vangen, deze mannen. De southern rock met soms wat boogie of een snipper grunge doet op Am I Wrong? sterk

meer…

Als je op het wereldwijde web verder kijkt dan je neus lang is kom je regelmatig leuke dingen tegen. Zo vonden we op facebook Tallahassee, een band gevormd in Rhode Island en nu domicilie houdend in Boston. De vier leden hebben verschillende achtergronden zoals professioneel football, kunst en klassieke muziek. Tezamen proberen zij americana te maken zonder gebaande paden te treden. Zoals te horen valt op Old Ways (sic) lukt hen dat aardig. Op dit in eigen beheer uitgegeven tweede album combineren Brian Barthelmes, Shawn Carney, Scott Thompson en Matt Raskopf op een meer…

Er zijn wel honderd verschillende redenen waarom soldaten afreizen om oorlog te voeren, maar bij terugkeer worstelen ze allemaal met dezelfde demonen. Op een kwade dag nemen die de controle over. Op Still Fighting The War (Music Road Records/Munich) schetst Slaid Cleaves het trieste lot van veel militairen na een missie. De Amerikaan schreef weliswaar een kritische tekst, toch steunt hij al die mannen en vrouwen die hun leven riskeren in de strijd. Op zijn website is het titelnummer voor minimaal 99 dollarcent te meer…

Rich Burgess was de bassist van Hadacol, een band die zo rond de millenniumwisseling indruk wist te maken met enkele sterke altcountryalbums. Midwestern Wind (eigen beheer) is zijn solodebuut. Met Silver Spoon en Misery Is Company gaat hij overtuigend twangend van start voor iemand die nooit verwacht had dat hij nog eens vooraan op het podium zou staan. Een groots zanger is Burgess niet, maar wie zegt dat een outlaw een groots zanger moet zijn? Het gaat hier om liedjes die lijnrecht van a naar z bewegen. De steelgitaar van meer…

De rauwe folk en countryblues van Charlie Parr had niet misstaan op de soundtrack van O Brother, Where Art Thou? De uit Duluth, Minnesota, afkomstige Parr houdt het op Barnswallow (Tin Angel/Sonic Rendezvous) simpel. Hij valt terug op de basis. Dat is genoeg. Maar let op, dit is traditionele muziek zonder strikte regels. Authentiek. Stampvoetend geeft Mikkel Beckmen (wasbord en nog wat spul dat je nauwelijks kunt scharen onder de muziekinstrumenten) het ritme aan. Dave Hundreiser blaast op mondharmonica en jaw-harp. Parr (resonatorgitaar, meer…

Je kunt je afvragen wat Charley Cruz & The Lost Souls nog meer moeten doen om jullie, lezers, te overtuigen van het feit dat er hier in de Lage Landen prachtige americana gemaakt wordt. En dat een uit South Carolina of Missouri voor veel geld geïmporteerde cd (ik doe nu alsof er niet gedownload wordt en het bestaan van Spotify ontken ik ten behoeve van deze recensie ook even) niet per definitie beter is dan een album uit Dordrecht. The Other Side (CRS/Munich), het derde album van dit kwartet uit deze stad staat namelijk als een meer…

De singer-songwriters Steve Mayone en Kristina Stykos ontdekten in 2006 tijdens een concert van eerstgenoemde dat hun grootouders familie van elkaar waren. En zij dus ook. Ze vonden dat zo leuk dat ze samen gingen werken. The Cousins Project – Beautiful Blood (Thunder Ridge Records) is het resultaat daarvan. Mayone komt uit Brooklyn, New York, en heeft vier soloplaten op zijn naam staan. Stykos woont in Vermont en heeft er drie uitgebracht. De muziek die ze gezamenlijk maken doet vertrouwd aan, het is bedachtzame meer…

Olav Larsen groeide in Noorwegen op met de platen van zijn vader. Die draaide veel blues en later ook Dylan, Springsteen en Young. Larsen verdiepte zich daarna in het werk van Van Zandt, Guy Clark en John Prine. Zoals wij allemaal eigenlijk, niet waar? Verschil is echter dat Larsen een band begon: Olav Larsen & the Alabama Rodeo Stars. Memory Lane (eigen beheer) is inmiddels het derde album van deze groep. Het staat vol met liedjes die die klassieke jaren ’70-countrysfeer uitwasemen. Een rammelende piano, een fiddle, meer…

In de recensie van Indestructible Machine van Lydia Loveless hebben we het al eens gehad over Todd May. Als gitarist op die plaat maakte hij op een van de nummers indruk met een geluid dat veel weg heeft van Richard Lloyd van Television. Dat we hier te maken hebben met een gitaarman die houdt van catchy liedjes blijkt wel uit de titel Rickenbacker Girls (Peloton Records). Het is een perfect etiket voor een plaat waarin de liefde voor pure popmuziek (alles van The Byrds tot new wave zullen we maar zeggen) duidelijk doorkomt. En wat meer…

Zijn er nog liefhebbers van stevige altcountry? Voor hen is Mansion And The Money (eigen beheer) van de Jack River Kings namelijk een verplichte aanschaf. De Jack River Kings is een kwartet uit Alaska. Middelpunt van de groep is zanger/gitarist Matthew Dean Herman, die in 2009 overigens ook een zeer luisterwaardige soloplaat (met daarop het nummer Jack River) uitbracht. Op dit debuut van JRK staan 10 prima nummers met hoog meezinggehalte die in sommige gevallen beter als rock ’n roll met een stevig meer…

De klanken van dobro en mandoline buitelen als golfjes over elkaar, waarna het zeewater nog een eind over het strand spoelt in de vorm van de samenzang van Larkin Poe & Thom Hell. The Sound Of The Ocean Sound (Edvin/Sonic Rendezvous) is het resultaat van een samenwerkingsverband tussen de Amerikaanse zussen Rebecca en Megan Lovell en de Noorse musicus Hell. Opgenomen in de Ocean Sound-studio in Noorwegen. De percussionist Sola Akingbola van Jamiroquai werkte mee aan de plaat. Dit is folkpop voor blote voeten. Kwallen en krabben meer…

Jaimi Faulkner afficheert zichzelf als rhythm&blues/roots/soul/singer-songwriter. Dat laatste is zeker waar: de geboren Australiër zingt zelfgeschreven liedjes. En hij zingt ook goed. Mooie soulvolle stem en ook prima gitaarspel trouwens. En de liedjes op zijn derde studio-album Turn Me Around (V2) zijn zeker aanstekelijk. Maar… er is een maar. Hij wil te graag. Anders kan ik het niet omschrijven. De hele plaat maakt op mij de indruk dat de thans in Berlijn woonachtige Faulkner commerciele uitverkoop houdt. Twee nummers zijn dan ook geproduceerd door meer…

De Deadstring Brothers zijn de Deadstring Brothers niet meer. Op Cannery Row (Bloodshot Records/Bertus) is van de band uit Detroit, Michigan, alleen frontman Kurt Marschke over. Hij reisde af naar Nashville om daar met andere mensen deze plaat op te nemen. Een heel groot verschil in richting betekent het overigens niet. Dit is nog altijd rootsrock voor rokerige bars en zweterige zaaltjes. Hooguit is iets van de energie van de grote stad verdwenen. Niet zo heel erg, want nog meer dan in het verleden richt Marschke zich op zijn meer…

Sara Petite schrijft venijnige liedjes over de liefde. Zo begint Circus Comes To Town (eigen beheer) met Perfume, niet zomaar een luchtig liedje. Ze verkondigt dat ze niet zo’n jaloers type is, maar laat haar man niet thuiskomen met een luchtje van een parfum dat niet van haar is. In haar geval kun je stellen dat het louterend is dat ze zo’n werkje heeft geschreven. Ze heeft namelijk heel andere zaken aan haar hoofd. Haar partner (en drummer) John Kuhlken overleed in 2011 als gevolg van een zeldzame bloedziekte. Het verklaart de diepere emotionele meer…

Eens kijken, wat schreven we de vorige keer over Uncle Lucius. Vier sterren kreeg het in eigen beheer uitgebrachte Pick Your Head Up voor de slepende groove en een stem met soul. Heel veel is er niet veranderd op And You Are Me (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Set Ourselves Free doet het met een baritonsax en eindigt met een mooie gitaarsolo die ze bij southern rock brengt. Op Pocket Full Of Mystery vallen vooral de fraai vibrerende stembanden van Kevin Galloway op. Na die eerste twee nummers brengt de band uit Austin, Texas, twee meer…

Paul Knowles en Nicole Storto vormen samen New American Farmers. Eerder noemden ze zich Mars Arizona. Een nieuwe naam, maar verder is dit toch vooral een voortzetting van hetgeen we kennen van Mars Arizona. Zelf houden ze het op de term cosmic americana. Brand New Day (Big Barncat Records) begint met Gene Parsons in een bijrol op Everywhere. Mooi hoe ze hier de begindagen van de countryrock terughalen. Lijkt vooral op The Byrds, waarin genoemde Parsons immers ook speelde. Op het titelnummer moeten we meer…

Eastbound Jesus, de zes mannen van deze groep uit Greenwich New York krijgen hier sowieso al punten voor de geinige bandnaam. Of ze die punten ook scoren in hun godvruchtige thuisland is een andere kwestie. Daar zullen ze het dan vooral van hun muziek moeten hebben. En die is lekker, hoor. Hangt een beetje tussen bluegrass en americana. Vergelijkbare groepen zijn O’Death en de Avett Brothers. Bluegrass met drums en elektrische gitaar dus. Verder hebben de liedjes op dit Northern Rock,  zeker de vier die langer dan meer…