1. Hot Apple Band – So Long, Noodle House
Hot Apple Band komt zo uit een tijdmachine gestapt: hippiehaar, seventies zonnebrillen en druipsnorren. En dat niet alleen, het duo uit Sydney, Australië maakt ook heerlijke retrorock op het snijvlak van The Beatles en Westcoast-countryrock. In erg fijne liedjes horen we Poco, CS&N, The Beach Boys, Todd Rundgren, Sagittarius en de gitaar van George Harrison langskomen. Prachtige meer…
Vorige week trok ik een boekje uit de kast. Er zit nog een prijsstickertje op. Moord Op Muziek van Kinky Friedman kocht ik voor een gulden bij De Slegte. Heel veel boeken en platen heb ik goedkoop aangeschaft. Maar ramsj en uitverkoop verdwijnen. Door e-readers en streamers immers geen onverkochte voorraden meer. Dat is slecht nieuws voor mensen die eindejaarslijstjes napluizen in de hoop dat ze gemiste titels ooit nog eens als aanbieding ergens vinden. De nummer 1 van deze lijst is alleen op vinyl verkrijgbaar. Zo’n elpee kost tegenwoordig vier keer zoveel als vroeger. Moord op muziek. Dus toch maar streamen? Nee! Een huis zonder boeken- en platenkasten is geen thuis.
1. Vincent Neil Emerson – The Golden Crystal Kingdom
De Texaan heeft aan zelfvertrouwen gewonnen. Het gaat over zijn roots die bij de Choctaw-Apachen liggen. En hij maakt zich in niet mis te verstane woorden druk over de wapenwaanzin in Amerika. Shooter Jennings produceerde dit formidabele album. meer…
Ik ga gewoon valsspelen. 2023 beviel mij in muzikaal opzicht zo goed dat ik 17 albums in mijn top 15 kan opnemen. Bovendien zijn er twee platen die ik beide zo overtuigend vind dat ik daar echt geen keuze tussen kan maken. Beide bezetten daarom de toppositie; beide trouwens afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk. Afgezien van deze albums komen nog twee van mijn andere favorieten van over de Noordzee. Je zou bijna denken dat Brexit dan toch zijn vruchten afwerpt. Ahum, nee, dit moet toch toch gewoon toeval zijn. Verder opvallend weinig vrouwen en opvallend weinig bands in mijn lijst. Het was het jaar van de mannelijke singer-songwriters. En wat voor een jaar! Wel, terzake:
1. Jack Browning – Red Eye Radio
Jonge Engelsman doet net alsof americana een Engelse uitvinding is en rijgt op dit Red Eye Radio het ene hoogtepunt aan het andere. Dit is alternatieve country zoals we die het liefst horen. Songs met een kop en een staart, melodieus, pakkend, gevarieerd. Het klinkt bovendien zo Amerikaans als wat. Ik eet mijn bolhoed op als dit geen grandioos vervolg krijgt. meer…
2023: een fijn muziekjaar!
Criteria.
Het album dient fysiek in de ‘platenkast’ te staan; het album moet de nodige draaibeurten hebben doorstaan en, hoewel wel een iets minder harde eis: (ooit) live gezien hebben weegt ook mee.
De eerste zes met een summiere toelichting. En vanaf stek 7 tot en met 15 (en eigenlijk nog wel verder) kan de klassering dagelijks verschillen. Ook: wel via het ‘net’ reeds beluisterd, maar nog niet fysiek gescoord: de nieuwe van Vincent Neil Emerson (The Golden Crystal Kingdom), en die had er zomaar in kunnen staan. En het debuut van ene Nathan Graham (Saint Of Second Chances) ook.
1. Aaron Boyd – Coming Undone
Met z’n tweede album bevestigt Aaron Boyd en daar gaat het al ‘fout’: niet live gezien, hoewel de kans daartoe zich wel degelijk heeft voorgedaan tijdens de laatste editie van Take Root; maar ja, keuzes maken is bij dit festival sowieso een dingetje. Maar: Boyd’s Coming Undone zo vaak in meer…
Vroeger betaalde je Geld voor muziek en koesterde en draaide je die kostbare aankoop dagenlang aan een stuk door en niks anders. Daarom staan die albums decennia later nog noot voor noot in je geheugen gegrift. In de zondvloed van nieuw werk in de tijd van nu vergeet je in april al wat je in maart voor de jaarlijst hebt voorgeselecteerd. Gelukkig komen ze aan het eind van het jaar weer boven water. Om voorgoed, in alfabetische volgorde, in de eregalerij van 2023 te glanzen.
1. Alice Gerrard – Sun To Sun
Alice Gerrard (1934) is een grootheid in de Amerikaanse folkmuziek. In de jaren zestig en zeventig zette ze samen met Hazel Dickens de traditionele bluegrass uit de Appalachen weer op de kaart. Ondanks haar gevorderde leeftijd is ze nog altijd bijzonder actief en in vorm. Op Sun To Sun etaleert ze met meer…
Voor mij was 2023 het jaar van de lekkere muziekjes. Er verscheen veel fijne muziek en er was ook het nodige live te beleven. Er is vast weer het nodige wat ik gemist heb, dat ontdek ik dan later wel, maar dit waren mijn 10 favorieten van het afgelopen jaar.
1. The Lasses – Near Far
The Lasses kende ik wel maar had ik tot dit jaar nog niet live gezien. Maar dat werd dit jaar goed gemaakt.Eerst als gast bij Emily Scott Robinson en Rebecca Loebe en daarna een prachtige album presentatie. Als ik dit album luister en mijn ogen sluit denk ik als ik dat ze in mijn woonkamer meer…
Wie kent Clarence Bucaro nog? In 2016 hebben we hier voor het laatst een album van hem gerecenseerd: Pendulum. In 2018 bracht hij nog een plaat uit – Passionate Kind– maar die bereikte ons niet. In het begin van dit jaar zou zijn nieuwste worp, The Hardest Parts, verschijnen Er kwam echter een kink in de kabel. Bucaro kreeg medische problemen (kanker) en moest behandeld worden. Sinds kort staat The Hardest Parts echter wel op de streaming sites. Een bespreking hier is daarom gerechtvaardigd; ook omdat het een buitengewoon aardig album is geworden. De Amerikaanse meer…
Het is wel duidelijk waarom Hank Williams zich ophoudt bij het spoor. De Ramblin’ Man kan de lokroep van de stoomfluit van een oude trein die voorbijtrekt niet weerstaan. Hij snelt naar huis, pakt zijn boeltje bij elkaar en vertrekt. En verontschuldigt zich daar met de woorden: ‘I love you baby, but you meer…
The Golden Crystal Kingdom (La Honda Records/RCA) van Vincent Neil Emerson is mijn plaat van het jaar. Het heeft weinig zin om te wachten tot volgende week mijn top 15 online staat, daarvoor is mijn enthousiasme over het derde album van deze Texaan te groot. Op het ook al lang niet misselijke debuut Fried Chicken And Evil Women stortte hij zich vol in het nachtleven, maar plaatste daarbij ook enige kanttekeningen. Hij wond zich op over vervelende lui in kroegen die brulden dat ze nog een nummer van David Allan Coe wilden horen. Terwijl hij helemaal geen liedje van hem had gespeeld… En dat ook niet van plan meer…
Shane Renfro ziet ze soms vliegen. De in Lockhart, Texas wonende centrale man van de band RF Shannon dacht dat hij in het nabijgelegen Palmetto State Park een rode zwaan zag. Het was echter een soort luchtspiegeling. Wel leuk als albumtitel van een plaat vol psychedelische folkrock: Red Swan In Palmetto (eigen beheer). Lekkere nummers. Opener Palmetto trekt je gelijk een lome groove in, die op zalige wijze wordt voortgezet in het fantastische Abalone. De aandacht wordt direct getrokken door een viool-riff (kan je dat zeggen?) van Rebecca Patek. Moeilijk stilzitten, hoor. Midnight Jewelry daarna heeft ook meer…
Er zijn platenverzamelaars die alles kopen van een bepaalde artiest. Echt alles. Zodat bepaalde titels hele planken vullen. Andere hoezen. Persingen uit allerlei landen. Er zijn zelfs mensen die naar catalogusnummers kijken. Rare hobby. Andere hoezen, dat is nog te begrijpen, maar verder… Wie toch meer…
Op 25 mei 2022 overleed de Vlaamse bluesman Tim Degraeve, 44 nog maar. Hij had een aangeboren leveraandoening, die niet alleen een broze gezondheid met zich meebracht, maar ook een pover postuur. Vandaar zijn artiestennaam Tiny Legs Tim. Met de drieledigheid daarvan onderstreepte hij meteen zijn affiniteit met blueshelden als Big Bill Broonzy, Blind Lemon Jefferson en Sleepy John Estes. Sing My Title (uitgebracht op het gelijknamige eigen label) is een postuum, maar deels wel nog door Tiny Legs Tim zelf samengesteld overzichtsalbum, met een aantal meer…
Gelukkig zetten Ed Snodderly & The Shoestring Seven gewoon hun naam op de voorkant van Chimney Smoke (Majestic Records / Need To Know). Op een veel bekender album van dit jaar met een windwijzer op de cover staat niet de naam van de uitvoerende. Onbegrijpelijk, de naam van de artiest behoort deel uit te maken van het artwork. Voor de duidelijkheid. En ook gewoon omdat vormgeving van letters toegevoegde waarde is. Afijn, over naar dit album van de in Knoxville, Tennessee, opgegroeide Snodderly. Daar in de Appalachen absorbeerde hij de oldtime muziek die familieleden overal meer…
Romantisch getingel op een piano zou je bijna op het verkeerde been zetten aan het begin van Whisper (eigen beheer), maar de Amerikaan Carl Solomon slaat vrijwel onmiddellijk een andere weg in. Look West, waarmee het album opent, is een verhaal over zijn opa in Brooklyn, die hem aanspoorde het avontuur elders te zoeken. Die raad volgde Solomon op, want Portland, Oregon, waar hij al 50 jaar vertoeft, is zo ongeveer het uiterste westen van de Verenigde Staten. Op Lincoln Continental (Suicide Doors) kijkt hij terug naar de tijd dat hij rondtrok met de kermis. Solomon zingt meer…
Vier van de vijf leden van Restos kennen we nog van het titelloze in 2018 besproken album van Western Youth. Die band uit Austin, Texas, is dus doorgegaan onder deze nieuwe naam. Ain’t Dead Yet (eigen beheer) is het bewijs dat de band rond Graham Weber nog bestaat. Van deze zanger/gitarist en songschrijver bespraken we ook al twee platen onder eigen naam. De melodieuze rootsrock met de dynamiek en hooks van powerpop van die soloplaten en Western Youth is nog intact, misschien zelfs nog wel aangescherpt. Daarbij grijpt het titelnummer terug naar de jengelende pop van The Byrds, maar in meer…
Zo tegen het eind van het jaar liggen er altijd nog albums op stapeltjes die de moeite waard zijn om te bespreken. Appaloosa Bones (MNRK Records) van Gregroy Alan Isakov is er zo eentje. De fraaie hoes had zo in deze aflevering van de rubriek over albumhoezen gekund. Zelfde kleurstelling en net zo kaal als die tekeningen van western-tafereeltjes op de prairie. En die sfeer van folkliedjes van het Wilde Westen bezit ook deze plaat, zij het wat kunstzinniger. Op opener The Fall horen we de zangerige, hoge stem van de in Zuid-Afrika geboren singer-songwriter en multi-instrumentalist ook meer…
Van 2005 tot 2018 was Kenny ‘Fretboard’ Feinstein de aanvoerder van Water Tower Bucket Boys en daarna Water Tower String Band in Portland, Oregon. In dat laatste jaar trok hij naar Los Angeles en heet zijn band simpelweg Water Tower. Live From Los Angeles (eigen beheer) bevalt net zo goed als het in 2021 besproken Fly Around. Het album werd in een dag in de studio opgenomen, kort nadat ze terug waren van een tournee van twee maanden. Nog meer dan op de vorige voert bluegrass de boventoon. De bezetting: twee gitaren, twee banjo’s, een viool en bas. En naast Feinstein en meer…
We kunnen jaloers zijn op de muzikale opvoeding van Luther Dickinson. Samen met zijn broer Cody groeide hij op in een huis vol muziek. Zijn legendarische vader Jim Dickinson zorgde altijd voor levendigheid. Hij speelde en zong liedjes van Furry Lewis en Gus Cannon en er kwam veel volk over de vloer met instrumenten. En anders speelde moeder wel gitaar en zong erbij. Of zat iedereen rond de piano of de draaitafel. Met Magic Music For Family Folk (Antone’s Records/New West Records/V2 Benelux) zet Luther die traditie voort. De covers van Mississippi John Hurt, John Lee Hooker, traditionals en nummers die meer…
Moeder Aarde verheft haar stem. Kijk om je heen en zie dat de natuur de moeite waard is om te behouden. Jaime Wyatt wil er wel voor strijden. Dat doet ze met een statement: World Worth Keeping. Het is een krachtig en prachtig begin van Feel Good (New West Records / V2 Benelux), een heldere stroom water die bergafwaarts kronkelt. Waar je van kunt drinken. Waar je in kunt duiken. Gebracht als een verkwikkend bad vol countrysoul. Je voelt je er goed bij en vervolgt je pad met hernieuwde energie. Wyatt heeft nogal wat problemen overwonnen. Detentie. Drugsgebruik. Nu wil ze stoppen met meer…
Dean Johnson loopt al heel wat jaartjes mee in de lokale scene in Seattle. Op een of andere manier lukte het hem echter niet om, als solo-artiest, ook buiten die plaats in de staat Washington door te breken, totdat, ja, totdat het onvolprezen YouTube-kanaal Western Af in 2021 een filmpje met hem opnam dat veel bekeken werd. In elk geval genoeg om een reeds in 2018, met hulp van onder anderen Sam Doores (Deslondes) opgenomen album uit te brengen: Nothing For Me, Please (MamaBird Recording Co). Daarop negen akoestische songs, gezongen met een licht klagende en wat hoge stem (tenor). Dat maakt dit album meer…
Er is een foto van Hank Williams die met ontbloot bovenlijf wordt vrijgelaten uit de gevangenis van Alexander City, Alabama. Hij was in augustus 1952 achter de tralies gezet wegens openbare dronkenschap. Hank had op dat moment nog negentien weken te leven. Jon Langford gebruikte de foto meer…
Jarenlang maakten we zelf podcasts, maar die tijd is voorbij. Nu willen we wijzen op een nieuwe podcast over countrymuziek. In Bright Lights gaan Peter Kwint en Peter Bootsman, twee regelmatige lezers van deze website, op geheel eigen wijze in op het fenomeen countrymuziek. Zoals ze zelf zeggen: “Twee countrynerds die opgroeiden op de bible belt, maar elkaar leerden kennen vanwege hun gedeelde voorliefde voor snoeiharde hardcore punk. De een werkte jaren als Kamerlid en daarvoor in de gehandicaptenzorg. De ander werkte in het jongerenwerk, het onderwijs en de GGZ. Ze vinden meer…
Dat Be Brave (eigen beheer) een stukje huisvlijt is valt wel op te maken uit de vormgeving. Een album met zo’n familiekiekje als hoesfoto pik je toch niet direct uit het schap. Jammer, want de moderne folk van het Amerikaanse echtpaar Catherine Miles & Jay Mafale is origineler dan je na die eerste indruk zou verwachten. Miles heeft een krachtige, heldere stem en Mafale en de andere begeleiders verkennen met frisse arrangementen de mogelijkheden van folkpop. Daarbij hebben ze ook nog zinnige dingen te zeggen. Het begin van meer…
Nee, Sonny don’t go away is, hoe toepasselijk ook, geen hartenkreet aan het adres van de 93-jarige jazzgrootheid Sonny Rollins. Het is een eerbetoon aan de in 2015 overleden Newfoundlandse folklegende Ron Hynes, bijgenaamd ‘the man of a thousand songs’. Twintig daarvan zijn bijeengebracht op Sonny Don’t Go Away: A Tribute To Ron Hynes (Sonic Records), uitgevoerd door uitsluitend artiesten uit zijn eigen provincie. Hynes’ beroemdste en meest gecoverde liedje is Sonny’s Dream. Het gaat over een man die zijn dromen achterna wil, maar vanwege zijn familie, met name zijn meer…
In rock-’n-roll gaat het niet om technisch kunnen. Spanning, overgave en avontuur, dat is de kern! Zoals op Cool Dead (Cosmic Thug Records) dus het geval is. Op de achterkant van de hoes staat dan ook ‘a Justin and The Cosmics adventure’. We schreven in 2008 al een uiterst lovende recensie over Hangin’ Out In My Body, maar die bespreking is verdwenen toen in 2009 de server van onze toenmalige provider crashte. Het album zelf is overigens ook vrijwel onvindbaar. Ook op Bandcamp en de site van de band niet meer te koop. Alle reden om nu toe te slaan voor wie los wil gaan op ongecompliceerde garagerock. meer…
Hank Williams werd bewonderd om zijn liedjes, maar verguisd om zijn gedrag. Meer dan eens kwam hij helemaal niet opdagen voor concerten die hij zou geven. De combinatie van alcohol en pijnstillers maakte van hem een onhebbelijke en onbetrouwbare figuur. De Grand Ole Opry, algemeen meer…
Zoekend naar klanken die ons hart beroeren,
Naar melodieën die ons vervoeren,
2023 bracht muziek die ons betovert en die beklijft,
Daarom roepen we (hierrrr) op, voor een lijst die ons bijblijft.
Tien americana-albums die het jaar hebben verrijkt,
Die ons hebben geraakt, als je terugkijkt.
Stuur ze in, de parels van deze tijd,
De muziek die ons uitdaagt, ons bevrijdt.
Van melancholische ballades en opzwepende klanken,
Welke diepgaande lyrics brachten jou op de banken, meer…
Gelukkig mogen de mensen zelf kiezen. Dat dat dan vaak helemaal fout gaat… nou ja, dat is dan even zo. Op allerlei gebieden gaat het mis bij de vrije keuze. Ook in de muziek. Die Top 2000 waar iedereen elke decembermaand zo opgewonden over doet, die zou je wel kunnen vullen met 200.000 andere nummers die veel interessanter zijn. Liedjes die dus nooit tot de hitlijsten zijn doorgedrongen. Elk nummer van Nocturnal Leeches’ Rendez-Vous (eigen beheer/Sonic Rendezvous) van Rudy & His Fascinators zou wat mij betreft in de Top 2000 mogen staan. Stuk voor stuk zouden het vreemde meer…
Alice Gerrard (1934) is een grootheid in de Amerikaanse folkmuziek. In de jaren zestig en zeventig zette ze samen met Hazel Dickens de traditionele bluegrass uit de Appalachen weer op de kaart. Daarna startte ze een succesvolle solocarrière en vormde ze een duo met haar echtgenoot Mike Seeger (halfbroer van Pete), met als resultaat onder meer het heerlijke album Alice Gerrard and Mike Seeger (nu onder de titel Bowling Green te vinden op Bandcamp). Ondanks haar gevorderde leeftijd is ze nog altijd bijzonder actief en in vorm. Luister maar eens naar Sun to Sun (Sleepy Cat Records), waarop ze met meer…
Voordat we het hebben over Leisureland (Tapete Records) van Wreckless Eric eerst even iets anders. Waarschijnlijk heeft de titelloze plaat uit 1978 van de Britse rockzanger de meeste rondjes gemaakt op mijn draaitafel. Maar daarbij ging het eigenlijk niet om de new wave van het broekie met op de gitaarband van de omgegorde Rickenbacker een button met de tekst ‘I’m a mess’. De elpee op doorzichtig donkergroen vinyl had ik gekocht tijdens een grootschalige uitverkoop bij een vestiging van Capi-Lux in Groningen. Dat exemplaar moet ervoor zorgen dat het draaiplateau stofvrij blijft. Want als meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL