Gek zijn ze erop, de Amerikanen. De blogwereld en de verantwoorde muziekstations daar houden van The Stray Birds. Het jonge trio uit Lancaster, Pennsylvania, maakt op het titelloze debuut (eigen beheer) klein gehouden akoestische snarenmuziek zoals men dat in het oosten van de VS wel vaker placht te doen. Smaakvol. Charles Muench begeleidt op bas (en ook zang) Oliver Craven (snaarinstrumenten, zang) en Maya de Vitry (snaarinstrumenten, zang). De stem van laatstgenoemde doet regelmatig denken aan Gillian Welch en meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met The Plastic Pals uit Zweden? Op Turn The Tide (Polythene Records) verblijden ze ons met dertien fijne liedjes die teruggrijpen naar de tijden van Dream Syndicate, True West, Thin White Rope, Sidewinders en nog wat meer…

Dan DeBerry en Dorothy Daniel waren highschool liefjes. Eenmaal op college aanbeland lieten ze elkaar los en gingen ze hun eigen weg. Na vijf jaar herenigden ze zich en trouwden ze. Bovendien gingen ze als The Danberrys nu samen hun muzikale weg. En dat is – voor ons luisteraars – het allerbeste besluit dat ze ooit namen. Want wat een plaat is de eerste volwaardige liedjesverzameling, een titelloos debuut, van dit duo geworden! Het kan niet anders dan dat zij muzikaal bet beste in elkaar naar boven halen. Dorothy Daniel heeft een meer…

By The Time I Get To Wilmot heet het debuut van Jethro Pickett. Wilmot, wat is daar dan? Wilmot is een dorpje in Tasmanië en het is de geboorteplaats van deze Pickett. Inmiddels woont hij in Dublin. Een Australiër in Ierland dus. Dan verwacht je, uitgaande van alle stereotypes, misschien een plaat vol jolige drankliederen. Maar niets is minder waar. Pickett schotelt ons 10 prima americananummers voor. Opvallend is hier het warme geluid uit de Wurlitzer die door Pickett of door vriendin Ursula Woods bespeeld meer…

Het verhaal achter The Strangest Light van de Amerikaanse groep The Ashtray Hearts is te vergelijken met dat van Can I Sit Here And Absorb van de Nederlandse groep William Seen’s Transport Music (hier besproken). Ook bij de Ashtray Hearts verliet de zanger en belangrijkste liedjesschrijver, Dan Richmond, het land. Hij volgde zijn vriendin naar de Balkan en liet zijn bandgenoten achter in Minneapolis.  Die richtten zich op andere dingen, werk en gezin enzo. Na terugkomst van Richmond bleek dat er nog steeds muziek in de meer…

Wolf in Loveland is een nieuwe Nederlandse band. Een band die nodig onder uw aandacht gebracht dient te worden. Het titelloze debuut (we tellen het in eigen beheer uitgebrachte Homegrown met thuisopnames even niet mee) kent namelijk een aantal nummers die zo in aanmerking zouden kunnen komen voor de canon der Nederlandse americana (als die er zou zijn).  On The Road, Tattoos en Every Corner, Every Bend bij voorbeeld. Het is wel een soort americana die veel dichter bij folkpop en -rock dan bij meer…

Te langdradig, fantastisch, hippiemuziek: je kunt van alles vinden van Eden, het derde album van Bow Thayer and Perfect Trainwreck. Een ding staat vast: het is een bijzondere plaat. Thayers hoofdinstrument op deze plaat is een elektrische banjo, maar hij kiest er niet voor traditionele muziek te maken. Eden is een plaat die soms alle kanten uitschiet. Het is rock met sterke rootsinvloeden, maar wel rock. Soms zou je bijna zeggen dat het Americana progrock is. Te meer omdat Eden een concept-plaat is over hoe de mens met de planeet meer…

Wie herinnert zich Polgate nog? De Utrechtse altcountry-band die in het begin van dit millenium drie lekkere platen uitbracht? Wel, Polgate is al lang niet meer, maar spil Erny Green is still going strong. Na wat zijpaden komt de man -die ooit als straatzanger begon- nu terug met een nieuwe soloplaat: Sound Of Neonlight (eigen beheer). Vaste begeleiders van Green zijn Thijs Heij (toetsen, bas, gitaar en zang) en Gerard Roerdinkveldboom (drums). Gastoptredens zijn er o.a. van Cor van Ingen (bas) en Eric de Vries (mandolin en lapsteel). De 10 nummers op meer…

Harde akoestische muziek maken waarop mensen kunnen dansen, dat was de doelstelling van J Shogren voor God Bless These Crooked Little Songs (Jaha!). Dansen? Hossen en springen zal hij bedoelen. Dit is geen muziek voor mooie pasjes, daarvoor is de aanpak van J Shogren + Shanghai’d veel te wild. Uit een one string miner’s banjo vallt nou eenmaal niet zoveel verfijnds te halen. Bij dat ene instrument laat Shogren het niet, hij is ook actief op gitaar, mandoline en lap steel. De rauwe aanpak blijkt verrassend muzikaal. En als meer…

Met de in 2006 overleden Arthur Lee van Love heeft Arthur Lee Land niets te maken. Het draait hier om een artiest uit Colorado. Deze Arthur Lee is een singer-songwriter en multi-instrumentalist die gretig gebruik maakt van loops. Hij geeft ook cursussen om de mogelijkheden van de digitale apparatuur waarmee dit gebeurt ten volle te benutten. Maar goed, hij heeft dus ook een album gemaakt. Cracked Open (Perfect Groove Records) zou je een ambitieus werkstuk kunnen noemen. Niet alleen door het gebruik van elektronica, maar ook door meer…

En alweer een plaat uit het Hoge Noorden. Het lijkt potverdrie wel of de Scandicana aan een comeback bezig is. Deze keer How To Fake It In America (Snaxville Recordings) van de jonge Noorse singer-songwriter Bendik Brænne. Voor de opnames van deze plaat trok Brænne naar Nashville om daar met een aantal zwaargewichten aan de slag te gaan. Van de partij waren o.a. Fats Kaplin (mandoline, fiddle, steel) en Bryan Owens (drums). Voor Brænne zelf was het werken met saxofonist Bobby Keys (o.a. te horen bij de meer…

De beeldend kunstenaar Terry Allen was zo druk met zijn multimedia-installaties, sculpturen, schilderijen, videokunst en wat al niet, dat het opnemen van liedjes helemaal niet meer aan de orde was. Tot voor kort althans, want met Bottom Of The World (eigen beheer/Munich) is de Texaan terug. Veertien jaar na het album Salivation is er namelijk nog altijd volop reden voor bijtend sarcasme en existentiële vraagstukken. Do They Dream Of Hell In Heaven is er zo een. Emergency Human Blood Courier speelt zich af op de rand van de beschaving in meer…

The Lonely Souls omschrijven zichzelf als bluesrock, maar daarmee doen ze zichzelf enorm tekort. Vital Signs (eigen beheer) heeft weinig met dat genre van doen. De band speelt namelijk veel te lekker en losjes voor die typering. Deze Schotten passen veel beter te situeren naast een band als Deer Tick. Ze beginnen hun tweede plaat met Old Scratched 45 en als we dat singletje zouden omschrijven, dan zouden we zeker The Rolling Stones noemen. Zo ongeveer circa Sticky Fingers of Exile On Main Street. De Stones op hun best dus. Halverwege plaatsen meer…

De titel These Poems With Kerosene (eigen beheer) geeft al aan dat er wat aan de hand is op de nummers van Red Sammy. Wat dat betreft is er niets veranderd ten opzichte van A Cheaper Kind Of Love Song uit 2011. Nieuw is echter dat tussen de met schorre stem gezongen liedjes ook enkele gedichten worden voorgedragen. Daarmee wordt de sfeer van het album nog eens uitgediept. De vertelsels dragen bij aan het overbrengen van de rillingen, de teleurstellingen en de zorgen die het leven in petto heeft. Want daarover gaat het vooral meer…

De Amerikaanse Appalachen en de Schotse Hooglanden raken elkaar in de sound van Susie Glaze & The Hilonesome Band. White Swan (eigen beheer) biedt bluegrass en folk met kristalheldere zang van Glaze. Het gezelschap komt uit Burbank, Californië, en de combinatie van stijlen gaat ze goed af. De eerste helft van het album ligt de nadruk op covers. Ze doen Mill Worker van James Taylor en Me And The Eagle van Steve Earle, naast de traditional Fair Ellender en twee liedjes van Ernest Troost. Op diens Harlan County Boys wordt in de laatste meer…

Frida & the Coolants, wat een vreemde naam. Deze Frida Snell laat zich dus begeleiden door de koelvloeistoffen. Toch is het niet compleet vreemd. De band komt namelijk uit Kiruna in het uiterste noorden van Zweden en daar is het op moment van schrijven -11. Nogal koel dus. Frida had in 2002 als solo-artieste een hit in Zweden met het nummer Lucky Day, maar haar carièrre doofde al snel uit als de spreekwoordelijke nachtkaars. Na een studie kon ze aan de slag bij het mijnwerkersbedrijf Northland. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan meer…

Alsof Ghostriders In The Sky het fundament is voor gitaarlicks die afkomstig zijn van platen van Calexico of Chris Isaak, dat is de overheersende gedachte bij Alright Squires. Het is het eerste nummer van Stand Fast (Red Eye Music/Bertus) van Christopher Rees. De Britse singer-songwriter heeft op zijn nieuwste werkstuk weer heel iets anders in petto dan de soul van zijn vorige cd Heart On Fire, waarop hij samenwerkte met The South Austin Horns. Op Stand Fast trekt Rees de wouden in en komt er weer uit als een lightversie van Sixteen Horsepower. Dat meer…

Totaal genegeerd, dit uitstekende Everywhere You Come From (eigen beheer) van Dave Lefever. Vreemd, want wie de moeite neemt even te luisteren, is al bij de eerste tonen verkocht. Want Banks Of The River is zo’n nummer waar alles inzit wat je van rootsmuziek verlangt. Een mooie golvende melodie, fraaie samenzang, toetsen, gitaren, een cajunfiddle en een tekst over waar het gras groener is. Travel Far is al helemaal de grote wensdroom van liefhebbers van dit genre. Het begint met enkele auto’s die langsrijden, waarna een tekst meer…

Het duurde even voordat het kwartje viel. In eerste instantie lijkt Whisky Girl (Woolly Records) van de uit Idaho afkomstige Bart Budwig een beetje gewone plaat. 10 liedjes met klassieke altcountry die verwantschap vertoont met de outlaw country die in de jaren ‘70 opgeld deed. Maar na meerdere draaibeurten blijkt dat er toch wel iets meer aan de hand is. Ten eerste hebben een aantal songs (het zijn er eigenlijk 9 want de eerste track is een intro) een hoge meezingfactor. Dat geldt in het bijzonder voor meer…

Met Midnight On The Interstate zet Trampled By Turtles zo ongeveer een nieuwe standaard in muzikaliteit als het gaat om akoestische bluegrass. Wat een mooie melodie brengen banjo en fiddle! Een prachtig begin van Stars And Satellites (Banjodad Records/Thirty Tigers/Bertus) is het. En wat daarna volgt is al net zo fraai. Luister naar de open structuur van Alone met woohoohoo samenzang, terwijl de bas het diepte geeft. Dit is nog muzikaler dan hetgeen het toch ook zeer gewaardeerde Chatham County Line laat horen. Geperfectioneerd en toch met ziel. De fiddles meer…

De veteraan Zachary Richard maakt zijn naam als (cultureel) activist volledig waar op zijn nieuwe album Le Fou (eigen beheer). De voornamelijk Franstalige liedjes zijn niet alleen sterk geworteld in de cajunmuziek van Louisiana, Richard komt daarbij ook op voor maatschappelijke zaken die de staat aan de Golf van Mexico aangaan. Zo gaat hij in het titelnummer in op de gevolgen van het gezonken olieplatform Deepwater Horizon, eigendom van BP. Hier rollen niet louter bon temps voorbij, ook al komen die wel aan bod in Sweet Sweet. Dit is muziek met meer…

De Wurlitzer van Michael Webb brengt de warme gloed van de straatverlichting op het hoesje van Night Owl (PoMo Records), het nieuwe album van Ted Russell Kamp. Smile Alone heet dat nummer waarmee de plaat opent. Direct helemaal goed, want opnieuw valt vooral op met hoeveel soul de singer-songwriter uit Los Angeles zingt. Op Fireflies stookt Kamp het vuurtje op met zachtjes gloeiend spel op de Hammond. Als de temperatuur niet oploopt door de toetsen, dan toch zeker door de wrijving tussen metaal en de snaren van meer…

Wayne Hancock doet een opmerkelijke bekentenis op Ride (Bloodshot Records/Bertus). Want wat horen we The King Of Juke Joint Swing daar zingen? ‘When I’m home with my baby it’s Saturdaynight every night’. Moeten we hem geloven? Zou de liefde hem aan huis kluisteren? Ach nee, natuurlijk niet. Anders had deze cd niet de titel Ride gekregen. De Texaan reist nog altijd van juke joint naar honky tonk om die gelegenheden te voorzien van de muziek die daar voor gemaakt is. Met steelgitarist Eddie Rivers die zestig jaar te laat lijkt meer…

“Mooi, mooi”, waren mijn eerste gedachten bij het beluisteren van Mercury State (Saint In The City Records) van de jonge Engelsman Daniel Pearson. Het schitterende, heldere gitaarspel waarmee de plaat opent is al gelijk goed. Prachtig nummer ook, dat Factory Floor. Een soort Americana, maar je hoort duidelijk dat het aan de oostkant van de Atlantische Oceaan is gemaakt. Ten eerste natuurlijk door die Engelse tongval maar ook de folkhinten maken het geheel net even anders. In het daaropvolgende Promises wordt uit een meer…

Bleef Annie Keating op haar vorige album Water Tower View nog iets teveel in hetzelfde straatje hangen, op For Keeps (eigen beheer) slaat ze wat vaker andere wegen in. ‘Gotta get out of this town, find my lucky streets somehow’, verkondigt ze op Just For Today. En ze voegt de daad bij het woord en zelfs wat vaker dan alleen maar op die ene dag. Haar stad New York blijft niettemin op de meeste liedjes het decor. Dat is niet zo erg, daar is immers voldoende te beleven. Haar enigszins schorre voordracht geeft haar grotestadsfolk meer…