Commander Cody is er niet meer bij. George Frayne raakte in 2021 voor eeuwig zoek in de ozonlaag. Maar ruim vijftig jaar na de elpee Lost In The Ozone van Commander Cody and His Lost Planet Airmen zijn veel andere oudgedienden nog altijd actief. Met Back From The Ozone (Last Music Co./CRS) maken ze duidelijk dat er weinig veranderd is. Feel Like I’m 21 heet een van de songs en ze staan inderdaad nog altijd hun mannetje. Langharige hippies in cowboyshirts die country speelden, dat was eind jaren 60, begin jaren 70 opzienbarend, ook al waren ze niet de enigen. De band was te scharen bij de stroming meer…
Een favoriet rootsalbum in huize Vogel is Hard 
Op Chains Of Ours klinkt een gitaarsolo die best wat meer naar de voorgrond had gemogen. Dat is althans de eerste gedachte die opkomt, maar bij een volgende draaibeurt volgt dan het besef dat dit heel bewust zo gedaan moet zijn om juist extra spanning te genereren. Zo’n plaatje is Sweet Revolution (Last Music Company/CRS) van de Britse 
Willi Carlisle
Als je denkt dat de betekenis van Rick Nelson voor de popmuziek ophoudt bij de evergreen Hallo Mary Lou, dan heb je het mis (oké, er was in 1972 ook nog een hitje met Garden Party). Het aanvankelijke kindsterretje Ricky Nelson – met zijn hele familie hebben ze hoofdrollen in de comedyserie The Adventures Of Ozzy And Harriet – wordt later een popster, concurreert met Elvis en Ritchie Valens; een filmster, speelt een revolverheld naast John Wayne in Rio Bravo; en bevindt zich eind jaren zestig in het centrum van de Westcoast-countryrock: 9081 Santa Monica Boulevard. Oftewel: 
Het nieuwe album van 
Voor het podium wordt er gekeuveld over concerten die in de loop der jaren bezocht zijn en op het podium gaat de ouderwetse rookmachine aan. Israel Nash is terug in de Tolhuistuin. Exact om half negen betreedt hij het podium, zet zijn hoed op, gespt zijn gitaar om, neemt nog een slok water en weg is hij. Op weg langs de route van de muziek van Israel Nash, zanger met een fijne gruizige stem en begenadigd schrijver van robuuste 
Zo’n zeven minuten was 
Ik heb tegengestelde gevoelens ten aanzien van 
Voor 
Weathervanes, het album dat Jason Isbell & the 400 Unit vorig jaar uitbracht, pronkte bovenaan de door jullie samengestelde top 15 van favoriete albums van 2023. Nu komt de man, met zijn nieuwe 400 Unit, in november naar de Lage Landen: op 11 november in De Oosterpoort in Groningen, op 12 en 13 november in het Utrechtse TivoliVredenburg en op 16 november in Antwerpen in De Roma.
De mannen van 
Four Research Purpoises Only (eigen beheer) is een conceptplaat over vier vrouwen die in de jaren 50 door hun man verlaten zijn, waarna ze worden behandeld in een psychiatrisch ziekenhuis om erachter te komen wat er met ze aan de hand is. Gemaakt door vier vrouwen uit San Diego die zich 
De gepensioneerde 
Een debuut op de podia in ons land viel een aantal jaren terug in het water … ofwel: reizen zat er toen om de bekende reden niet in. Maar nu was er geen beletsel voor de Californian uit Nashville om de oversteek wel te maken: Josh Gray. En Josh Gray heeft dan ook nog eens een nieuw album – Walk Alone van augustus 2023 – om te promoten. Dus z’n jongstleden zaterdag gestarte tour in Leusden, In The Woods, was de eerste in een reeks van negen.
De Reckless Ways Of Living (eigen beheer) moeten wat betreft bandleider Andrew McConathy van 
Mensen als Jeff Finlin, Rod Picott en Iain Matthews zeggen aardige dingen over 
Het nieuwe jaar begint met een daverende verrassing: een nieuw album van 
Wie terugdenkt aan popmuziek in zijn of haar tienerjaren zal tien tegen één tot de constatering komen dat je er vooral gelukkig van werd. Iets wat helemaal jouw ding was, mogelijk versterkt door het feit dat je ouders er weinig van begrepen. Of is dat iets wat vooral de wat oudere jongeren van zo rond de 60 jaar zo zullen hebben beleefd? Zij die opgroeiden in de jaren 70. Toppop yeah! Misschien is dat zo, maar Alpine Gold (Excelsior Recordings) van 
De Zweed Daniel 
Hij was begin september 2022 voor het laatst in Nederland: Jeffrey Martin uit Portland, Oregon. Twee optredens toen (Arnhem en Eindhoven). En nu was hij, gewapend met een nieuw album, terug in ons land. Voor maar liefst vier optredens deze keer en één in België, dit alvorens hij het Kanaal richting Albion zal gaan oversteken. Zaterdag 13 januari was TivoliVredenburg (Club Nine) zijn 3e pleisterplaats tijdens deze tour in functie van Thank God We Left The Garden. En 
We beginnen met Star Sign, omdat daar voor de traditionele liefhebber van de muziek van Ryan Adams het meest te halen valt. Star Sign grijpt terug naar het tijdperk voordat Adams de jaren ’80 galmende classic rock in zijn muziek begon te mengen, van voor het titelloze album uit 2014. Niet dat er helemaal niet gegalmd wordt, maar Adams houdt het hier binnen de perken. Star Signs is daarnaast ook afwisselend, zowel in tempi en als instrumentale invulling. Je hoort weer eens een mondharmonica, een dobro, een 
Silver Lining (Spooky Moon Records) biedt uiterst verfijnde liedjes van de Amerikaanse singer-songwriter 
Bij het samenstellen van mijn jaarlijstje drong Greetings From Tear Valley And The Diamond Ae (Excelsior Recordings) van 
