Uit Savannah, Georgia, komen The Train Wrecks, een band die harde honky tonk combineert met schurende rootsrock. Het in een fraai vormgegeven klaphoesje gestoken Saddle Up (Junkyard Rodeo Records) begint in flinke galop met Tennessee Mare. Met zo’n titel kan het niet anders dan dat het beïnvloed is door Johnny Cash. Het heeft vooral veel van The Hollisters. De titel van dit album is een strofe uit Hang Me High, ook al zo’n twangend nummer. Op Show Me Your Silence worden de teugels wat meer…

Misschien is vijf sterren voor The Spade (Lojinx/Sonic Rendezvous) van Butch Walker and the Black Widows ietwat overdreven. Maar misschien ook wel niet. Want waar gaat het eigenlijk om in popmuziek? Juist, ongecompliceerd enthousiasme! Dat knalt met grote kracht uit de luidsprekers via deze heerlijke plaat. Op The Spade krijsen koortjes woohoo en scheuren de gitaren alsof er nog hitlijsten zijn die je daarmee kunt veroveren. Veertig jaar geleden was dat misschien gelukt. Everysinglebodyelse had zomaar Mud of meer…

Dave Provost woont op het eiland Nantucket voor de kust van de Amerikaanse staat Massachusetts. Hij beschikt over een warme, heldere stem die verkwikkend is als een zeebries. My Favorite Ghost (Green Barn Records) brengt ambachtelijke liedjes. Altcountry met een hele lichte ondertoon van powerpop op opener Hall Of Bones. Little Red Guitar is rustiger, met fijne klanken van pedal steel. Hula Girl klinkt enigszins bluesy met slidegitaar en orgel. Up In The Air is behaaglijk als een meer…

Chris Smith is veel te eigenzinnig voor een stad als Nashville. Dus keerde hij zijn woonplaats de rug toe om elders een loopbaan in de muziek te beginnen. Smith maakt platen als Sunshone Still en ThewaytheworldDies (Potato Eater Records) is na Dead Letters (2005) en Ten Cent American Novels (2007) zijn derde werkstuk. Een nummer als I Would Kill is licht zweverige alternatieve rock die nauw aansluit bij hetgeen al sinds de dagen van Let’s Active uit het zuiden van de Verenigde Staten komt. Smith is neergestreken meer…

The South is gonna rise again, zo bezweert Kenneth Brian ons in het spetterende openingsnummer Something Better. De toon is aldus gezet op Welcome To Alabama (Southern Shift Records/Sonic Rendezvous), het weergaloze southern rock-album van The Kenneth Brian Band. Overduidelijk schatplichtig aan Lynyrd Skynyrd loodst Brian – afkomstig uit South Carolina en opgegroeid in Florida – de luisteraar langs geoliede rocksongs en tranentrekkende ballads – een residu van zijn verblijf in Nashville. Niemand minder dan meer…

De in een dikke kartonnen hoes verpakte elpee Appeasing The Sick (Secret Candy Rock Records) heeft lichtblauw/groen/wit gewolkt vinyl en is alleen om die reden al een verzamelaarsobject. Of zijn platenverzamelaars niet geïnteresseerd in onbekende nieuwe muziek? Wellicht is er dan een andere reden om toch tot aanschaf over te gaan: de muziek. The Grand Undoing heeft de platenkast behoorlijk overhoop gehaald en overal inspiratie gevonden. Ook om die reden een fijne plaat voor serieuze muziekfreaks dus. The meer…

Elegant en warm is de heldere sound op As Is (eigen beheer), het vijfde album van Dustin Overbeek. De ingezetene van Nashville verzamelde namen om zich heen die we wel vaker aantreffen op deze site, zoals Paul Griffith (percussie), Dave Jacques (bas), Casey Driessen (fiddle) en David Henry (cello). Verder stonden minder bekenden als Eric Fritsch (piano, gitaar, accordeon, percussie, bas, Hammond B-3 en tevens producer) en Don Conoscenti (resonatorgitaar) hem bij. Die laatste zorgde samen met Tyler Flowers en meer…

Met zijn diepe bariton kleurt Eric Ingersoll de liedjes die hij schrijft voor zijn band Night Genes in donkere tinten. Bandleden David MacFadden-Elliott en Amy Foote zetten daar op Like The Blood (eigen beheer) contrastrijke lichte accenten tegenover. Night Genes is een band uit San Francisco die het experiment niet schuwt. Direct al op de eerste twee nummers van dit album speelt elektronica een grote rol. De eigentijdse americana blijft ondertussen ook leunen op meer traditionele structuren. Ingersoll (gitaar, zang) is danig meer…

Door die blik van Adam Yount op de coverfoto van Butcher Songs (Mount Freedom Records) verwacht je een psychedelisch werkstuk van een in zichzelf gekeerde artiest, maar de liedjes van de singer-songwriter uit Festus, Missouri, blijken zo down to earth als het maar kan. Zo klinkt het eerste nummer River Raft als akoestische countryrock uit de beginperiode van het genre. Dus met wat bluegrass, hier vooral middels fiddle. Op het volgende nummer, getiteld Ordinary, is het een mandoline die voor die verwijzing zorgt. Adam Yount schrijft liedjes over meer…

Vijftien jaar na het veelgeprezen debuut The Mysterious Tale Of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus! koestert Jim White nog altijd het mysterieuze. Het is de belangrijkste aantrekkingskracht van zijn muziek. Vervreemdend is ook Where It Hits You (Loose/Munich), het nieuwste album van de Amerikaan. De musicus die daarvoor bokser, dominee, pro-surfer, fotomodel en taxichauffeur was, schrijft liedjes over honden die moeten worden weggejaagd en over lieden die slapen in poison ivy, een zeer giftige struik. De taferelen meer…

Als je de eerste tonen  van Turn into the ground van The Longest Day Of The Year hoort denk je niet gelijk  met iets bijzonders te maken te hebben. Change our ways is immers een wat traditioneel aandoend countryliedje waarin alleen de ruwe stem van zanger t. Mule opvalt. Vanaf track 2, Took All Winter, is het echter prijs: lekker gemene gitaarlicks en T. Mule rekent af met zijn vader. Heerlijk, RAWK noemen ze het zelf: Rowdy Americana With Knuckles. Die omschrijving past uitstekend bij de muziek van dit kwartet uit meer…

Met een stem als John Doe in overdrive scheurt Matt Masters over the streets of Texas in Highways. Na dat knallende begin neemt hij flink gas terug met Two Girls, waarbij John Ellis op steelgitaar flink aan het poetsen gaat voor de dames. Maar vrouwen houden toch helemaal niet van steelgitaar? Dat weet John Ellis ook wel. Alle reden om indruk te maken op elektrische gitaar. Vrees nu niet dat Matt Masters en zijn band op All-Western Winners (Sloth Records) alleen maar bravoure tonen. Geen sprake van. Masters is een Canadees en net als landgenoot meer…

De in Zwitserland neergestreken Amerikaanse Beth Wimmer heeft een schitterende plaat afgeleverd met Ghosts & Men (eigen beheer) waarop haar knappe composities een geweldige meerwaarde krijgen door het uitmuntende spel van de Italiaanse multi-instrumentalist Damiano Della Torre. Wimmer serveert haar liedjes met sloten vol soul. Een prachtige stem heeft ze. Op Sweet Tragedy doet ze vooral denken aan een sexy Carly Simon in topvorm. Bring You Back is al even fraai, maar dan iets meer als Rory Block. Beth Wimmer verdient meer…

Midnight Sky (Amberstar Records) van Marty Rivers is een album om je behoorlijk over te verbazen. Eerste gedachte: dit zal wel een Texaan zijn met wat Mexicaanse roots. Best bijzonder dat dit in Nashville gemaakt is, want blijkbaar kunnen ze daar dus toch nog steeds van die lekkere authentieke country produceren. Gewoon een band met alles erop en eraan: gitaren, fiddle, mandoline, steelgitaar, dobro, accordeon, piano, orgel, bas en drums. Geen strijkers. En hoera, ook geen country in de vermomming van laffe pop. Nou ja, het nummer meer…

De Canadees Peter Katz is gezegend met een hese stem en je bent dan ook geneigd om hem te geloven als hij zingt: One day I will win your heart / One day I will win your heart / One day I will win your heart. Daar valt een lieve vrouw vast voor. En in het volgende liedje blijkt dat te kloppen: Had my dreams, all come true / Had my life, it was you. Dat nummer zal dan wel voor zijn vrouw geschreven zijn, want Still Mind Still (Dying Giraffe Recordings/Munich) werd aan haar opgedragen. Voor de niet direct betrokkenen meer…

De hoesfoto op de achterkant van vier in jeans en zwarte shirts gestoken jongemannen zegt meer over ‘Til I Am Dust (Hot Tramp Records) dan de coverfoto, die in dit geval dus helemaal niets zegt. Want Mick Rhodes is geen slappe met het hoofd in de wolken lopende singer-songwriter. Nee, met zijn band slaat hij liever stevig aan het rocken. Hoewel, de flauwe binnenkomer Back To The 909 past wel bij de hoes. Net zoals Harder Now, ondanks de songtitel een slap werkje. Het tweede nummer op het album is It’s Too Late en dat is een meer…

De rootsrock van het Australische Rattlehand gaat net zo makkelijk langs de bluesroute als via countrypaden. Songschrijver Josh Shelton (zang, gitaar) valt door het gemak waarin hij deze twee stromen volgt nergens in herhaling. De rootsrock op Rattlehand (Plus One Records) is niet vernieuwend, maar altijd welkom. Zes kerels die lekker losjes steeds in de juiste cadans geraken. The Ballad Of Frederick Ward heeft een over alles heen scheurende mondharmonica en een hobbelend countryritme. Het mondharmonicaspel meer…

Jeff Plankenhorn veegt op dobro het liedje Double Barrel Soul naar het einde. Daarin hebben we kunnen vernemen dat de Texaanse songsmid Larry Hooper de dokter en de wet argwaant, maar het meest nog wel de dominee, want die werkt met iedereen. Between Here & The Stars (eigen beheer) is na Rust uit 2006 de tweede cd van Hooper. Het titelnummer is een langzaam outlawliedje met prominente rol voor fiddle. Time To Go is zo’n doorduwend liedje zoals ook James McMurtry ze schrijft. Ook Heaven Or Hell is een meer…

Hij oogt als een rauwdouwer met zijn imposante verschijning en dito baard, maar hoe ruw Adam Faucett ook oogt, hij is wel een ruwe diamant. Gezegend met een stem die volgens mij ijs kan doen smelten, leidt de troubadour uit Little Rock, Arkansas een reizend bestaan; althans naar aanleiding van zijn schitterende derde plaat More Like A Temple (Space Neck Collective) is hij zo’n beetje een jaar op tournee en treedt hij op voor iedereen die hem hebben wil. Faucett is de klassieke folk-zanger die aan een backporch als podium genoeg heeft, maar toch is meer…

Op zijn zestiende scoorde Alex Chilton als zanger van The Box Tops een wereldhit met The Letter. Het was 1966 en het ontzag voor het blanke jochie met de strot van een volwassen zwarte soulzanger was groot. Daarna zou hij begin jaren zeventig met Big Star drie albums vol powerpop opnemen die later zeer invloedrijk bleken. De in 2010 op 59-jarige leeftijd overleden Chilton werd al voor zijn dood door alternatieve rockbands als R.E.M. en The Posies de hemel in geprezen. De periode tussen Box Tops en Big Star is altijd onderbelicht gebleven, mede meer…

Erwin Nyhoff was een wel heel bijzondere deelnemer aan The Voice Of Holland. Immers, hij stond al in 1994 met zijn countryrockband The Prodigal Sons op Pinkpop. Gewaagd om je dan nog door een jury (en heel Nederland) te laten beoordelen. Hij schopte het ver in het tv-programma en You Still Think (Covers & Originals) (Munich) moet het volgende zetje zijn om zijn in het slop geraakte muzikale loopbaan vlot te trekken. Of dat lukt is de vraag. Cool It, het titelnummer en vooral Jenny’s New Morning zijn nog altijd fraai, de meer…

De stem van Lee Briante lijkt nogal op die van een jonge John Prine. Dat is alvast een mooi gegeven voor The Far West, een wat slaperig stel uit Los Angeles. De leden van deze band komen uit diverse hoeken van de Verenigde Staten, net zoals destijds het geval was met veel countryrockgroepen die ontstonden aan de westkust. Bound To Lose zingen deze mannen op The Far West (eigen beheer) en ze zullen inderdaad niet zomaar het succes van die voorgangers evenaren. Maar bij liefhebbers zal dit album wel degelijk meer…

De karakters in de liedjes van Ken Will Morton op Contenders (Ghostmeat Records) doen hun best om succesvol te zijn, maar falen is toch echt veel makkelijker. Dus leven ze in woningen met kapotte ruiten (Broken Windows). Morton zingt erover met compassie. Die warmte gaat door het stoflaagje dat op zijn stembanden ligt. Morton is ouder en soms wijzer en hij heeft zijn vrijheid, het leven is niet makkelijk, maar hij is Happy Enough. Op zijn zesde album houdt de singer-songwriter uit Athens, Georgia, het akoestisch. Niettemin meer…

Je moet eerst in de bergen verdwaald raken voordat je je weg weer vindt. Dat zijn de wijze woorden die Van Wagner meegeeft op zijn veertiende album Lost In The Mountains (eigen beheer). Van Wagner komt uit Pennsylvania en hij werkte in de kolenmijnen, was houthakker en staat voor de klas als docent. Hij zingt over alledaagse zaken. De natuur is niet alleen het decor in zijn liedjes, niet zelden is het de hoofdzaak. Big Water Big Land, Mountain Lion, Rivers, Shadow Of The Mountain, Lost In The Mountains, het zijn stuk voor stuk meer…

Leo Blokhuis is meer dan de popprofessor die alles weet over de Top 2000. Zijn interesse in popmuziek gaat veel dieper. Na een aantal fraaie boeken over veelvuldig gecoverde liedjes en muzieksteden verscheen van hem in 2010 The Sound Of The Westcoast, een soundbook. Die combinatie van een boek met vier cd’s bleek een commerciële voltreffer. Nu is er dan The Sound Of The South (Uitgeverij Ambo/Universal Music). Volgens het beproefde recept gaat Blokhuis in op countrysoul, een tamelijk obscure muziekstroming.
Jawel, er staan ook enkele hits tussen de 97 liedjes op de vier cd’s, goed voor vijf uur meer…

Met 27 minuten speelduur is dit Whiskey Farmer (Union Made Records) nogal kort, maar dat is nauwelijks een bezwaar. De knap geschreven liedjes kun je namelijk zonder problemen op repeat zetten. Met acht nummers heeft The James Low Western Front voldoende te bieden. Allereerst is er de door de voortreffelijke producer Mike Coykendall vastgelegde sound. Het is altcountry volgens het boekje zoals het geschreven is door The Jayhawks. James Low gaat voorop, maar zijn zang is een voorbeeld dat door het front meer…

Teveel drukte aan het hoofd? Stress? Dan maar even naar Easyville om te onthaasten! Op Easyville – American Stories (Enneagram Records) schetst Mark Montgomery niet zozeer een portret van een plaats, alswel een gemoedstoestand. De karakters in de liedjes van Montgomery zijn tevreden met wat ze hebben en maken zich niet al te druk. Ze zitten aan de waterkant en laten de problemen van zich afglijden. Dat is niet zo moeilijk met het brandende kampvuur van Midnight Run To Easyville, een stukje countrysoul met een mondharmonica die meer…

De in Los Angeles neergestreken Kelly Pardekooper is voor Yonder (Leisure Time Records) maar weer eens naar de andere kant van de Verenigde Staten getrokken. Naar Iowa City om precies te zijn. Daar groeide hij op en werkte hij sinds eind jaren negentig regelmatig samen met streekgenoot Bo Ramsey, totdat hij naar Nashville trok om daar enkele platen onder leiding van Teddy Morgan op te nemen. Ramsey zit nu weer aan de knoppen. In vier dagen werd dit zesde album opgenomen. De lome licks van Ramsey vormen meer…