%20(2).jpg)
Tien nummers in dertig minuten. Zo doe je dat. Geen onnodige moeilijkdoenerij. Gewoon lekker raggen met zijn vieren. Als een nummer klaar is, dan is het ook over. 76 (Cool Buzz) is het debuut van Giant Tiger Hooch. De band komt uit Amsterdam – de bandleden hebben het liever over Mokum – en dat blijkt zomaar de hoofdstad van de garageblues te zijn. Alsof The Jon Spencer Blues Explosion de grachtengordel even wakker komt schudden. Vuig, vies en met tomeloze energie. En wees niet verbaasd als de mannen in My Momma Told Me met een meer…
%20(2).jpg)
Op het eerste nummer van Tonk (Reckless Records/Sonic Rendezvous) verwijst de Australische 
Don’t Look Back Into The Darkness (Tapete Records) van 
De neven Pierre Moore en Michael Gardner groeien op in Mississippi, waar ze samen in een bandje spelen totdat de zanger van het ene op het andere moment wegloopt. Hij laat een briefje achter op de koelkast om te bedanken voor de fles whisky die hij meeneemt. De neven gaan dan samen door. Gitarist Moore kan helemaal niet zingen, maar probeert het toch. Nadat ze Ryan Lynn ontmoeten, besluiten ze verder te gaan als het trio 
The Delta Lions
De titelsong Long Night Moon (Blue Rose/Sonic Rendezvous) waarmee het nieuwste album van 
Ze komen uit Houston, maar Texaans klinken ze eigenlijk niet. Zeker, 
Een enkele keer is de aanpak van de Amerikaan 
Jawel, naar aanleiding van de heruitgave van het album Wrecking Ball (uit 1995) zullen Emmylou Harris en Daniel Lanois tweemaal optreden in Nederland. Op 19 mei in Carré in Amsterdam en twee dagen later, op 21 mei, in het Muziekgebouw in Eindhoven.
Op Good Luck (eigen beheer), het vijfde album van 
Een beetje vreemd is het wel dat 
Op vrijdag 14 februari zal de Canadese band The Deep Dark Woods optreden in De Gigant in Apeldoorn. Vorig jaar brachten zij het prachtige Jubilee (
Van 
Verwacht geen machtige brul van de koning van het dierenrijk op Lions (Groenland Records/Munich). Nou ja, op track 8 schreeuwt een luide elektrische gitaar even om aandacht, maar dat is na het korte intro ook al weer voorbij. 
Je stapt op je ‘vaste’ dag bij je platenboer binnen. Korte uitleg: ‘een platenboer is een zaak waar je nog in alle rust in de schappen kunt grasduinen naar cd’s (vanaf hier als ‘albums’ te betitelen) en vinyl (2e hands) van je gading….’ In alle rust is ook iets wat om uitleg vraagt, want: ‘in dergelijke zaken kan je meestal een kanon afschieten…’ Maar goed, samen met andere ‘loners’ die zich op zo’n verloren vrijdagmiddag ook bij deze platenboer vervoegen is het vaak prettig toeven. Lekker ‘ouwehoeren’ over van alles, maar uiteindelijk uiteraard vooral over 
De Amerikaanse band 
Bob Woodruff
Uit Chicago komen deze 
Even het geheugen opfrissen met betrekking tot 
Er was een tijd dat Ryan Adams drie albums per jaar uitbracht. Nu is het alweer ruim twee jaar geleden dat we nieuw materiaal van hem ten gehore kregen. Is dat erg? Ja en nee. Ja vanwege, nou ja gewoon. Je gaat het missen. En nee, omdat er genoeg anderen zijn die dat gemis aan nieuw Adams-materiaal opvangen. Zoals 
Terwijl de wereld stil staat bij het overlijden van Pete Seeger behandelen we hier een album dat geheel gewijd is aan die andere Amerikaanse folkicoon. America Through The Eyes Of Woody heet die en hij is, in opdracht van het Roosevelt Study Centre te Middelburg, gemaakt door de Zeeuwse zesmansformatie 
Josh Halverson
24 jaar geleden namen de mannen van Uncle Tupelo de nummers op voor hun debuut-cd, No Depression, het album dat algemeen wordt gezien als startpunt van de altcountry-muziekstroom. Daar kun je over twisten, maar laten we dat nu ‘ns niet doen. Laten we eens kijken wat er in die afgelopen 24 jaar is gebeurd. Daarvoor pak ik The Rough Guide To Country Music, verschenen in 2000, er ‘ns bij. Het laatste hoofdstuk daarvan wijdt schrijver Kurt Wolff aan altcountry of zoals hij het nog noemt ‘Alternative Country’.
Verfrissend, iemand die zichzelf niet zo serieus neemt. En het is ook verfrissend als allerlei cliché’s vermeden worden. Het kwartet 
Het begon met de aankondiging dat men het huis in Dyess, Arkansas waarin Johnny Cash was opgegroeid, waar hij een kamer deelde met zijn broer Jack, wilde restaureren. Dat maakte dat 
In Noord-Amerika, en met name in de VS, bestaat een zowat oneindige hoeveelheid aan stringbands. Het is dus zaak om daaruit de meest interessante te filteren. En we hebben er weer een: 
Vergelijk de hoezen van From The Ground Up van John Fullbright, In The Throes van John Moreland en Judah´s Gone (eigen beheer) van 
Hola, hoe kon Tess (Bloodshot) van 
Een helder geluid met dennengeur. Knisperend als verse sneeuw onder de schoenen. Muziek om je bij te warmen in een houten blokhut. Op de binnenkant van de hoes van Huck Notari And The River (eigen beheer) zien we in dat optrekje oude blikken wafelsiroop en benzine staan. Het kartonnen klaphoesje is van stevig karton en een streepjescode ontbreekt. Mooi. 