Rock-’n-roll draait om opwinding, niet om perfectie. Dat wordt maar weer eens duidelijk met It’s Later Than You Think (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van Teardrop City. Dat zijn Tyler Keith, George Sheldon, Wallace Lester en Laurie Stirratt uit Oxford, Mississippi. Bekend van bands als Blue Mountain en Neckbones. Twaalf nummers die klinken als opnamen uit het oefenhok. Gammel en vals is de van Louvin Brothers bekende opener You’re Running Wild. Maar o zo fijn gezongen door Stirratt. Denk aan Hellcats en Freakwater. I’m A Sinner is een heerlijk meer…
Zwervers zijn het, al die artiesten die met gitaar langs de podia trekken. Op Drifters (Rootsy/Sonic Rendezvous) volgt 
De vierkoppige formatie 
Voor de opnamen van hun vierde album voelden 
Ik heb echt een bloedhekel aan albums waarop alleen nummers staan die in streektalen gezongen worden. Dat zal ik uitleggen. Ik versta er geen hol van. Hier en daar een woord. Leuk voor degenen die de streektaal of het dialect delen met de artiest, maar de rest van Nederland begrijpt er niets van. Waarom dan landelijk verspreiden? Ik schrijf deze recensie toch ook niet in het Zeeuws? Dat is het eerste probleem dat ik met Blauwe Vear (Snowstar Records) van 
Red Tail (Dancing Eagle/Thirty Tigers/Bertus) is het nieuwe album van 
De Australiër 
Dit wordt geen vrolijk stukje. Dat kan ook niet want we leven in verre van vrolijke tijden. Afschuwelijke berichten uit Italië, Spanje en Frankrijk en hier is het, als ik dit schrijf, nog maar net iets beter. Het is spannend of we de ineenstorting van de medische zorg kunnen afwenden. Maar daar word al genoeg over geschreven. Hoe staat het met de muziek in deze tijd? Alle 
Bij de naam 
Best wel een beetje vergelijkbaar met de onderstaand besproken band Rookie, klinkt het eveneens ongetitelde album (Baby Robot Records) van de band 
Een rookie is in Amerikaanse sporttermen een nieuwkomer. Dat gaat ook prima op voor de ongetitelde plaat (Bloodshot Records) van de uit Chicago opererende band 
Wanneer het precies was weet ik niet meer, maar het moet toch al zeker een jaar of 15 geleden zijn dat ik bij toeval ontdekte dat er bij In The Woods in, toen nog Hollandse Rading, optredens georganiseerd werden van mijn nieuwe helden. Amerikaanse singer-songwriters die in de stijl en geest van Guy Clark en Townes van Zandt muziek maakten. En dat vlak bij huis. Vanaf toen werd ik een geregeld 
Hoewel Rattlesnakes in het najaar van 1984 alom lovend wordt ontvangen, schrijft New Musical Express-journaliste Julie Burchill dat ze bepaald niet zit te wachten op een country & western Velvet Underground. Vervelend, maar niet zo heel ver bezijden de waarheid. Ratllesnakes is namelijk een prachtig en klassiek poprockalbum dat put uit de muziek van Lou Reed, Bob Dylan, The Byrds en The Beatles. En dat voor een Schotse band in de beste Postcard-traditie van Aztec Camera en Orange Juice. Lloyd Cole, literatuur- en filosofiestudent aan de universiteit van 
Family Business (eigen beheer) van de in Nashville gevestigde 
Het is funky. Het is groovy. Het is bluesy. Maar het is geen country. Kingdom In My Mind (Honey Jar Records/Thrity Tigers/Bertus) kwam tot stand tijdens een serie sessies waarbij 
De pauze die The Deslondes namen stelde 
Op de website van 
De wijze woorden van Nanci Griffith uit het titelnummer It’s A Hard Life (Puff Bunny Records) zette 
The Nashville Calling (eigen beheer/Sonic Rendezvous) noemde de Ier 
Jaron Reid Raven^sky is een ouderwetse bard. Hij is thuis waar hij zijn hoed aan de haak hangt. Hij voelt zich overal thuis, maar op het world wide web is hij op dit moment onvindbaar. Dat past wel bij I Can’t Take The Darkness Anymore (Standing Tall), een dubbel-cd met 25 nummers. Raven^sky maakte hiervoor muziek als Jaron Reid Rovensky. Hij laat zich door iedereen inspireren. Hij strooit in het cd-boekje met quotes en tekstflarden van mensen als Ralph Waldo Emerson, Leonard Cohen, Geronimo, Townes Van Zandt, 
Kort nadat Laura en Lydia Rogers nummers begonnen te schrijven voor Saturn Return (New West/PIAS) overleden beide oma’s van de zussen. Na de opnamen werden ze beiden voor het eerst moeder. Verdriet en vreugde maken de cirkel rond, dat is het verhaal achter deze plaat van 
,,Er is geen drummer, dus niet meeklappen. Geen bassist die oproept tot enthousiast springen. Niet meezingen, als er speeksel uit je mond komt kan dat gevaarlijk zijn. Trouwens met de echo in de zaal klinkt zelfs de beste meezinger slecht. Hou jezelf in de hand, ik wens jullie een geweldige avond.” Lloyd Cole is er duidelijk over, rustig zitten en luisteren vanavond (Zonnehuis, Amsterdam, 2 maart) is zijn opdracht. Het al wat oudere publiek heeft daar geen enkele moeite mee. Alle stoeltjes zijn bezet en de bar is tijdens het concert gesloten zodat er niet heen en weer hoeft te worden gelopen voor een drankje.
Tegelijk met het album Just Words (eigen beheer) verschijnt er ook een poëziebundel van 
De hoofdpersoon van Black & White Blues is op de vlucht voor zowel de politie als enkele drugsdealers. Hoe loopt het met hem af? Bereikt hij het casino waar hij naartoe wil? What I Came Here For (Shotgun House) van 
Acht jaar geleden leverde 
Een muur van geluid. Een aanval op de trommelvliezen. ‘Rock and roll is allright’, verkondigen 
Het is funky. Het is jazzy. Het is bluesy. Maar het is geen country. Wel pop. En soul. 
Wat te doen als een van je favoriete artiesten een teleurstellend album uitbrengt? Manmoedig slikken en op zoek gaan naar een alternatief. Die stap nam ik toen LP5 van John Moreland uitkwam. Het is een album dat tot verdeeldheid leidt bij de fans. Je vindt ‘m prachtig of je vindt het “niks”. Ik hoor bij de laatste groep. Hoe vaak ik LP5 ook draaide, hij beroerde me nauwelijks. LP5 suggereerde dat er dus nog vier eerdere albums waren. Big Bad Luv’, High On Tulsa Heat en In The Throes kende ik, die hadden me juist enthousiast gemaakt over 
De nummers op Until The End (eigen beheer) van 
Nathaniel Rateliff
