Marks On The Wall (eigen beheer) is de eerste volwaardige plaat van Shannon Clark & the Sugar. Maar het is zeker niet de eerste muzikale stap in het leven van Shannon Clark. De man is altijd al met muziek bezig geweest. Toen zijn band op de middelbare school een drummer nodig had kwamen ze uit bij een dorpsgenoot. Deze Brittany Clark is nu al vele jaren zijn echtgenote. En het derde lid van de band is hun oudste dochter Navie. Een echte familyband dus, uit Ohio. Naar eigen zeggen maken ze Midwestern Americana Soul. Geen slechte meer…

Rare dromen die je je maar nauwelijks kunt herinneren, dat is het gevoel dat Tom Rodwell over wil brengen met zijn liedjes. Hij zoekt naar een groove om in te verdwijnen, maar niet zonder de controle te verliezen. Traag en slepend begint Wood & Waste (Fireplace) met Don’t Be A Fugitive All Your Life. Niet alleen zijn stem, maar ook zijn stijl doet hier sterk denken aan Stephen Stills ten tijde van Manassas. Het met een dwarse mellotron gebrachte Keep On Knockin’ ligt in het verlengde van het werk van Randall Bramblett. Ook Plenty Time houdt zich op langs de randen van jazzrock. Carry On wordt meer…

Het is altijd een genoegen als je toevalligerwijs tegen een plaatje aanloopt dat je direct raakt. Zoals je vroeger eens in een platenzaak een album op de hoes uitkoos en dat het dan ook nog eens geweldige muziek was. Zo’n plaatje is Life, Love And Southern Sadness (eigen beheer) van Greg Owens & the Whiskey Weather. Wie, zegt u? Greg Owens dus, uit Nashville, die zich door een aantal bevriende musici laat begeleiden. De bekendste daarvan is Jon Estes, een producer/muzikant die hier toetsen speelt en het mixen voor zijn rekening nam. Het zijn echter de songs die de meeste meer…

Corona betekende voor Iain Matthews en BJ Baartmans een overgang van comfort naar complot. Verscheen vorig jaar nog The New Mine van Matthews Southern Comfort, nu ligt er {Distant Chatter} van The Matthews Baartmans Conspiracy. De lockdown veranderde veel. Geen optredens. Matthews liet zijn gedachten over deze vreemde tijd de vrije loop en Baartmans zette zijn teksten op muziek. Met een multi-instrumentalist als Baartmans heb je de rest van de band (Matthews Southern Comfort) helemaal niet nodig om in de studio aan de slag te gaan. Matthews buigt zich in meer…

Lloyd Maines voegde op afstand best wat aardig spel op steelgitaar toe aan de nummers van Grace Morrison op Daughter (eigen beheer), maar het is niet genoeg om de klankkleur voldoende te beïnvloeden. Morrison is een singer-songwriter die woont op het schiereiland Cape Cod aan de Amerikaanse oostkust. Ze zingt met een nogal scherpe stem op het titelnummer waarmee het album opent. Op het volgende nummer, Lone Star, zoekt ze minder de scherpe punten op van haar bereik. Na die twee nummers met nogal doorsnee spel van Maines zoekt Morrison het op Alice in een heel meer…

Lula Wiles is een Amerikaans vrouwelijk trio, dat met het deze zomer verschenen Shame And Sedition (Smithsonian Folkways recordings)aan haar derde album toe is. Ten opzichte van de eerdere albums, Lula Wiles (2016) en What Will We Do (2019), is sprake van een flinke accentverschuiving. Op deze nieuwe plaat vermengen Mali Obomsawin, Isa Burke en Eleanora Buckland hun ouderwetse folk namelijk met indierock. Dat is gedurfd, want met het album uit 2019 hadden de vrouwen, een aardige fanbasis opgebouwd. De gedeeltelijke verlating van het geluid van die plaat pakt echter enorm goed uit. Zo’n meer…

In de jaren 60 stond George Enslē in Houston, Texas, al op het podium met mensen als Guy Clark en Townes Van Zandt. Het duurde tot 1980 voordat er een plaat van hem verscheen. Head-On heet die elpee, waarvan de acht nummers live op een recorder met twee sporen werden vastgelegd. Ook Be A Better Me (PuffBunny Records) werd live in de studio opgenomen. Het is zijn 16de werkstuk. Veel bekendheid heeft Enslē er niet mee verworven. Hier staat alleen dat debuut in de platenkast. Het verscheen destijds op Sawdust Records, een divisie van het Duitse Line Records. Op wit vinyl. Mooie plaat, maar meer…

Twee jaar geleden hadden we het hier ook al over The Successful Failures. Mooie bandnaam trouwens, voor een viertal dat zich bekwaamt in liedjes die op het snijvlak van powerpop en rootsrock liggen. James Cotton Mather (eigen beheer) is het nieuwe (en inmiddels negende) album van de band.Deze keer een soort concept-album. Het verhaal komt -kort samengevat- neer op het volgende. Hoofdpersoon James Cotton Mather groeit op in Maine aan de zee. Hij zal in de voetsporen treden van zijn voorouders en voor een bestaan op zee kiezen. Maar dan komt zijn vader om op meer…

In 2015 schreven we in de rubriek roundup al eens over Marco R. Wagner, een in Brazilië geboren singer-songwriter die al heel lang in Spanje woont. Door corona moest hij vrijwel alles alleen doen op Back To The Plow (Several Records). Dat ging hem meer dan aardig af. Schijnbaar moeiteloos speelde hij op alle instrumenten en zorgde hij ook voor de tweede stem en de koortjes. Op In The Middle Of The Night valt door die zanglaagjes zelfs wat aan Smokie te denken. Dezelfde lichtheid. Maar ook nog met een fraaie mondharmonica erbij. Het is een relaxte sound met het milde van oudere mannen die al meer…

De samenwerking met zijn ex op I Used To Be Pretty (zie recensie) van The Flesh Eaters is Chris D. (Desjardins) blijkbaar goed bevallen. En Julie Christensen ook. Want na die comeback in 2019 zijn ze nu terug met die andere gelegenheidsformatie: Divine Horsemen. En wederom zingen ze tegen elkaar op als twee steigerende paarden in een nachtelijke donderbui. Hot Rise Of An Ice Cream Phoenix (In The Red Records/Konkurrent) biedt dwarse rock met roots; dat is wat anders dan rootsrock. De liedjes van punkdichter D., maar ook die van Christensen, komen op ons af als een meer…

Met leedwezen geven wij kennis van het verlies van Sam Outlaw voor de americanagemeenschap. Met zijn nieuwe album Popular Mechanics maakt hij duidelijk dat hij in zijn muzikale loopbaan heeft gekozen voor een andere richting. Het album opent niet eens zo onaardig met het gedreven Here On A Mission dat herinneringen oproept aan Tom Petty. Hierna gaat het echter van kwaad tot erger. Het titelnummer dramt nog verder door op de eightiestoer, in Half The World Away komt Outlaw tevoorschijn als een Ed Sheeran-pastiche met bliepjes en piepjes. En hier houdt het niet op meer…

Ook Long Haul (Black Hen Music) van John Wort Hannam kwam tot stand door te werken op afstand. De Canadees werkte thuis in Lethbridge, Alberta, en producer Steve Dawson deed zijn dingen in Nashville met musici die op veel van zijn producties te horen zijn. Die werkwijze stond een organisch eindresultaat niet in de weg. Dawson drukt zijn stempel zoals we van hem gewend zijn met bijdragen op een waslijst aan instrumenten. Daarmee landt de warme voordracht van Hannam in een warm bad. Meer dan tevoren stelde hij zijn eigen beslommeringen centraal in de liedjes. Voorheen vond hij meer…

Elk jaar is er wel een nieuwe vrouwelijke singer-sonwriter die me van m’n sokken blaast. Uit het recente verleden noem ik Senora May, Heather Valley en Juliette McConkey. Zou het dit jaar de beurt zijn aan Margo Cilker? Haar debuut Pohorylle (Loose Music) mag er in elk geval zijn. Het is misschien nog niet in de eerste drie, weliswaar aangenaam klinkende songs dat de uit Oregon afkomstige singer-songwriter direct imponeert, maar vanaf Flood Plain is het wel echt raak. Een heel rustig nummer over rusteloosheid, met vooral akoestische gitaar en pedal steel. Het daaropvolgende meer…

Het regent dit jaar ineens van die cosmic countryartiesten die mooie albums op ons loslaten. We hadden bij voorbeeld al The Pink Stones, Silver Synthetic en Cory Hanson en nu ligt ineens Tobacco City, USA van Tobacco City (eigen beheer) voor ons. Het ooit als Neil Young-coverband opgerichte kwintet Tobacco City komt uit Chicago, maar dit debuut klinkt veel Californischer dan je dan misschien zou denken. En met de leadvocals van Lexie Goddard en Cris Coleslaw (what’s in a name?) moeten beslist de namen van Gram Parsons en Emmylou Harris even vallen. En tel daar het lekker rollende meer…

Het verbaasde Jackson Melnick dat de oude bluessong John The Revelator nooit werd gespeeld in een bluegrass-setting. Dus deed hij het zelf maar. Hij herschreef de tekst grotendeels en schaafde ook aan het arrangement. Voor BMI was het voldoende om het op te nemen als een nieuw werkstuk. Vooral de banjo van Alex Leach op het nummer is fraai. Het debuutalbum Abilene (eigen beheer) van Melnick begint ermee. Daarna volgt wel een echt eigen liedje, Trouble. Dat handelt over de moeilijke tijden van boeren in de Owens Valley in Californië, die hebben geresulteerd in vele zelfmoorden. South Of My Soul is meer…

Met een box van drie cd’s (of vijf lp’s) eren collega’s het werk van de in 2019 op 50-jarige leeftijd overleden Neal Casal, de singer-songwriter die vooral faam vergaarde als gitarist in The Cardinals, de begeleidingsband van Ryan Adams.

Voor de Amerikaan Neal Casal was rockmuziek een ware obsessie. Op 12-jarige leeftijd kreeg hij niet alleen een gitaar, maar ook een exemplaar van de dubbelelpee Exile On Main Street van The Rolling Stones. Terwijl leeftijdsgenoten bezig waren met naar welke middelbare school ze zouden gaan, stond voor Casal al meer…

Anders Parker werd bijna bekend toen hij, naast Will Johnson, Jay Farrar en Jim James onderdeel uitmaakte van New Multitudes en daarmee een Woody Guthrie-eerbetoon opnam. Daarnaast is de man, die begon als voorman van Varnaline, al jaren solo-artiest. Wolf Reckoning (eigen beheer) is zijn achtste album in die hoedanigheid. Een meedogenloze folkrockplaat met licht psychedelische invloeden. Al direct vanaf de eerste tonen van het eerste nummer, Dogs And Horses, klappende drums, schurende gitaren, rollende orgeltonen en geen vrolijke boodschap: When you’re born, they eat you meer…

Het ging net lekker met de carrière van Jade Jackson en toen kwam om de welbekende reden alles tot stilstand. Ten langen leste bond ze zelfs het schort weer om teneinde te gaan bedienen in het restaurant van haar ouders. Op een vrij moment zocht ze via social media contact met Aubrie Sellers, een collega-zangeres die ze in 2019 had ontmoet op de Americana Music Awards. Het klikte et voilá: het album Breaking Point (Anti Records) van Jackson + Sellers ligt in de winkels. Met 10 nummers die overwegend nogal stevig zijn; ze zingen dan ook dat ze The Wild One zijn. Overigens een meer…

Met American Siren van Emily Scott Robinson hebben we weer een americana-sieraad in handen. Uitgebracht op het Oh Boy-label van wijlen John Prine, dat is vaak al een garantie voor kwaliteit. Robinson is een voortreffelijk zangeres en haar liedjes zijn ook, zonder uitzondering, van een hoog niveau. Het gaat hier om zelfgeschreven folksongs, die ook nog eens prachtig worden ingekleurd. If Trouble Comes A Lookin’ is het verhaal van overspel tussen een dominee en een getrouwde vrouw, maar het eindigt (nu eens) niet in tranen. Prachtig is ook de pianoballad Let ‘em Burn, over meer…

Danny George Wilson doet het niet alleen zonder zijn band Danny And The Champions Of The World op Another Place (Loose Music/Bertus/V2), hij doet het zelfs zonder zijn eigen naam. Dat wil zeggen: die staat niet op de voorkant van de hoes. Wat is dat toch voor rare trend, al die albums zonder naam van artiest of zelfs maar de titel op de cover? Zal alles te maken hebben met de teloorgang van de geluidsdrager. Maar ik wil gewoon een album met een hoes om netjes alfabetisch te kunnen rangschikken in de kast. Zodat ik zo’n product ook makkelijk kan terugvinden. En dan is de naam van de artiest op de meer…

Eric Devries wordt om zijn capaciteiten als songschrijver vaak vergeleken met Guy Clark, maar eigenlijk is een vergelijking met Gene Clark meer op zijn plaats. Net als de reeds in 1991 naar het hiernamaals gevlogen mede-oprichter van The Byrds zoekt Devries in zijn teksten naar dingen die hij niet kan vinden. Op het live in de studio opgenomen Song & Dance Man (MiG Music) gaat het weer vooral over menselijk onvermogen. Het bijna volledig akoestische album kwam tot stand in de studio van multi-instrumentalist Janos Koolen. Alleen als Koolen nog een extra instrument wilde toevoegen meer…

Vreemd dat Moot Davis het nooit eerder tot deze pagina’s geschopt heeft. Davis was oorspronkelijk acteur, maar ging om de verveling tijdens repetities te verdrijven, liedjes schrijven, en hij brengt al sinds 2004 albums uit. Prima albums ook. Seven Cities Of Gold (eigen beheer) is de zesde van de in New Jersey geboren Davis. En dat is ook weer een heerlijk album. Opener Hey Hey is pretentieloze pubrock. Hierna het mooi getitelde en twangy Lassoed And Lost, dat aan het werk van Dwight Yoakam doet denken. Crazy is een bekend nummer van Willie Nelson, maar wordt hier in een flink rockende, en meer…

The Stars Are God’s Bullet Holes (Submarine Cat Records) is muziek als therapie. Niet zozeer voor de luisteraar, maar voor de artiest in kwestie. John Murry heeft genoeg ellende beleefd om hem serieus te nemen. Zijn gedachtestroom neemt je soms mee naar plekken waar je liever niet wilt zijn. Dat ongemakkelijke gevoel kenmerkt de persoon achter de artiest. Een gevolg van een moeilijke jeugd en een bijna-doodervaring na een overdosis. De omstandigheden zijn ten gunste gekeerd; de Amerikaan woont al weer een flink aantal jaren in Ierland en voelt zich daar redelijk goed. Maar in zijn hoofd meer…