Hieronder vind je in volkomen willekeurige volgorde de lijstjes van de lezers. Er valt weer een hoop te ontdekken!
Gerrit Caspers
1. James McMurtry – The Black Dog and The Wandering Boy
2. Jerry Leger – Waves Of Desire
3. Horsebath – Another Farewell
4. Early James – Medium Raw
5. Mavis Staples – Sad and Beautiful World
6. Ron Sexsmith – Hangover Terrace
7. Jesse Welles – Pilgrim
8. Brown Horse – All The Right Weaknesses
9. Esther Rose – Want
10. Hayes Carll – We’re Only Human meer…
En nog meer lijstjes!
Peter van Meijel
1. Mike Farris – The sound of Muscle Shoals
2. Turnpike Troubadours – The price of admission
3. Jason Isbell – Foxes in the snow
4. Fust – Big Ugly
5. James McMurthy – The black dog and the wandering boy
6. Margo Price – Hard headed woman
7. Kelsey Waldon – every ghost
8. Jesse Daniel – Son of the San Lorenzo
9. HaileyWhitters – Corn Queen
10. Lance Roark – Bad reputation meer…
Hier is-ie dan! De top 15 van favoriete americana-albums zoals hij door jullie, 139 inzenders dit jaar, is samengesteld. Met een echte winnaar die door maar liefst 40 inzenders werd genoemd. De nummers twee en drie liggen dicht bij elkaar, maar vormen tezamen met de numero uno wel een duidelijk podium, want de nummer vier volgt op gepaste afstand. Zeven mannen, vier bands, drie vrouwen en een soort duo leverden dit jaar de 15 albums. Een uit het Verenigd Koninkrijk, een uit Canada en de rest uit de Verenigde Staten. De individuele lijstjes volgen morgen. meer…
In deze lijst met persoonlijke favorieten staan liefst vier albums die nog niet eens besproken zijn. Het aanbod is overstelpend. Daarom gaan we gewoon door met schrijven over nieuwe muziek, ook over hetgeen dat niet meer fysiek verkrijgbaar is. Volgend jaar beginnen we met albums uit 2025 die nog niet aan bod zijn gekomen. En er liggen ook al wat cd’s met verschijningsdatum 2026 te wachten op wat woorden.
1. Joe Ely – Love + Freedom
Met liedjes over immigratie, armoede, oorlog, gerechtigheid, liefde, vrijheid en andere sociale kwesties heeft Joe Ely ons verlaten. In de hoop dat zijn werk een helende werking zal hebben in deze tijden van grote onrust. In zijn archief is nog veel meer materiaal. Volgend jaar verschijnt One Day At A Time. meer…
Wijnliefhebbers en zeker de ware connaisseurs van dit geestrijke vocht, ze buigen zich jaarlijks over de vraag of enig jaar daadwerkelijk een goed wijnjaar was. En zo zijn er wel meer lijstjes, zoals die waar het muziek betreft. En dat is voor de muziekliefhebbers eveneens een jaarlijkse kwelling. Een zelfopgelegde kwelling welteverstaan, want het blijft ook wel weer leuk om je bovenkamer te pijnigen over alles wat onder de vergaarbak americana is uitgekomen en vervolgens te wegen en in een zekere volgorde te rangschikken.
Gedaan, dit onder het genot van een mooie fles Malbec.
Het resultaat:
1. The Delines – Mr. Luck & Ms. Doom
De formatie rond songwriter en auteur Willy Vlautin en de van Damnation, Tx. bekende Amy Boone. Waar Vlautin met Richmond Fontaine jarenlang de wat ruigere randjes opzocht, daar is de muziek van The Delines meer country-soul, en dan ook nog voor de wat latere uurtjes. Met meer…
Nogal wat oude bekenden, een behoorlijke hoeveelheid bluegrass, betrekkelijk veel ouden van dagen en wéér te weinig vrouwen. De lijst is alfabetisch op voornaam.
1. Alison Brown & Steve Martin – Sensible And Sane
Samen met een aantal prominente gasten (Tim O’Brien, Della Mae, Aoife O’Donovan, Sarah Jarosz, Jackson Browne, Vince Gill) pluizen bluegrass-iconen Brown en Martin alle hoeken van de moderne bluegrass uit en zoeken ze raakvlakken met americana, folk, jazz en wereldmuziek.
Eigenlijk was Lubbock Calling een betere albumtitel geweest voor het in 1980 verschenen Live Shots van The Joe Ely Band. Daarmee zou de unieke kruisbestuiving tussen de Texaanse band en The Clash meer de nadruk hebben gekregen. Want bijzonder was het, een countryband die het podium deelde met meer…
Voor mij was dit een rustig muziekjaar. Op de draaitafel en in de cd-speler draaiden, zoals altijd, oude en nieuwe helden hun rondjes. Online luister ik nog altijd graag naar de Amerikaanse radiostations WEVL en WXPN. En natuurlijk genoot ik van optredens, met en zonder pen of camera.
1. Horsebath – Another Farewell
Lekker plaatje, dacht ik bij de eerste beluistering, en dat werd alleen maar lekkerder. Hun optreden op TakeRoot was fenomenaal: fantastische muzikanten en vier stemmen die er wezen mogen.
Wat een annus horribilis was dit 2025, vooral (geo)politiek. Maar op persoonlijk vlak viel het mee, en op muzikaal vlak kwam ik dit jaar ook zeker aan mijn trekken. Fijne concerten bezocht, veel mooie platen gedraaid. Mijn omgang met de ellende in de wereld werd wat door verlicht. Weinig harde muziek dit jaar, dat valt me wel op. Nou ja, volgend jaar hopelijk beter.
Mijn soundtrack van 2025 zie je hieronder.
1. Fust – Big Ugly
We noemen het maar hobbelige southern countryrock, gezongen met een stem die ergens doet denken aan die van Richard Buckner. Gruizige gitaren, piano, pedal steel (o.m. door John James Tourville van The Deslondes) en fiddle bepalen het geluid. Nummers waarin het leven in de Appalachians bezongen wordt. Dat levert niet altijd mooie beelden op, maar wel mooie liedjes. Band treedt in januari in het VK op, maar ze steken meer…
Ze hebben zelf gekozen voor ballingschap, de leden van West Texas Exiles. Want het is veel makkelijker om als band te opereren vanuit Austin, dan El Paso (waar David Gutierrez vandaan komt), Amarillo (Daniel Davis) of Lubbock (Colin Gilmore, Trinidad Leal en Eric Harrison). Op 8000 Days (Floating Mesa Records) brengen ze melodieuze countryrock die te vergelijken valt met het oeuvre van collectief The Panhandlers. De samenzang van het titelnummer waarmee wordt afgetrapt is fraai. Andere bands die opkomen om ze te duiden zijn Hearts And Minds en Band Of Heathens. Het uitgelaten Cards heeft meer…
‘Byrds are singing in the trees / Gentle waves of melodies come through.’ Trevor Beld Jimenez brengt net als die vogels ook van die kalme, doch verkwikkende melodieën op Wilton Place (Gertrude Street Records). Het is behoorlijk laidback In This Wild Country. De Californische countryrock laaft zich aan de zon. De samenzang strekt zich uit langs glooiende hellingen terwijl de maan omhoog klimt (Midnight Moon). Jimenez zat achter het drumstel bij Gospelbeach, waar hij ook liedjes aandroeg. Op het titelnummer klinkt Moondance op de radio, terwijl de singer-songwriter in de zon langs de meer…
Randy, ja, is een puur Amerikaanse naam. Zeker. Maar hier hebben we te maken met een band, een Engelse band, uit het Londense pubrockcircuit van The Tally Ho en The Speakeasy, de pubs waar ook Brinsley Schwarz, Eggs Over Easy en Bees Make Honey begin jaren zeventig optreden. Randy is misschien net even iets anders, anders in de zin van meer countryrock.
Randy komt voort uit de countryrockband Palomino, en wordt Randy als zanger/gitarist Mark Hankins zijn eigen gang gaat. De band die Hankins formeert met George Lloyd (gitaar, zang), Wally meer…
In mei dit jaar overleed – veel te vroeg, 61 pas – Michael Dean Damron. Vrienden van de singer-songwriter uit Portland, Oregon hebben nu, op initiatief van Mishka Shubaly, een muzikaal eerbetoon samengesteld. Op Buddies: The Songs of Michael Dean Damron (eigen beheer) hoor je 16 verschillende artiesten die nummers uit het repertoire van Damron ten gehore brengen. De meeste zijn vrienden uit de punkroots-scene. De bekendste daarvan zijn Shane Sweeney (Two Cow Garage) en Ben Nichols (Lucero), maar ook Drag The River en Slim Cessna (met vrouw Maria) zijn op meer…
Met zijn lange haardos ziet Cole Chaney er uit als de frontman van een grungeband. Als fan van Soundgarden en andere bands uit de jaren 90 haalt hij daar veel inspiratie. Toch is In The Shadow Of The Mountain (Ridgeline Records/Thirty Tigers) onmiskenbaar het product van een artiest uit Kentucky. Alsof hij een kolentruck over de slingerende backroads van de Appalachen stuurt. Zwaar, log, traag, krachtig. Maar wel met prikjes van mandoline of viool bij elke bocht. Zonder moeite stuurt Chaney door een avontuurlijk landschap dat een andere dimensie toevoegt aan het genre country. Aaron Boyd ging meer…
US Rails maakt nogal ouderwetse rockmuziek. Ze zullen er geen notering in de Top 2000 mee afdwingen. Maar al die mensen die hebben gestemd op een van de hits van de Eagles zullen toch zeker en vast de muziek van deze Amerikaanse band kunnen waarderen. Met Ben Arnold (toetsen), Tom Gillam (gitaren), Scott Bricklin (gitaren, bas, toetsen) en Matt Muir (drums) heeft de band vier zangers en songschrijvers in de gelederen. All In (Blue Rose Records) opent met My Old Friend waarop de samenzang in de verf wordt gezet met behulp van blazers. Dat geluid van de oostkust – denk meer…
Alison Brown is al decennia lang een van de meest vooraanstaande banjospelers op het terrein van de progressieve country. Hetzelfde geldt voor haar collega Steve Martin. Samen zijn ze goed voor Safe, Sensible And Sane (Compass Records), waarop ze samen met een aantal prominente gasten alle hoeken van de moderne bluegrass uitpluizen en raakvlakken vinden met americana, folk, jazz en hier en daar een vleugje wereldmuziek. Brown is goed voor de composities, Martin neemt de teksten voor zijn rekening. Met z’n tweeën bewijzen ze hoe veelzijdig meer…
Joe Ely, de aartsvader van de alt-country, is gisteren op 78-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van dementie, Parkinson en longontsteking. In 2007 trad hij voor het laatst op in Nederland tijdens het festival Blue Highways in Utrecht. Onderstaand een lichtjes aangepast voorverhaal dat destijds op deze site stond. Binnenkort meer over de Texaan van wie ook dit jaar nog een uitstekend album verscheen met Love + Freedom.
SPREEK UIT IE-LIE staat er in kapitale kopletters op de pagina vol elpeerecensies. De bespreking in Muziekkrant Oor waar de kop op gebaseerd is, begint met ‘Deze geweldige elpee…’ en meer…
Indierock met een beetje twang, dat is wat Lucky (Royal Oakie Records) te bieden heeft. Lucky is een band uit San Francisco die is voortgekomen uit een samenwerking tussen de songschrijvers Andrew St James en Peter Kegler. James speelde in Half Stack en nodigde de band Juan Wayne van Kegler uit voor een gezamenlijke show in Rickshaw Stop, een niet al te grote zaal in San Francisco. Al snel bleken de twee op hetzelfde spoor te zitten en begonnen ze vele avonden tot in de kleine uurtjes in de bar The Lucky Horseshoe te werken aan nieuwe muziek. De bandnaam Lucky danken ze meer…
In deze tijden van muzikale overvloed ontgaat je wel eens wat, maar dat we het fantastische Beacons (eigen beheer) van Nefesh Mountain bijna een heel jaar lang over het hoofd hebben gezien, is een reden voor diep schaamrood. Het dubbelalbum kwam uit in januari en werd gelukkig door onze collega’s van No Depression op de valreep uit de vergeetbak gevist. Vorig jaar waren we al enthousiast over het coveralbum The Cabin Sessions, waarop het New Yorkse echtpaar Eric Lindberg en Doni Zasloff samen met zwaargewichten als Sam Bush en Jerry Douglas hun brede, verfrissende benadering van meer…
De meeste nummers op I Saw A Galloping Horse Gather No Ground (eigen beheer) van de band Chico States trekken langs alsof ze sinds de jaren 90 onder het stof hebben gelegen. Gitaar, drums en vooral heel veel steelgitaar die een melodie uitstrijken zodat er zang overheen gedrapeerd kan worden. Traag. Trekkend. Maar toch ook met lichte tempoversnellingen. Behoorlijk intrigerend. Chico States is een band rond Joseph Barresi die zetelt in de in het noordoosten van de Verenigde Staten gelegen kustplaats Portland in de staat Maine. Het is muziek ter linkerzijde van de in meer…
Al eens van Dillon Warnek gehoord? Deze singer-songwriter en pianist groeide op in Seattle en woont tegenwoordig in Nashville, waar hij in het dagelijks leven de kost verdient in de bouw. Maar ’s avonds is hij een zeer begenadigd man van het woord, zo is te horen op zijn tweede album As The Neighbors Tried To Sleep (Soggy Anvil). De man schrijft prachtige teksten die ook nog eens in een mooi jasje gegoten worden. Neem nou de opener A Pistol And A List of Demands; het gaat over iemand die niks meer te verliezen heeft en dus maar deze alles-of-niets onderhandelingstechniek hanteert. De meer…
Als je net als ik bent opgegroeid met Muziekkrant OOR dan is het een ware zegen dat OOR zijn duizelingwekkende archieven aan het uitgraven is. Het is een feest der herkenning. Enerzijds hebben de makers – van wie er al een aantal ons ontvallen zijn – van het toonaangevende, tweewekelijks verschijnende muziekblad goed gekeken hoe Britse bladen als Mojo en Uncut de archieven van Melody Maker en New Musical Express een nieuw leven geven in fraai vormgegeven tijdschriften. Anderzijds gaat OOR daar dik overheen met kolossale koffietafelboeken als Want More? (Het beste van 50 jaar OOR) en de OOR recensiebijbel, waar je niet zomaar in uitgebladerd en meer…
Het is opmerkelijk hoe snel sommige artiesten in de vergetelheid kunnen raken. Adam Faucett bijvoorbeeld. De man maakte een paar platen die op deze site enthousiast werden opgevangen (5 en 4 sterren) en die tot gevolg hadden dat Faucett ook hier kwam optreden. Maar zijn vorige plaat, It Took The Shape Of A Bird uit 2018, werd niet besproken in Nederland. En ook het recent verschenen New Variations Of The Reaper (Last Chance Records) kreeg tot nu toe nauwelijks tot geen aandacht hier. Onterecht! Het kan natuurlijk liggen aan het feit dat Faucett in meer…
Nee, Eagles Live uit 1980 is niet representatief voor de live-verrichtingen van The Eagles. Live At The Forum ’76 is dat wel. Want dan zijn The Eagles nog niet helemaal volgevreten en zelfvoldaan; het megasucces van Hotel California is hun dan nog niet ten deel gevallen: dat album komt pas op 8 december 1976 uit. Ze gaan er nog voor, The Eagles, zoals beslist te horen valt op Live At The Forum ’76. Bernie Leadon is dan vervangen door Joe Walsh. Het zijn Don Henley, Randy Meisner, Joe Walsh, Glenn Frey en Don Felder die live hun mannetje staan, met dus ten bewijze Live At The Forum ’76 – maar wel met meer…
Een beetje cryptische aanhef misschien, maar het is weer die tijd van het jaar! De tijd dat we jullie de gelegenheid geven om jullie 10 favoriete albums van dit roerige 2025 door te geven. Wel americana-, roots-, altcountry- of hoe je het dan ook noemt-albums natuurlijk.
Dat kan tot en met 24 december om 23.59 uur, op deze pagina (link). Daarna tellen we alles op en kunnen we jullie op oudjaarsdag de ultieme altcountry.nl-lezers top-15 over 2025 presenteren.
De puntentelling is zoals vanouds die van de Formule 1. Dat meer…
Het duurde even voordat ik Tidy Memorial (Muskeg Collective) echt begon te waarderen. Dat had vooral te maken met het vorig jaar verschenen No Such Thing As Forever. Dat debuut van de singer-songwriter Josh Fortenbery uit Alaska maakte met schitterende liedjes over een existentiële crisis een diepe indruk, zoals ik in de verantwoording schreef in mijn lijst met favorieten over 2024. Het was zo’n album dat moeilijk te overtreffen viel, waardoor een opvolger bij voorbaat dus een beetje tegen zou vallen. Zo ging het dus ook werkelijk. Maar nadat ik Tidy Memorial na enkele weken met meer…
El Mirage, Californië (1998)
Het woestijnzand lag soms tot over de witte streep die moest markeren waar de weg ophield. Van een vluchtstrook waarover ik kon fietsen was geen sprake. Het maakte niet uit, druk was het toch niet aan El Mirage Road. Aan meer…
Vorig jaar bracht Ryan Adams zes albums uit. Dit jaar houdt hij het (waarschijnlijk, je weet het nooit) bij slechts één: Self Portrait (Paxam). Als de 24 nummers van dit album een zelfportret moeten voorstellen van Adams, dan is het niet best met hem gesteld. Er staan vier covers op: twee slechte van REM (Shiny Happy People en The One I Love), een duffe van Loretta Lynn (Honky Tonk Girl) en een abominabele van New Order (Blue Monday). En tussen de 20 zelfgepende songs zitten ook nauwelijks lichtpuntjes. Lovers Under The Moon is een aardig klein gehouden liedje waarop Adams zichzelf meer…
Glyn Johns, de producer die tijdens de opnamen van het derde Eagles-album On The Border het veld moest ruimen voor Bill Szymczyk, zit aan de knoppen voor Too Late To Be Cool (Straight Wire Records) van Bernie Leadon. De Eagle die uitvloog na One Of These Nights heeft een lange staat van dienst. Voor zijn tijd bij de hoogvliegers had hij er al dienstverbanden opzitten bij Hearts And Flowers, Dillard & Clark en The Flying Burrito Brothers. En voor die voorlopers van countryrock speelde hij bluegrass in The Scottsville Squirrel Barkers. Maar sinds hij als The Bernie Leadon/Michael Georgiades Band in meer…
Het is inmiddels bekend wat je van Willi Carlisle kunt verwachten: chaos waarmee hij tegen de haren van de gevestigde orde instrijkt. Winged Victory (Signature Sounds) biedt wederom de drukte van een ouderwetse kermis. Een pandemonium waarbij de buitengewoon originele singer-songwriter vastgeroeste beelden van de Amerikaanse droom kraakt en omkeert. Bij dat alles zingt hij als een marktkoopman die alle hoeken van het plein wil bereiken. Zelf omschrijft hij zijn zang als ‘a dragqueen at a vaudeville show’. En als hij zijn mond eens stilhoudt, dan klinkt het als iets dat je zou omschrijven als een boerenkapel, zoals op het meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL