‘I’m searching for three chords and the truth’, zingt Esther Rose op Spider, maar haar zoektocht op Safe To Run (New West Records/V2 Benelux) levert vooral andere zaken op. De singer-songwriter heeft New Orleans verlaten om zich te vestigen in Taos. Tijdens die verhuizing naar New Mexico zeulde ze haar verleden nog met zich mee, maar wel in de volle overtuiging om er afscheid van te nemen. Dat betekent dat ze de twang grotendeels achter zich heeft gelaten en het meer zoekt in atmosferische geluidsbeelden. Van country naar indie. Op de eerste helft van de plaat helt de meer…

Malcolm Holcombe had de kanker echt niet nodig om weer een album vol liedjes over ellende te schrijven. Dus toen hij vorig jaar die diagnose kreeg, had hij de liedjes voor Bits & Pieces (Proper Music/Need To Know) al klaar. En hij wilde ze zo snel mogelijk opnemen, want de toekomst was onzeker. Dat deed hij dicht bij huis in Asheville, North Carolina, met Jared Tyler aan zijn zijde. Die zorgt er in zijn eentje voor dat de boodschap van Holcombe (zang, akoestische gitaar) van een stevige bodem is voorzien middels zijn bijdragen op dobro, lap steel, baritongitaar, elektrische gitaar, bas, mandola, tenor banjo, klassieke meer…

Billy Jones komt oorspronkelijk uit Schotland, maar woont al sinds de jaren 90 in Zweden. Daar heeft hij een aardige loopbaan als singer-songwriter opgebouwd, maar zijn geschiedenis als musicus begon al in de jaren 60. Op Roy On The Hill (Beejayzus Music) zoekt hij zijn eigen weg tussen countryrock en folkrock. Jones (zang, akoestische gitaar) leunt daarbij sterk op het vioolspel van Jonas Liljeström van de Zweedse formatie Slàinte waarvan Jones zelf ook deel uitmaakt. Dat vioolspel neigt regelmatig naar Schotse en Ierse folk, maar op nummers als Anything en In The Name Of The Devil valt meer…

Er zijn van die artiesten die je tekstueel moeilijk kunt volgen. Vaak ben je geneigd om dat dan maar weg te zetten als hoogdravend. Van de teksten van Joe Henry moet je ook echt studie maken om ze te kunnen doorgronden. En dan nog vraag je je af wat hij bedoelt. Welke kant hij op wil met zijn beelden. Op het tijdens de pandemie opgenomen All The Eye Can See (EarMusic/V2) is het niet anders. Maar hoogdravend zou ik het niet willen noemen. Henry weet met zijn door een uitgelezen gezelschap ingespeelde fijnzinnige arrangementen en zijn geknepen zang – diep vanuit het meer…

De vorige keer dat we een album van Gregory Page bespraken (One Way Journey Home), ging het over doedelzakken en fluitjes van een cent. In dit stukje over Modern Man (Interrabang Records) gaat het over de Omnichord. Dat wonderlijke begin jaren 80 door Suzuki ontwikkelde instrument is in feite een elektronische autoharp. Dat kun je ook wel zien aan de vorm. De autoharp hoort dankzij Mother Maybelle Carter bij de geschiedenis van de countrymuziek, maar dat betekent niet dat Page (zang, Omnichord) op dit samen met Jason Mraz (synthesizers) geproduceerde Modern Man in die meer…

Hopelijk gaat het helpen dat The Road To The Sky (Continental Song City) gewoon in de schappen van de betere platenzaak te vinden moet zijn, want Gwil Owen verdient wel wat meer aandacht. Hij is altijd veel te onbekend gebleven. Deze nieuwe worp liedjes maakt eens te meer duidelijk wat voor een vakman deze songschrijver en uitvoerend artiest uit Nashville is. ‘When the songwriter’s Gone, just listen to his songs’, klinkt het op When The Songwriter’s Gone. Om misverstanden te voorkomen: Gwil Owen is gewoon nog onder ons. En hij trakteert de luisteraar op een fijne portie funky rootsrock. Connected verbindt meer…

Bestaat er ook zoiets als Jason Isbell-moeheid? Isbellitis? Want ik denk dat ik daar last van heb. Het viel me op bij beluistering van Weathervanes.  (Southeastern). Normaal gesproken ben ik onder de indruk van de nummers van Isbell. Maar bij dit nieuwe album van Jason Isbell & the 400 Unit veer ik maar heel soms op uit mijn stoel. Bij het openingsnummer Death Wish, een aangrijpende song over hoe het is om met een depressieve geliefde te zijn en bij de twee rockers Save The World en in het bijzonder When We Were Close. Dat laatste nummer is een heerlijke stamper die uitnodigt om de volumeknop meer…

Hoeveel mensen in de Lage Landen zullen regelmatig iets van Gramercy Arms draaien? Dat zullen er toch niet meer dan een handvol zijn. Dat is jammer voor die overige 29 miljoen, want Dave Derby, de centrale man in het steeds wisselende collectief Gramercy Arms, maakt heerlijke liedjes. Denk Lloyd Cole, om maar eens een dwarsstraat te noemen. Niet toevallig trouwens, want Derby en Cole zijn goed bevriend en Cole schreef mee aan het openingsnummer (Yesterday’s Girl) van het nieuwe album van Gramercy Arms: Deleted Scenes (Magic Door Records). Denk verder: meer folkpop meer…

Wat een stem! Wat een plaat! Met Let ‘Em All Talk (Icons Creating Evil Art/NEWS) heeft Luke Elliot een overdonderend album gemaakt. Een werkstuk dat uitroeptekens verdient. Wie is deze man? Hij komt oorspronkelijk uit New Jersey, maar de Amerikaan heeft zijn basis al een tijdje geleden verlegd naar Oslo. In Noorwegen zijn ze namelijk gek op zijn gothic americana. En blijkbaar vindt Elliot er inspiratie voor grootse daden. Want groots klinkt het, vooral op het door Leiber & Stoller geschreven I (Who Have Nothing), bekend van Tom Jones, maar dat hier vooral vergelijkingen oproept met de eerste meer…

Een van de beste optredens op TakeRoot die ik ooit zag was het gezamenlijke optreden van Luke Doucet, Justin Rutledge en NQ Arbuckle. Dat was waanzinnig goed. Van laatstgenoemde is nu een nieuw album verschenen: Love Songs For The Long Game (Six Shooter Records). De Canadees Neville Quinlan (de NQ in NQ Arbuckle) heeft een heerlijke stem met rafelrandje. Bovendien is hij een begenadigd liedjesschrijver, zo blijkt maar weer eens op deze nieuwe plaat. Negen van de tien nummers zijn van eigen hand. In lyrische teksten beschrijft Quinlan moeilijke relaties meer…

Onder de bandnaam Loveflowers staat in kleinere letters americana. Daarmee wil de Zweedse band duidelijk maken in welke hoek ze te plaatsen zijn. Golden Leaves (Mile Music) is een ep met zes nummers (speelduur 26 minuten) die eerder alleen maar te streamen waren. Nu dus ook op cd. De americana van de band is keurig verzorgd. Ze noemen Daniel Lanois als invloed en dat hoor je enigszins aan de manier waarop dit is opgenomen, bijvoorbeeld aan de open structuur van het titelnummer. Leif Thörner en Yvonne Greiffe delen de leadvocalen. Crossing Ocean heeft een beetje een Oosters meer…

Soul met af en toe een lekker twangende countrygitaar, dat is wat er te vinden is op Lowland Brothers (Continental Song City) van Lowland Brothers. Dat is een band uit Frankrijk en nee, het zijn geen broers. Dat is overigens met wel meer brothers in de muziek het geval. Soul dus, dat hoor je op opener Sunburns In December direct aan de gitaarakkoorden. En aan de stem van Nico Duportal. Soul met twang, zelf noemen ze Roy Orbison, Curtis Mayfield, Creedence Clearwater Revival en Dan Auerbach als invloeden. Op Driftin’ klinken rollende gitaarakkoorden en een orgel op de achtergrond, waar ook een meer…

Eerlijk gezegd zit ik niet te wachten op britpop van Bobbo Byrnes. Maar dat is wel de beste omschrijving van hetgeen de Amerikaan te bieden heeft op October (eigen beheer). Hij heeft hier in het verleden al vaker zijn opwachting gemaakt. Meestal met pretentieloze barroomrock. Liedjes over het oneindige Amerika waar hij zijn ellebogen op een vettige toog legde, van Texaco naar Texaco reed om te overnachten in motels met neonverlichting. Dus deze koerswijziging is nogal een verrassing. Het album werd opgenomen in Berlijn en Dublin en Byrnes is onder de indruk van de pophistorie van de studio’s waar meer…

Elf jaar geleden schreef ik over The Mystix dat de fraaie grofkorrelige stem van Jo Lily me deed denken aan Bobby Charles. Met TruVine (eigen beheer) in de cd-speler maakt die stem nog altijd indruk. Maar een andere vergelijking dringt zich nu op. Want in een popquiz had ik waarschijnlijk Captain Beefheart genoemd. Fout natuurlijk, maar wel in de buurt. Lily kan net zo lekker rauw op de noten blijven hangen. En de rest van de band hakt om in blues, country en rock alsof ze geesten uit het bos willen verjagen. Ook in dat opzicht valt hier te denken aan Captain Beefheart. The Mystix bevat naast meer…

In de jaren 70 moest je veel Amerikaanse platen nog laten importeren door de betere platenzaak. Dat was vaak een kwestie van weken wachten en een iets hogere prijs betalen. Als een elpee dan binnen was, kreeg je een telefoontje van die platenzaak. Zodat je vol verwachting op de fiets sprong om tot aanschaf over te gaan. Downloaden en streamen heeft dat allemaal veranderd. Bijna alles is onder bereik via het toetsenbord. Maar voor wie tegenwoordig nog een geluidsdrager met mooie hoes in huis wil hebben is het leven er niet leuker op geworden. De kosten voor het laten meer…

Hallo, daar ben ik weer met een album van een onbekende artiest, Anton O’ Donnell in dit geval. Hoewel, een paar jaar geleden bespraken we hier No End Of The Line van Anton & the Colts. Dat is dezelfde Anton. Nu brengt hij onder eigen naam een soloplaat uit: Forty’s The New Thirty (eigen beheer). Hierop 13 nummers, die allen thuis door O’Donnell in het Schotse Glasgow werden opgenomen. Het zijn een soort veredelde demo’s, waarop hij alle instrumenten bespeelt en alle zangpartijen voor zijn rekening neemt. Uitzondering is My Favourite Song waarop ook Phil Campbell (van meer…

Dit is niet de in Nashville opererende Steve Dawson, maar de Amerikaan uit Chicago die we nog kennen van de band Dolly Varden. At The Bottom Of A Canyon In The Branches Of A Tree (Pravda Records) verscheen al in 2021, maar laten we zeggen dat we bezig zijn met een inhaalslag. Van deze plaat hebben we dus al eventjes genoten en omdat er best mensen zullen zijn aan wie dit fraais is voorbij gegaan alsnog een stukje tekst om er de aandacht op te vestigen. Direct met opener This Is All There Is wordt duidelijk dat het gebodene de moeite waard is, let maar eens op die geknepen meer…

Op Eyes Closed, Dreaming (Black Hen Music) zet Steve Dawson de samenwerking met collega Matt Patershuk door. De Canadees uit Nashville schreef vier liedjes met zijn landgenoot op dit derde deel van een trilogie. Verder componeerde hij het instrumentale Waikiki Stonewall Rag, voor de overige zes titels put hij uit andermans werk. Long Time To Get Old is van Ian Tyson, maar hier begint het als iets van Ry Cooder. De uitvoering met gastvocaliste Alison Russell heeft beslist soul. Op A Gift plukt de multi-instrumentalist aan de nylon snaren voor een kort stukje flamenco. Op de traditional meer…

Het tweede deel van de trilogie van Steve Dawson is een instrumentaal werkstuk. Op het hoesje van Phantom Threshold (Black Hen Music) wordt ook de begeleidingsband genoemd: Steve Dawson & The Telescope 3. De Canadees nam in 2008 ook al eens een instrumentaal album op met een hoofdrol voor de steelgitaar. Dat was getiteld Telescope. Met grotendeels dezelfde musici, vandaar de bandnaam. Jay Bellerose (drums), Chris Estrin (toetsen) en Jeremy Holmes (bas) waren er toen ook al bij. Het album begint met Cozy Corner, waarop ook nog gastmuzikant Daniel Lapp (violen) present is. Ook meer…

Als uitvoerend artiest, producer en multi-instrumentalist in dienst van anderen heeft Steve Dawson het druk zat. Daarnaast maakt hij ook nog de podcast Music Makers and Soul Shakers. Toen de pandemie de meeste zaken op een lager pitje zette, stelde hij zich ten doel om een trilogie te voltooien binnen een tijdsbestek van een jaar. Terwijl voor de meeste artiesten een periode van rust aanbrak, was de in Nashville opererende Canadees net zo druk als altijd. Maar nu volledig in dienst van zijn eigen muze. Het eerste deel van de trilogie verscheen in de eerste helft van vorig jaar. Gone, Long Gone (Black Hen Music) is een meer…

Comin’ Back For You (eigen beheer) van Hillsborough is een lekker rauwe plaat uit Australië. Dit is zwalkende rootsrock door de ‘backroads from our minds’, bijeengehouden door Stitches. Met mondharmonica op dat nummer. Phil Usher en Beata Maglai zingen alsof ze in een storm zijn terechtgekomen. Denk aan John Doe en Exene Cervenka van X, maar meer nog aan Michael Trent en Cary Ann Hearst van Shovels & Rope. Trouble Finds Its Way is de eerste mededeling van het duo, dat wordt aangevuld door een ritmesectie. Het nummer handelt over pijn en lust, waarbij het leven vooral een kwestie is van meer…

Lowri Evans en Sarah Zyborska kwamen elkaar voor het eerst tegen op een festival in Frankrijk, waar een speciaal podium voor artiesten uit Wales was opgezet. Ze traden er onafhankelijk van elkaar op. De beide vrouwen wonen in Wales op grote afstand van elkaar, maar na die ontmoeting bleven ze in contact en begonnen samen te werken als Tapestri. Hun belangstelling voor de muziek van The Highwomen vormde het startpunt. Op het eerste album Tell Me World (Shimi Records) staan twee liedjes in het Welsh, getiteld Y Fflam en Atgofion. Het eerste liedje gaat over verlangen naar huis en in het meer…

Met Carter Sampson had ik tot voor kort weinig. Haar albums waren best oké, maar maakten niets speciaals bij me los. Tot Gold. Wat een schit-te-ren-de plaat! Voor degenen die evenmin met haar wegliepen nog even kort wat achtergrondinfo: Carter Sampson komt uit Oklahoma en maakt sinds 2004 al platen. Daarnaast is ze oprichter van The Rock n’ Roll Camp for Girls OKC, waar meiden middels muziekonderwijs in hun kracht gezet worden. Met het uit 2016 stammende Wilder Side, waarop ook John Moreland te horen is, brak ze hier, in laaglandse americanawereld, door. Op meer…

Voor de grap vroeg ik Chat GPT om een recensie te schrijven van Yesterday’s News van Robert Ellis. Er kwam een mooi geschreven stuk uit waarvan evenwel he-le-maal niets klopte! Dat bewijst maar weer eens dat AI ver van zaligmakend is. Of misschien kunnen ook de algoritmes de code van Robert Ellis niet breken. Yesterday’s News (Niles City Records) is namelijk een album dat in niets lijkt op het eerdere werk van de Texaanse singer-songwriter. Niet op de uitbundige pop van Texas Piano Man (2019) en niet op de americana van Robert Ellis (2016) en meer…