Kalen Nash is de zanger van Ponderosa waarvan binnenkort het nieuwe album Pool Party zal verschijnen. Volgens de eerste berichten verlaat de band uit Athens, Georgia, de southern rock van het debuut Moonlight Revival en gaat het op de opvolger experimenteler te werk. Dat zal alles te maken hebben met de visie van zanger Kalen Nash, want diens solodebuut Ukred (Normaltown Records) is een gelaagd psychedelisch werkstuk. Met een beetje fantasie vallen lijnen te leggen van het meesterwerk Oar van Skip Spence meer…

Dat de Zweed Anders Osborne helemaal vergroeid is met de Amerikaanse cultuur behoeft geen betoog meer sinds zijn vorige album American Patchwork. Op Black Eye Galaxy (Alligator/Munich) gaat hij gewoon door met zijn zoektocht naar de Amerikaanse ziel. En veel verder zelfs; op het titelnummer wandelt hij op wah wah-gitaar helemaal naar de Melkweg met toetsen en percussie als vangnet. Het ruim elf minuten lange nummer zou zomaar in de smaak kunnen vallen bij fans van Lenny Kravitz. En eigenlijk zou je hetzelfde kunnen zeggen over meer…

Met Harvest Breed zetten de Canadezen C-Antoine Gosselin en Philippe Custeau iets steviger aan dan ze deden in hun vorige band Jake and the Leprechauns. Everything Changes (Landlocked) heet het debuut dan ook. De van Arcade Fire bekende producer Mark Lawson werd ingehuurd om deze verandering mede vorm te geven. Toch is er van een echte stijlbreuk geen sprake. Dat Harvest Breed niet helemaal een andere richting is opgegaan blijkt al uit de songtitel van pianoliedje After Dinner Meditation. Maar toch, iets minder traag meer…

Skyscraper Soul (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is de titel van de derde solo-cd van de Canadees Jim Cuddy. Die titelsong heeft weinig om de hakken. Cuddy houdt van de stad en draagt dat uit in wat algemeenheden. Een wegwerpliedje. Skyscraper Soul zal op basis van dit nummer dan ook niet uitgroeien tot de aanduiding van een nieuw genre. Ook het album in zijn geheel geeft daartoe geen enkele aanleiding. Skyscraper Soul is een popplaat met stadse allures, maar de veertien liedjes willen nergens wortel schieten. Daarvoor mist meer…

Sodeju, wat een lekker plaatje is Coffin Up Blood van The Bloody Jug Band. Een jugband maakt normaalgesproken akoestische muziek op veelal zelfgemaakte instrumenten. The Bloody Jugband maakt inderdaad gebruik van wasborden etc maar voegt daar ook nog een slidegitaar en steelgitaar aan toe. Coffin Up Blood is een nogal sinister plaatje. Titels als Graverobber Blues, Blacktooth Growl, Reaper Madness, Moon Bathing zeggen genoeg. Doorgaans doet zulks me niks (“waar is dat nu voor nodig?”), maar als dergelijke duistere meer…

Net als Jonathan Wilson en Dawes wonen de bandleden van Whispering Pines in Los Angeles en zijn ze helemaal gek van muziek uit de jaren zeventig. Het via fondsenwerving bekostigde tweede album staat er net als het debuut Family Tree vol mee. Whispering Pines (eigen beheer) werd opgenomen op ouderwetse analoge apparatuur en dat hoor je aan de warme sound. Alsof er een elpee van veertig jaar geleden staat te draaien. Dat ligt ook aan de kwaliteit van de liedjes, die het midden houden tussen countryrock en southern rock. Zang en meer…

De persoonlijke liedjes die Clarence Bucaro schreef na de geboorte van zijn eerste zoon passen opmerkelijk genoeg heel goed tussen de nummers waarin hij het heeft over de brandhaarden van deze wereld. Op Walls Of The World (Continental Song City/Munich) krijgt het familiegeluk van de Amerikaan extra betekenis door het te plaatsen in de context van zijn observaties van door conflicten verscheurde gebieden. Zodat een liedje als Child Of War, over kindsoldaten, nog harder binnen komt. Het mede door een Moog-synthesizer veroorzaakte atmosferische meer…

Van Cleft Music ontvingen we de elpee Down On The Bikini Line (Nasty Memories Records/Cleft Music) van Jonny Corndawg. Het label kennen we van de door ons zeer bewonderde Chelsea Crowell. Corndawg was een onbekende voor ons, toch heeft hij al een stuk of wat albums uit. Het gaat dan om obscure releases waarbij hij soms ook de naam Jonny Fritz gebruikt. Maar laten we om hem voor te stellen gewoon overnemen wat hij zelf te melden heeft op zijn website: “Jonny Corndawg is a country singer, not a singer-songwriter. Born in Montana, raised in meer…

Over de nogal belabberde zang van Steve Mednick heb ik het in vorige recensies nooit gehad. Er valt namelijk altijd voldoende te schrijven over zijn pakkende liedjes die schatplichtig zijn aan het oeuvre van The Band. Het zwaar countryrockende materiaal met elektrische gitaren is immer reden tot enthousiasme. Two Days After Yesterday (eigen beheer) verandert daar niets aan. Liefst zestien geslaagde nummers staan er op deze ruim een uur lange cd , zo zijn we dat inmiddels van hem gewend. Je vraagt je af, waar haalt de man de meer…

Sinds Johnny Cash I Won’t Back Down heeft opgenomen, kunnen andere artiesten het nummer van Tom Petty en Jeff Lynne maar beter links laten liggen. Zo steekt de versie van Dale Boyle wel erg bleek af bij de cover die is te vinden op American III: Solitary Man. De Canadees blijft op Throwback (eigen beheer) nogal voorzichtig in het spoor van zijn voorbeelden Steve Earle en Bruce Springsteen. Dat viel ook al te zeggen van zijn vorige album Small Town Van Gogh (zie de recensie hieronder). De verhalende nummers van de Canadees missen meer…

Taneytown is een Nederlandse band, gespecialiseerd in heartland rock. Een mooie omschrijving van die muziekstijl wordt gegeven op Wikipedia: “straightforward rock and roll, sometimes with elements of Americana and country”. Dat laatste is, door de bijdrage van Dave Hadley op steelgitaar, zeker het geval op Ashes To The Wind, het vierde studio-album van de band. Allereerst valt het de vormgeving van het klaphoesje op. Prachtige artwork van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer. Maar ook de muziek mag er meer…

Jason Heath heeft een ietwat scherpe en nogal dunne stem waarmee hij beelden schetst van Amerika die we al zo vaak hebben gehoord. Stoffige wegen en stormen die op komst zijn. Zou ik zomaar heel enthousiast van kunnen worden. Helaas wil dat maar niet lukken, zelfs niet als This Blind Heart meeslepend elektrisch gitaargeweld bevat. Packed For Exile (Still Small Recordings) van Jason Heath and the Greedy Souls is een wandeling naar die stenen poort van het hoesje waar de stars and stripes fier staat te meer…

Het tweede nummer van Thanks Anyway (eigen beheer) van het collectief Woodpecker draagt de titel Old Photos Of Coney Island In The Queens Museum V. Coney Island This Afternoon. Is het dan nog nodig om uit te leggen dat het hier gaat om indiefolk die verwantschap toont met het werk van Sufjan Stevens? Het album van het collectief uit Brooklyn begint met een blije banjo en violen die je langs een countryroad lijken te sturen. Niet helemaal juist, dat gevoel, want het nummer heet Every Boy In New York. Met wat samenzang meer…

Jason Plumb trok door Canada (en over de wereld) als voorprogramma van Barenaked Ladies en Blue Rodeo. Op All Is More Than Both (SoccerMom Records) zijn die invloeden wel merkbaar. Maar echt catchy of rootsy wil het niet worden. Daarvoor zijn Jason Plumb and the Willing veel te radiovriendelijk. En van gladjes houden we niet zo. Zelfs niet als de koortjes het luchtruim kiezen. Eagles? Ach, die hebben we al lang laten vliegen want die volgen als ze al eens in de lucht zijn een totaal oninteressante koers. En dan te bedenken dat de liedjes meer…

Da’s nog eens makkelijk. Eric Dahl heeft de twaalf nummers op zijn cd Live By Your Word (Yew Lane Music) zelf allemaal al ondergebracht binnen een genre. Van country gaat het via tejano, blues, folk, soul, countryblues, folkrock, western swing, songwriter soul, countryfolk, altcountry naar rhythm & blues. Het aardige is dat Dahl binnen al die genres vooral zijn eigen stijl vindt. De in Athens, Georgia, neergestreken singer-songwriter is in de eerste plaats een verhalenverteller. Dat wordt heel erg duidelijk op Sometimes The Trains Don’t meer…

Grapje van Howe Gelb. Hij heeft zijn band Giant Sand uitgebreid en nu is het dus Giant Giant Sand. Tucson (Fire/Konkurrent) is dan ook niet zomaar de zoveelste plaat van de man uit de Amerikaanse staat Arizona. Het is een countryrockopera verdeeld over 17 nummers met een speelduur van 70 minuten. De band die de laatste jaren vooral uit Deense musici bestaat, is voor de gelegenheid versterkt met oude bekenden en nieuwe gezichten. Als altijd draait het om de stekelige composities van Gelb waar hij op onnavolgbare wijze bijna croonend stof en zand meer…

Live schijnt  The Corduroy Road bluegrass aan de man te brengen met de overgave van een punkband. Daar is op het album Two Step Silhouette (eigen beheer) slechts enkele malen iets van waar te nemen. De instrumentale traditional Elzic’s Farewell leent zich goed voor die energieke aanpak. De band uit Athens, Georgia, doet dan iets wat we wel vaker horen. Van The Hackensaw Boys bijvoorbeeld. Of van het minder bekende Rose’s Pawn Shop. The Corduroy Road heeft ook een meer melodieuze kant. Zo is Living With Me een liedje dat meer meer…

“The Americana Lovebirds will influence their own successors someday and are the new Americana artists to watch”, zo ronkt het begeleidende promoblaadje. Ik mag toch hopen van niet. The Americana Lovebirds is een man/vrouw-duo dat humor probeert te verwerken in hun akoestische liedjes. Wat mij betreft een jammerlijke mislukking die herinneringen oproept aan Nederlandse kleinkunst van 50 jaar geleden. Toen misschien leuk, maar nu tenenkrommend. Amy Celeste Young Beard heeft nog wel een aardige meer…

Jesse Dayton noemt zichzelf een country soul brother. Wat mij betreft mag WD Rattleskin zich ook zo voorstellen. De zanger/gitarist van The Devil Shakes trekt soepeltjes de melodie naar zich toe op het album At The Request Of The Rodeo Queen (eigen beheer). Want oh, wat zingt hij lekker losjes. De goed ingespeelde band draagt hem. De countrytwang van gitarist Joey Midnight wordt meesterlijk ondersteund door Andy Bergman (bas) en Randy Couvilon (drums). Naast de countrysoul horen we in de lange gitaarpartij van Going Down vooral meer…

Bij Brandi Carlile moest ik eerst even denken aan de Go-Go’s, maar dat was toch een andere Carlisle (Belinda). Deze Brandi werd geboren in 1981 (het jaar dat The Go-Go’s hun debuut uitbrachten, maar dat terzijde). Bear Creek, genoemd naar de naam van de studio nabij Seattle waar de plaat is opgenomen, is al haar vijfde cd. En wat voor eentje! Als je van onweerstaanbare folkpop met een countrysoulrandje (de genre’s mogen ook omgedraaid of in willekeurige volgorde gezet worden) houdt, dan is dit een niet te missen album. Neem nu That Wasn’t Me, een meer…

Van countryrocker Rodney Crowell verscheen vorig jaar het boek Chinaberry Sidewalks. Daarin beschrijft hij het milieu waarin hij opgroeide. In de ouderlijke woning in het zuidoosten van Texas zaten kogelgaten in de muren. Zijn vader was nogal eens dronken namelijk… De auteur Mary Karr stimuleerde de singer-songwriter bij het schrijven. Ze herkende veel in zijn verhalen, want ze had al net zo’n gewelddadige rotjeugd gehad. Bovendien groeide zij op in dezelfde streek. Crowell had Karr enkele hoofdstukken van de ruwe versie laten lezen en daarbij meer…

Altcountry is een ruim begrip geworden. In de begindagen van Uncle Tupelo was dat nog niet zo. Het ging toen echt nog voornamelijk om jongelui die banjo’s en steelgitaren tevoorschijn haalden in donkere rockkelders. Apprentice To Ghosts (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van Wrinkle Neck Mules klinkt alsof de jaren negentig net zijn begonnen. De vijf mannen uit Richmond, Virginia, brengen gruizige rock en ze zingen allemaal alsof ze de baard in de keel hebben. Wie er zingt is nooit duidelijk. Soms zou je zweren dat het Jay Farrar (Uncle Tupelo/Son Volt) is. Stone meer…

Heimwee naar Nick Drake of Jeff Buckley? Dan is het goed om kennis te maken met Scott Matthews. Zijn derde studioplaat What The Night Delivers… (San Remo/Sonic Rendezvous) is van een betoverende schoonheid. Luisteren betekent pure vervoering. De Britse troubadour neemt je met hoge uithalen mee op een vogelvlucht door het donker die eeuwig zou mogen duren. De arrangementen zijn weldadig, zelfs als ze klein gehouden zijn. Grote gebaren zijn Matthews (zang, gitaren, bas, sitar, theremin, piano) meer…

Het maakt niet uit welke wegen Burton Jespersen inslaat, ik rij graag met hem mee over Any Road (Dog Soldier Press). Zijn eerste soloplaat droeg de titel The Ride, dus je mag verwachten dat de man uit Taos, New Mexico, een beetje sturen kan. De reis gaat in een bestelbus van flink formaat, want Jespersen heeft nogal wat inzittenden. Don Richmond stippelt mede de route uit. Diens inspanningen op de elektrische gitaar, akoestische exemplaren, een bottleneck slide, een tremelo, een Weissenborn, meer…

Tsja, wat moet je van de tekst van het titelnummer The Fence (Berkalin Records) denken? I build a bit of me every time I build a fence, zingt Brian Kalinec. Als je werkelijk zoveel voldoening haalt uit normale dagelijkse beslommeringen, dan moet je wel een erg gelukkig mens zijn. Da’s mooi, maar is die tevredenheid brandstof voor onvergetelijke muziek? Mwah, niet echt. Daarvoor zitten er te weinig splinters aan de paaltjes die Kalinec in de grond slaat. Blijkbaar heeft de singer-songwriter uit Houston, Texas, zijn handen nooit opengehaald aan meer…

Na een verblijf van zes jaar in Mississippi keert Johnny Bertram terug naar het noordwesten van de Verenigde Staten waar hij oorspronkelijk vandaan komt. Het in Jackson opgenomen Neon City (Esperanza Plantation) markeert het afscheid. Johnny Bertram and the Golden Bicycles verstrengelen op het album zuidelijke pop en noordelijke indierock. Ze maken duidelijk dat die stijlen helemaal niet zo ver uit elkaar liggen. Dat wisten we al eerder. Denk bijvoorbeeld aan de invloed meer…

De bekoringen van Goodbye Cinderella (Rootsy.Nu/Sonic Rendezvous) van Joe Nolan beginnen al bij de cover. De zwart-witfoto van de singer-songwriter in een oude auto is een beeld dat past in de traditie van fotograaf Robert Frank. Het had zo in diens klassieke boek The Americans kunnen staan. Voor veel muziekliefhebbers niet zo belangrijk, die verpakking, maar wel voor mensen die nog lekker ouderwets van plaatjes houden. Zeker als het een album betreft dat je meer dan eens uit de kast zult halen. En daar is alle reden voor in dit geval. De pas 22-jarige meer…

Hoe zou Moondance van Van Morrison hebben geklonken als Joe Cocker achter de microfoon had gestaan? Absurde vraag natuurlijk, maar op When Hellhounds Meet Angels And Other Sordid Love Stories (PHQ Records) staat een nummer dat deze vraag oproept. The Devil Sneaks In heet het. Een prachtige song met een Hammond B3. Heel veel nummers op deze plaat van Ron LaSalle zijn bijzonder fraai. Hij heeft een stem als een vergruizer, deze singer-songwriter uit Nashville. Zijn liedjes brengt hij met soul en twang en een beetje blues. Terwijl meer…

Liedjes met twee huilende steelgitaren, dat hoor je niet zo dikwijls. The Wolf Man van Luke Bell is dan ook een bijzonder nummer. Het is te vinden op Luke Bell (eigen beheer), het titelloze debuut van deze jonge singer-songwriter uit Austin, Texas. Steelgitaristen Ricky Ray Jackson en Kim Deschamps zorgen voor een hele speciale sfeer op The Wolf Man. En dat is niet het enige bijzondere moment op dit uitstekende album. Zo heeft Of Plains de opbeurende toon die Damon Bramblett twaalf jaar geleden bracht. Laten we hopen dat deze meer…