Lang leek het uit te draaien op drie sterren voor de nieuwste van David Ramirez en dat is toch aan de karige kant voor een artiest die ik ooit introduceerde met een dubbelrecensie waarin de opmerking stond dat zijn ep The Rooster wel zes sterren waard was. Totdat op een tropische avond alles op zijn plaats viel. En het besef dat ik een soortgelijke ervaring had gehad met Room 41 van Paul Cauthen, een album dat later mijn jaarlijst aanvoerde. Zover zal het niet komen met My Love Is A Hurricane (Sweetworld/Thirty Tigers/Bertus), voor die toppositie zijn meer…

Er gingen best wat draaibeurten aan vooraf voordat het licht van We’ll Look For Stars (Must Have Music/Continental Record Services) van de Canadese Lynn Miles echt binnenviel. Zo’n titelnummer is op het eerste (en tweede, derde…) gehoor een net wat te zoet pianoliedje. Terwijl het tekstueel best in orde is, want de keerzijden worden ook belicht en die zijn toch over het algemeen toch interessanter. Als buitenstaander althans. Als luisteraar. Dus zinnetjes als ‘Time will leave a scar for sure / And love will fade, there is no cure / And every blue will meer…

‘It was a Monday, it was cold as fuck / And I was feelin’ rough / It was just another one of these days.’ Zo opent Krista Shows haar debuutplaat Prone To Wander (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) met gruizige stem en gortdroge dictie. Krista Shows is me er een. De inmiddels (of nog maar) 30-jarige singer-songwriter zwierf door allerlei staten, van Texas naar Mississippi en dan door naar Marshall, North Carolina. Daar nam ze een baantje als serveerster om geld te sparen om haar eigen liedjes in een professionele studio op te nemen. Dat gebeurde in een studio in het prachtige frontierstadje meer…

Als je Andrew Bryant een beetje wil plaatsen moet je in de hoek kijken waar ook Will Johnson (heeft trouwens ook weer een nieuw album gemaakt) een plekje heeft gevonden. Bryant is een singer-songwriter uit Mississippi, die naast soloplaten ook actief is (was?) in Water Liars, een band met Justin Peter Kinkel-Schuster (die onlangs een album uitbracht met … Will Johnson, cirkel weer rond). Bryant nieuwste soloplaat heet Sentimental Noises (Seasick Records). Het is donker in de wereld van Bryant, maar in het donker zie je juist de lichtpuntjes weer goed. Hij kijkt terug èn meer…

Na twee vijfsterrenalbums wees Garrett T. Capps ons in 2018 op James Steinle. Diens debuut kreeg ook al vijf sterren. En onlangs stuurde ene Dalton Mills ons een mailtje, nadat Steinle hem op deze site gewezen had. Snel even online luisteren en direct reageren: stuur maar op die cd! Want jawel: alweer vijf sterren. Dalton Mills (eigen beheer) is een schitterende plaat van een singer-songwriter uit Kentucky. Op Outta Tune zingt hij over Townes en Guy en de manier waarop hij dat doet is meer dan overtuigend. Zodat we die vergelijking met die twee illustere meer…

Met een twangende Fender opent Raul Malo La Sitiera, het eerste nummer van En Español (Mono Mundo Recordings/Thirty Tigers/Bertus) en dat is een lekkere zomerplaat van The Mavericks. Voor het eerst helemaal in het Spaans gezongen. Het is geen salsa en het is geen mariachi, laat Malo weten, maar het is wel een heerlijke melange vol tropische trompetten en wat niet al. Cuba, Mexico, Argentinië en Spanje, daar liggen de roots van deze collectie nummers. Vijf eigen liedjes en zeven covers. Piano en percussie op het Cubaans aandoende meer…

Bij recensies van eerdere albums van John Craigie zie je vaak referenties aan Bob Dylan, John Prine en Jack Johnson voorbij komen. Bij beluistering van zijn nieuwste werk, Asterisk The Universe (Thirty Tigers) moest ik echter direct denken aan JJ Cale. De plaat kent namelijk dezelfde laidbackness die zo kenmerkend was voor de troubadour uit Oklahoma. Craigie komt niet uit die staat maar uit Californië. En ook dat is te horen op dit al weer zevende album. Warmbloedige en aanstekelijke countryfolkrock, dat is je krijgt. En Craigie schrijft leuke teksten, met oog voor detail en soms meer…

Noodweer teisterde Nashville begin maart (nog voor de wereldwijde pandemie dus). Er vielen 24 doden. Gillian Welch en David Rawlings overleefden het, maar de Woodland studios, waar het duo al sinds jaar en dag gebruik van maakt, werd zwaar getroffen. Het dak woei eraf en de regen plensde naar binnen. Ternauwernood konden ze hun instrumenten en mastertapes redden. Deze wakeup call en het feit dat er in deze optredensloze tijd wel brood op de plank moest komen, bracht hen ertoe een aantal van die opnames als album uit te brengen. Op Boots No. 2, The Lost Songs, vol. 1 meer…

Charley Crockett en Vincent Neil Emerson geven hoog op over de verrichtingen van collega Colter Wall. Van de Canadees verschijnt eind deze maand Western Swing & Waltzes (And Other Punchy Songs) (La Honda Records/Thirty Tigers) en dat is zijn derde album. Dave Cobb had hij deze keer niet meer nodig als producer. Wall produceerde zelf. Of misschien liet hij het wel achterwege en nam hij de liedjes gewoon op. Want opsmuk is er niet bij. Als een archeoloog graaft Wall de prairie af. Daarbij kwam hij wel wat oude artefacten tegen. Zoals Big Iron bijvoorbeeld. Of meer…

Iain Matthews luidt met The New Mine (MIG/Suburban) het zesde decennium in van zijn loopbaan als popmusicus. Vijftig jaar geleden had de Brit met zijn band Matthews Southern Comfort een nummer 1-hit met het door Joni Mitchell geschreven Woodstock. Daarna trok hij naar de Verenigde Staten waar hij vele soloplaten afleverde en liedjes schreef voor collega’s. Rond de millenniumwisseling keerde hij terug naar Europa. Tegenwoordig woont hij in Limburg, waar hij met BJ Baartmans, Bart de Win en Eric Devries Matthews Southern Comfort nieuw meer…

Op The Unconquerable Past (Fish Records) verbindt Stephen Fearing de folk van zijn soloplaten met de meer rockende kant van Blackie and The Rodeo Kings, de band waarvan hij een van de oprichters is. Aan de platen van Fearing hebben we hier op de site al jaren geen aandacht geschonken. En ook deze is alweer een tijdje uit. De releasedatum was 31 januari. Hij was hier nog voor enkele concerten voordat de wereld op slot ging. Multi-instrumentalist Scott Nolan produceerde het album, dat de statige sfeer af en toe inruilt voor even flink van leer trekken. Dat meer…

Na Midwest Farmer’s Daughter en All American Made was het kostje van Margo Price wel gekocht. Nog zo’n album en dan mocht zij de kroon van koningin van de country in ontvangst nemen. Price besliste anders: met That’s How Rumors Get Started (Loma Vista) duikt zij in het gat dat nog ergens ligt tussen Tom Petty, Ryan Adams en Fleetwood Mac. Dat wil zeggen: classicrock met rootsy ondertonen. Voor de opnames toog ze naar Los Angeles om daar onder de hoede van Sturgill Simpson en met klasbakken als Benmont Tench (piano), Pino Palladino (bas) en Matt Sweeney (gitaar) tien meer…

De akoestische begeleiding met staande bas, mandoline, dobro, fidlle, akoestische gitaren en lap steel trekt Glenn Jones zo af en toe naar het territorium waar T Bone Burnett zich placht op te houden. Op die momenten maakt Glenn Jones de meeste indruk op Ready For The Good Times (eigen beheer). Die goede tijden deelt hij op het humoristische My Baby Makes Pie, inclusief een stukje praatzingen. Jazzy en billy, dat nummer. Een tuba blaast het lichtvoetige No Fool Like An Old Fool voort. Op Bury My Heart On Music Row vertelt hij zijn verhaal. Over hoe hij op straat meer…

Van beroep is ze orthopedisch chirurg en in haar vrije tijd een cowgirl. Verder schreef de Texaanse Barbara Bergin al eens een boek en nu heeft ze een album gemaakt. Blood Red Moon (Little White Hen Records) bevat countryfolk waarmee ze het twaalf liedjes boeiend weet te houden. Als schrijver is ze nauwgezet aan het werk geweest om ervoor te zorgen dat de details die ze beschrijft in een historische context ook kloppen. Het titelnummer waarmee ze begint heeft een beetje een indiaanse sfeer. Haar mentor Jane meer…

Het oeuvre van Mickey Newbury (1940-2002) is van een bijzonder niveau. De introspectieve countryfolk blijft zelfs met een grootse aanpak van strijkers toch altijd klein en dicht op de huid. Die kwaliteit bezit ook The Night You Wrote That Song: The Songs Of Mickey Newbury (Scartlet Letter Records/Proper/Bertus) van Gretchen Peters. De nummers die Newbury met een zachte tenor zong, zijn absoluut geschikt om door een vrouw gezongen te worden. Wat knap is aan de uitvoeringen van Peters, is dat ze de nummers op totaal natuurlijke wijze naar zich toe heeft meer…

Steve Berlin produceerde Primates (Nine Mile Records/Bertus) van het duo Greyhounds. Andrew Trube en Anthony Farrell maken soepele rootsrock van het soort dat glijdt langs soul en blues. Een beetje zoals Los Lobos dat ook kan, een voor de hand liggende vergelijking met Berlin achter de knoppen. Die zorgde voor een uiterst verzorgd geluidsbeeld, waar de zang naadloos op aansluit. We noemen daarom ook maar namen als Robert Cray, Delgado Brothers of Stevie Winwood. Derek Trucks en JJ Grey zijn fan. De moderne sound van meer…

Hou je van rock ‘n’ roll? Dan is het ongetitelde debuut (Fat Possum) van Country Westerns een ‘verplichte aanschaf’. Country Westerns ontstond toen Joey Plunkett, die een verleden heeft in de americanaband The Weight, in Nashville drummer Brian Kotzur, met een verleden in Silver Jews, ontmoette. Later voegde Sabrina Rush, vroeger violiste in de band State Champion, zich bij hen. Maar laat het verleden het verleden en luister naar de 11 liedjes op dit door Matt Sweeney geproduceerde album (totale speelduur 33 minuten). Anytime maakt meteen duidelijk waar het hier om meer…

The Jayhawks draaien ook al weer 35 jaar mee. Met Hollywood Town Hall en Tomorrow The Green Grass maakte de band in de jaren 90 twee albums die vooral in Nederland aansloegen. Sterkste punt: de samenzang van Gary Louris en Mark Olson. Nadat de laatste vertrok moest Louris de kar trekken. Op XOXO (Sham/Thirty Tigers/Bertus) gunt hij bandleden Marc Perlman, Karen Grotberg en Tim O’Reagan meer ruimte dan ooit tevoren. Ze schrijven allemaal liedjes en zingen die ook zelf. Met natuurlijk altijd die samenzang in de refreinen. Zoals in het meer…

Toen bekend werd dat Gillian Welch & Dave Rawlings een nieuw album zouden uitbrengen, bracht dat een zeker gevoel van opwinding bij mij teweeg. Het is al bijna 10 jaar geleden dat Gillian Welch haar laatste album (The Harrow and The Harvest) het daglicht liet zien en ook de laatste boreling (Poor David’s Almanack) van Dave Rawlings is alweer drie jaar oud. All The Good Times Are Past And Gone, kan die opwinding echter niet goed rechtvaardigen. Welch en Rawlings gebruikten de coronatijd om een selectie covers op te nemen. Gewoon thuis met meer…

Alsof hij met de longen vol stof net omhoog is gekomen uit de mijnen, zingt Steve Earle Heaven Ain’t Going Nowhere. Hij doet dat a capella met zijn begeleiders op Ghosts Of West Virginia (New West Records/PIAS). Dat is een conceptplaat over de mijnramp in 2010 in de Upper Big Branch Mine in West Virginia. Daarover had Lee Penn Sky het ook al eens op het eveneens uitstekende 29 Left Down, ook absoluut een aanrader voor fans van Earle. Die 29 slachtoffers noemt de in New York wonende Texaan allemaal bij naam op It’s About Blood, dat dreunend meer…

Countryrock is zwaar schatplichtig aan The Beatles. En ook aan The Stones trouwens. Hoewel die laatste band toch ook verantwoordelijk kan worden gesteld voor wat het einde van het genre had kunnen betekenen. Want Gram Parsons wilde net zo leven als Jagger en Richards, maar hielp zichzelf daarmee naar een vroegtijdig einde. Dit alles heeft niets te maken met Let It Melt (Palo Santo) van Diesel Park West. En toch ook weer wel, want deze Britse band brengt nu ruim dertig jaar platen uit waarop ze van die door en door Britse rootsrock maken. Als The meer…

Vijf jaar geleden hadden we niets dan lovende woorden voor de ep Ghosts Of The Low Country – The Muscle Shoals Sessions van Tawny Ellis. Dus keken we uit naar Love Life (eigen beheer), maar de lust is ons vergaan. Wat een tegenvaller. Na de schitterende countrysoul van die ep worden we hier opgescheept met vlakke countrypop. Ellis doet aan de randen van de regels teveel haar best. Op No More komen de hoge noten er nogal gemankeerd uit. Soms is zulks fijn, hier niet. Het is meer vorm dan diepte. Valt Pretend Love nog te vergelijken met Shelby meer…

Zach Aaron heeft zijn eigen graf gegraven. Hij wil met de duivel praten om hem te vertellen dat hij zonder zonden komt, dus is het nog maar de vraag of dat gat gevuld wordt… Hij is op de vlucht voor alles en iedereen, maar toch vooral voor zichzelf. ‘Those rock bottom blues are a barroom poet’s dream’, stelt hij vast op het titelnummer van Fill Dirt Wanted (eigen beheer). Een ijzersterk begin van een ijzersterke plaat. Wie is deze Zach Aaron? Dit is namelijk al de derde plaat van deze Texaan. De gitaar pakte hij pas op na de middelbare school. Geld om te studeren meer…