Nils de Caster kent u waarschijnlijk als begeleider van tal van Belgische artiesten: Lieven Tavernier, Bruno Deneckere, HT Roberts of als lid van The Rielemans Family of The Broken Circle Breakdown Band. Nu ligt er een album dat hij maakte met levensgezellin en muze Sara de Smedt, getiteld It Takes A Believer (Lie Records). De basis daarvoor werd gelegd tijdens een schrijfsessie in een Luxemburgs kasteel en de opnames vonden plaats tijdens de eerste lockdown in België. De negen nummers waarop De Smedt en De Caster afwisselend of meer…

Kijk Sturgill Simpson daar eens op z’n gemakje zitten. Hij is Cuttin’ Grass, bluegrass in dit geval. Wie Simpson al een tijdje volgt weet dat de man er alles aan doet om zijn carrière zelf vorm te geven en zo veel mogelijk doet om uit de klauwen te blijven van de muziekbusiness. Als dat betekent dat hij een lomp rockalbum wil maken, zoals het vorig jaar uitgebrachte Sound & Fury, dan moet het maar. Zijn volgende stap is dit album waarop hij 20 oude liedjes van hem verbluegrassed. Dat wil zeggen nummers van al zijn vorige albums behalve Sound & Fury. En een meer…

Vier jaar geleden was het dat Lydia Loveless haar vorige album uitbracht. Sindsdien is er veel veranderd in het leven van de dertigjarige Lydia Ankrom (zoals in haar paspoort staat). Ze scheidde haar man, bassist Ben Lamb, en verhuisde van Columbus, Ohio naar North Carolina. Een paar weken geleden bracht ze haar vijfde album uit, Daughter (Honey, You’re Gonna Be Late). Een album waarop ze onder meer die gebeurtenissen aansnijdt. Ook dit deze nieuwe plaat is Loveless behoorlijk openhartig. Het begint al in het openingsnummer meer…

Over Ever-Roving Eye (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van James Elkington zijn we al net zo enthousiast als over het debuut Wintres Woma van deze in Amerika wonende Brit. De gitaar krijgt het direct flink op de heupen op opener Nowhere Time. Elkington brengt een combinatie van Engelse folk en American primitive. In die laatste stroming kan het gitaarspel zo allesbepalend zijn, dat die de aandacht voor het liedje wegneemt. Niet bij Elkington, die ook als zanger indruk maakt. Op Sleeping Me Awake en Leopards Lay Down valt door meer…

De albumtitel Agricultural Tragic (New West Records/PIAS) is wat Corb Lund betreft eveneens de aanduiding voor het subgenre waarin hij actief is. En hij heeft recht van spreken om zijn eigen voorwaarden te scheppen. Want hij is meer cowboy dan het gros van de artiesten in americana, altcountry of hoe we het ook willen noemen. Hij groeide namelijk op tussen de koeien en paarden in de Canadese Rockies. Hij reed rodeo’s, totdat hij zijn energie verlegde naar muziek. Punk, speedmetal en country, hij combineerde het allemaal. Het knappe van Lund is meer…

De basis van La Fonda (Stonegarden Records) werd door The Furious Seasons vastgelegd terwijl de broers Jeff en David Steinhart en Paul Nelson in een cirkel musiceerden. Deze zevende plaat is de derde in deze akoestische triobezetting. De folkpop op La Fonda verschilt dan ook niet wezenlijk van eerdere hier besproken albums. Maar inhoudelijk is er hier wel wat meer aan de hand. Het album is een soort afscheid van een vriend van David Steinhart. Die kwam om als gevolg van zijn verslaving aan alcohol. Vast Divide en Your Irish Funeral gaan over meer…

Of The Carnivaleros nog bestaan na deze pandemie weet Gary Mackender ook niet. In ieder geval is er een nieuw album van zijn band uit Tucson, Arizona. Ook in isolatie valt er samen muziek te maken. Waiting For The Big One (eigen beheer) wijkt niet wezenlijk af van vorige platen, in die zin dat nog altijd een tamelijk ondefinieerbaar geheel ontstaat dat wordt opgetrokken uit diverse subgenres. Een accordeon is er eigenlijk altijd bij, maar niet steeds in een overheersende rol. Zo zijn piano en orgel zeker zo bepalend op Brenda’s Got A Tongue Ring, waarop meer…

Helemaal bovenaan de website van Red Sammy staat een zwart balkje met de tekst ‘Deeply Emotional Americana Folk Rock ’n’ Roll from Charm City’. En onder de groepsnaam Red Sammy lezen we de omschrijving ‘Honest, Slow-Burn Americana’. That Raging Heart (eigen beheer) is niet het eerste album van de band uit Baltimore, Maryland, dat we bespreken. Het gaat om een steeds wisselend gezelschap met Adam Trice als middelpunt. Constante factor: Trice draait het tempo graag omlaag. ‘It’s all gonna fall apart’, zingt hij op Punks, Geeks, Freaks. Vrolijk meer…

Scorched Earth (eigen beheer) is een album vol Britse americana. Opgenomen in Manchester en Bath. Matt Owens was een van de oprichters van de Britse folkrockers Noah And The Whale, de band die ook Laura Marling voortbracht. Owens werkte recent samen met Elles Bailey en Robert Vincent, die beiden hun opwachting maken op dit album. Owens schrijft heel aardige liedjes in een stijl die soms te vergelijken is met Jason Isbell. Maar daarbij gaat zijn stem soms meer richting Feargal Sharkey, vooral op de witte soul van Heal Up Alright. Daarna volgt met meer…

Altijd leuk als favoriete artiesten zich kunnen herpakken na een teleurstellend album. Dat blijkt bij beluistering van Forever Worse Better van Great Peacock. Want dit is echt veel beter dan de voorganger Gran Pavo Real, waarop Andrew Nelson en Blount Floyd zich overschreeuwden. Zij worden op dit album begeleid door het nieuwe bandlid Frank Keith IV (bas) en hand- en spandiensten worden verricht door o.a. Adam Kurtz (pedal steel, ex American Aquarium) en gitarist Sadler Vaden (uit Jason Isbell’s Unit 400). Resultaat is een verzameling van 10 gevarieerde meer…

Bluegrass voor een veranda met verroeste spijkers en losse, kromgetrokken planken, daarvoor moet je bij The Snarlin’ Yarns zijn. Gammel en rommelig klinkt Break Your Heart (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous). De band uit Ogden, Utah, trok voor de opnamen naar Water Valley, Mississippi, om te werken met producer Bronson Tew. Die hield het simpel en stuurde het kwartet naar huis met de opnamen die ze live in de studio hadden gemaakt. Gitarist William Pollett heeft een verleden in metal. Van hem is Wyoming State Of Mind, dat hier in slordige meer…

De titel Glad You Made It (State Fair Records) staat op de achterkant. Dan valt het nog mee dat de naam van de artiest Joshua Ray Walker tenminste op de cover staat, want al die hoezen zonder letters blijven toch een rare trend. Een jaar na Wish You Were Here heeft de Texaan weer tien nummers in petto over karakters die het hoofd boven water trachten te houden in de harde Amerikaanse maatschappij. Walker gooit feiten en fictie door elkaar in zijn liedjes en volgens hem zit er ook altijd wel iets van hemzelf in de personages die hij een stem geeft. En ook al meer…

Een plak vinyl van Rip It Up, Enterprises Ltd. uit Amerika met de aanbeveling Play It Loud! Onnodig; ook zonder die oproep gaat dat als vanzelf. The Last Drag (Black Wyatt Records) van Tyler Keith is een heerlijke elpee vol Beat Temptation waaraan je je wel moet overgeven. Have You Ever Gone Insane? vragen Keith (zang, gitaren, bas, orgel) en Bronson Tew (drums, bas, zang). Nou, eh, dat was al weer een tijdje geleden. Maar, eh, bedankt, want met deze muziek lukt het weer. Een piepende sax, gitaarriffje, murmelende zang, dit is garagerock met soul. Maar meer…

Het zijn prachtige tijden voor de liefhebbers van Gillian Welch. Amper negen weken geleden verscheen de eerste set niet eerder uitgebrachte liedjes (recensie), en nu al ligt Boots No. 2, The Lost Songs, vol. 2 (Acony Records) in de spreekwoordelijke winkel. Ze komen uit dezelfde sessie in december 2002, opgenomen met levenspartner/gitarist Dave Rawlings en ademen dan ook dezelfde sfeer uit. Ook weer mooi, maar bij beluistering net niet van het niveau van vol. 1. En dat zit ‘m ook met name in het feit dat er minder meer…

En daar is ineens een verrassingsalbum van de Drive-By Truckers, slechts negen maanden na het uitbrengen van The Unraveling. Tsja, je moet wat als de optredens wegvallen. Bovendien is er voldoende in de wereld aan de hand om je over op te winden. En dat doen Mike Cooley en Patterson Hood. Overigens waren zeven van de negen liedjes op dit The New OK al opgenomen tijdens dezelfde sessies als van The Unraveling en zijn er dus slechts twee echt nieuw. Dat zijn Watching The Orange Clouds, dat Hood schreef in het weekend na meer…

Op het in 2002 verschenen Redemption deed Scott McClatchy al eens een cover van The Weight. Deze keer is van Robbie Robertson Ophelia aan de beurt. De muziek van The Band past uitstekend bij de andere nummers op Six Of One (Lightning In A Bottle). Daar staan vijf eigen liedjes op van McClatchy, zes covers en een variatie op het door Stephen Stills geschreven Suite: Judy Blue Eyes dat in dit geval Suite: Laura Blue Eyes heet. De plaat vangt aan met het uitgelaten Springsteenachtige Rock And Roll Romeo. Inclusief blazers. Zijn vorige plaat A Dark Rage is al tien jaar meer…

De titel What Is There (New West Records/PIAS) is niet een vraag, er staat althans geen vraagteken achter die drie woorden. Toch zullen we hem als zodanig op moeten vatten. Wat valt er te halen op dit nieuwe album van Delta Spirit? Het is de vijfde van de band die in het zuiden van Californië begon, maar waarvan de leden inmiddels naar overal en nergens zijn uitgewaaierd. De laatste plaat dateert van zes jaar geleden. In de tussentijd was het gezicht van de band Matthew Logan Vasquez vooral solo actief. What Is There is het geluid van meer…

Over Waylon Payne en zijn album Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me (Carnival Recording Company/Empire) valt veel te vertellen. Allereerst over Payne. Hij is de zoon van Jody Payne, jarenlang gitarist in de band van Willie Nelson, en van zangeres Sammi Smith, die in 1971 een kneiterdikke hit had met Help Me Make It Through The Night. Omdat zijn ouders altijd op tournee waren werd hij opgevoed door een streng gelovige oom en tante. Die braken echter met hem toen hij op zijn 18^de uit de kast kwam en bovendien een sterke voorliefde voor drank en meer…

Gasten uit Estland verwelkomen we hier niet zo dikwijls op deze site. Twee jaar geleden noemden we in het verslag van het Amsterdamse festival Once In A Blue Moon bassiste Mai Leisz, die op het podium stond als een van de begeleiders van David Crosby. Maar verder? Met Horse (Wharf Cat Records/Konkurrent) van Holy Motors hebben we een band uit Estland die we hartelijk welkom heten. Want die plaat biedt donkere twang met een zangeres die nog maar 22 is. Deze Eliann Tulve zingt met het hoofd in de bewolking. Denk aan Hope Sandoval van Mazzy Star meer…

Another year, another Will Johnson record. Daarmee zou een recensie eigenlijk kunnen volstaan. De kenners weten dan genoeg. Will Johnson, de singer-songwriter uit het Texaanse Austin, levert namelijk altijd kwaliteit. Zo ook deze keer met El Capitan (eigen beheer). Wat wel anders is ten opzichte van eerder plaatwerk, is dat de liedjes op deze nieuwe schijf een stuk ingetogener zijn. En akoestisch. Dat heeft ook te maken met de tijd waarin we leven. De songs werden coronaproof in drie dagen op genomen in de Ramble Creek Recording Studio van producer/toetsenist meer…

Een fijne popplaat met een ongedwongen karakter, gemaakt volgens het principe do it yourself. Dat is Wide Wild Acres (Center Cut Records) van Fritz Hutchison uit Kansas City, Missouri. Een slaggitaartje dat langs een melancholische melodie krult, daarmee begint het album. En na Stationary wordt een liedje opgebouwd met drums in marstempo, maar daarbij heeft Police Dogs ook een lekker losse soulsignatuur. Op Powder Blue moet je denken aan Josh en Josh. Ritter en Rouse. Hutchison speelde de meeste instrumenten zelf. Als meer…

Als een rondreizende verslaggever schrijft Our Man In The Field zijn nummers. Achter die naam gaat de Brit Alexander Ellis schuil. Het bijzondere aan The Company Of Strangers (Rocksnob/Rootsy/Sonic Rendezvous) is dat de pedal steel voor een Brits album een belangrijke rol toebedeeld heeft gekregen. Ellis ontmoette Henry Senior in Londen, net als bassist Tom Rosenfeld en drummer Greg Bishop. Ze namen het album zo veel mogelijk live op. Ellis brengt zijn liedjes met een tamelijk hoge zangstem, die tegelijkertijd wat hees is. Komt nog meer…

Een puike plaat vol southern rock uit Nederland, dat is Brothers (CRS) van Copperhead County. De band begint met Be Different, maar daarmee is niet gezegd dat ze een draai geven aan het genre. Al teveel vernieuwing is wellicht ook niet zo wenselijk. Of nodig. Immers, heel vaak hoor je southern rock niet meer. Zeker niet in Nederland. Dus als er weer eens een band met enthousiasme een orgel laat stromen en een elektrische gitaar laat fluiten, dan doen we lekker mee. En dat gaat als vanzelf, want de melodieën zijn zonder meer pakkend. Robert van Voorden mag meer…

Twee jaar geleden was ik voor het eerst bij een optreden van Elizabeth Cook. Klasse-optreden van een enigszins chaotische maar zeer humoristische vakvrouw. Instant fan werd ik. Na de show kocht ik het twee jaar eerder verschenen Exodus Of Venus: heerlijke plaat. Het was dan ook met veel belangstelling dat ik uitkeek naar de opvolger. Die ligt er nu: Aftermath (Agent Love/Thirty Tigers). Wat direct opvalt is de productie van Butch Walker, die de liedjes van Cook in een veel toegankelijk popgeluid heeft gegoten. Of moeten we zeggen: een veel gewoner of misschien meer…