Al die muzikanten zitten door de maatregelen die genomen zijn tegen de verspreiding van het virus met de handen in het haar. Velen van hen zitten doordat er geen optredens meer georganiseerd kunnen worden, zonder echte inkomsten. Van de cd- of plaatverkoop moeten ze het immers niet meer hebben. Je ziet overal artiesten die via stotterende livestreams liedjes vanuit hun huiskamer ten gehore brengen of in elk geval de band met hun publiek te behouden. Dalton Domino deed het anders. Hij nam gewoon thuis in meer…

Op zijn twaalfde speelde Michael Doucet al in een band met zijn neef Zachary Richard. De man is een instituut binnen de cajunmuziek, ware het niet dat ze in Louisiana niet zoveel moeten hebben van formeel gedoe. Met Beausoleil houdt Doucet het genre levend en levendig. Met respect voor de tradities verrijkte hij cajun met rock, country en blues. Lâcher Prise (Compass Records) is een schoolvoorbeeld van die stelling. De plaat swingt, verkent diverse terreinen, zit instrumentaal geramd in elkaar. En daarmee verrast Doucet telkenmale. Opener Water, Water is meer…

Een dame die al enige tijd meedraait in de americanawereld maar die hier nog nooit de aandacht heeft gekregen die ze verdient is Amy LaVere. Daar komt nu verandering in. De 45-jarige LaVere levert met Painting Blue (Archer Records) al haar zesde soloplaat af. Daarnaast is ze trouwens ook, met John Paul Keith, actief in de band Motel Mirrors. Maar nu dus Painting Blue, een album met 9 nummers, waarvan er 6 zelfgepend zijn. De overige 3 liedjes zijn covers. De meest in het oog springende daarvan is Shipbuilding. Een nummer dat Elvis Costello meer…

Een grote naam in altcountry is Caleb Stine niet. Zal hij ook wel niet worden, daarvoor experimenteert hij waarschijnlijk net iets te veel met andere stijlen. We hebben al vaker op werk van de uit Baltimore afkomstige singer-songwriter gewezen en altijd in positieve zin. Mystic Country (eigen beheer) van Caleb Stine & The Revelations is ook weer een heel cool plaatje. Het begint met de stem van navigatie-apparatuur op Juniper Antenna. Tussen de nummers door zijn veelal radiofragmenten te horen. Zodat een krakende steelgitaar overgaat in een helder meer…

Tegenwoordig is iedereen nogal wild van artiesten die andermans repertoire spelen. Want van Beatles of Crosby, Stills, Nash & Young krijg je nooit genoeg. Toch? Leuk en aardig allemaal, maar zulke popmuziek wordt ook nu nog gemaakt. Met nieuwe liedjes. Uitgevoerd door artiesten die die nummers zelf geschreven hebben! Zoals Sadler Vaden op Anybody Out There? (Dirty Mag Records/Thirty Tigers/Bertus) dat doet. De leadgitarist van Jason Isbell en zijn 400 Unit is zelf een grote fan van de gouden jaren van de popmuziek. Dat vertaalt hij naar zijn eigen meer…

Sauce Piquante is het tweede album van de in Parijs woonachtige Theo Lawrence. Dat klinkt heel Frans, maar dat valt wel mee (of tegen, het is net hoe je het bekijkt). Lawrence is een Frans Canadees die naar aanleiding van zijn eerste album in 2018 al op Pinkpop terecht kwam. Sauce Piquante is, ondanks de titel, bijna geheel Engelstalig. Lawrence is nog in zijn twintiger jaren, maar kent de muziekgeschiedenis op zijn duimpje. Op dit album grijpt hij namelijk terug naar ouderwetse beat, 60’s pop en classic country. In meer…

Voor een eerste introductie van The Tender Things is het misschien beter om hieronder eerst de recensie van het titelloze debuut van deze band te lezen. Dan kunnen we direct daarna vaststellen dat How You Make A Fool (Spaceflight Records) op dezelfde voet doorgaat, maar zelfs nog sterker is. Want met Sister Elizabeth, die een kaarsje brandt in een motel langs de snelweg, wordt begonnen met een nummer dat de hoogtijdagen van Flying Burrito Brothers en The Byrds terughaalt. Wat een heerlijke samenzang. Wat een spetterende gitaren. Wat een fijne meer…

In 2017 verscheen The Tender Things (eigen beheer) van The Tender Things. Een nauwelijks opgemerkt debuut van een band rond Jesse Ebaugh. Die speelde vroeger bas in Heartless Bastards, maar heeft zich sindsdien ontpopt tot bandleider. Oorspronkelijk komt Ebaugh (zang, gitaar, songschrijver) uit Kentucky, maar Austin, Texas, is al een tijdje zijn uitvalsbasis. Ouderwetse countryrock is hier het startpunt. Oh Rosie heeft qua samenzang en melodielijn beslist iets van Pure Prairie League. Op Put My Tools Away lijkt een doordouwende James McMurtry aan het meer…

Andrew Hawkey woont in Wales en daar nam hij ook Long Story Short (Mole Lodge Records) op. Streekgenoot Clovis Phillips produceerde het album en liet het daar niet bij, hij is namelijk ook actief op akoestische en elektrische gitaren alsmede bas, drums en percussie. De singer-songwriter Hawkey zingt vanzelfsprekend en dat doet hij terwijl hij een twaalfsnarige gitaar speelt of achter orgel, dan wel piano zit. En zo af en toe blaast hij op mondharmonica. Op opener Dear Friend leren we de 77-jarige Hawkey kennen als een folkzanger met een beetje meer…

In de recensie van Existential Frontiers wezen we al op de gelijkenis qua stem van White Owl Red met Robert Forster en Grant McLennan van Go-Betweens, zonder nog te weten op wie van die beiden het meest. Het titelnummer van Afterglow (Hush Mouse Records) heeft dat wederom. En daar blijft het niet bij. Ook qua opbouw en melodie zijn er overeenkomsten met de band uit Australië. Het met mondharmonica opgetuigde Hell And The Blues heeft een snelle melodie en in weerwil van de titel is het een licht werkje, met een soort humoristische meer…

Het is sluitingstijd, je drinkt je laatste slok, trekt je jas aan, zet je Stetson op en verlaat de bar. Niet dus, das war einmal. Nu drink je je laatste slok en beëindig je je telefoongesprek of Zoom-meeting. Hoe dan ook, dan staat Logan Ledger op je te wachten om zijn zielenroerselen met je te delen. Zoals hij doet op zijn titelloze debuutplaat (Rounder Records). Ledger heeft het niet makkelijk met de liefde, lijkt het. Hij zingt over het Invisible Blue (een ‘blue you can’t see’). Niemand weet waar de eenzamen gaan na hun laatste slok wijn (Nobody Knows). Hij heeft geen dromen meer…

Local Honey (Lesser Known Records/Thirty Tigers/Bertus) is de derde soloplaat van Brian Fallon. Volgens de blurb op het promo-exemplaar presenteert de voormalige voorman van The Gaslight Anthem een vorm van uitgeklede americana. De eerste woorden ‘In this life there will be trouble / But you shall overcome’ doen echter onmiddellijk de wenkbrauwen fronsen. De boodschap van When You’re Ready is atypisch voor americana, een muziekvorm waarin doorgaans de nadruk wordt gelegd op het onoverkomelijke van de problemen. Nou is afwijken meer…

Het kan u als lezer nauwelijks ontgaan zijn dat we hier een zwak hebben voor Tami Neilson. Een innemend artiest met een aantal heerlijke platen op haar naam. Maar elk album kende wel 1 of 2 flauwe nummers. Wel, op Chickaboom! (Outside Music/V2) ontbreken dergelijke liedjes. Dit is van de eerste tot de laatste noot genieten. De in Nieuw Zeeland woonachtige Canadese laveert in 10 nieuwe liedjes ergens tussen rockabilly, soul en country door.  Je hoort een eerbetoon aan Mavis Staples (in Sister Mavis), nummers met een sterk feministische boodschap (zoals in meer…

Rock-’n-roll draait om opwinding, niet om perfectie. Dat wordt maar weer eens duidelijk met It’s Later Than You Think (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van Teardrop City. Dat zijn Tyler Keith, George Sheldon, Wallace Lester en Laurie Stirratt uit Oxford, Mississippi. Bekend van bands als Blue Mountain en Neckbones. Twaalf nummers die klinken als opnamen uit het oefenhok. Gammel en vals is de van Louvin Brothers bekende opener You’re Running Wild. Maar o zo fijn gezongen door Stirratt. Denk aan Hellcats en Freakwater. I’m A Sinner is een heerlijk meer…

Zwervers zijn het, al die artiesten die met gitaar langs de podia trekken. Op Drifters (Rootsy/Sonic Rendezvous) volgt Joe Nolan het treinspoor naar Rose Marie’s House. Hij drinkt er goedkope rode wijn, daar aan de rand van de stad. Hij blijft de hele nacht op. De Canadees zingt het een beetje als Joe Henry op diens debuut. Al die zwervers zitten nu noodgedwongen thuis door de coronacrisis. Ze zetten een camera neer in de huiskamer en nodigen fans online toch nog iets van een concertervaring te delen. Akoestisch veelal. Zo’n album is dit in de zomer van meer…

De vierkoppige formatie US Rails koos voor een overbekend beeld op de hoes; een in 1937 door Dorothea Lange genomen foto van twee mannen die door de berm langs een weg lopen. Rechts van hen staat een billboard met reclame van spoorwegmaatschappij Southern Pacific. Op Mile By Mile (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het beeld gespiegeld. Het bord staat nu links (op de achterkant van het klaphoesje) en de tekst is met Photoshop er opnieuw ingeplakt, omdat de tekst NEXT TIME TRY THE TRAIN en onderop RELAX Southern Pacific anders meer…

Voor de opnamen van hun vierde album voelden The Mastersons zich redelijk op hun gemak voordat ze de studio ingingen. No Time For Love Songs (Red House Records) kwam tot stand nadat het echtpaar Tanya Tucker had geholpen met haar comebackplaat While I’m Livin’. Shooter Jennings is deze keer de producer van dienst; hij was ook betrokken bij dat album van Tucker. Nieuwe inzichten levert die samenwerking niet op. Chris Masterson en Eleanor Whitmore doen wat ze nu al sinds 2012 doen. De sound van het stel schurkt aan tegen The meer…

Ik heb echt een bloedhekel aan albums waarop alleen nummers staan die in streektalen gezongen worden. Dat zal ik uitleggen. Ik versta er geen hol van. Hier en daar een woord. Leuk voor degenen die de streektaal of het dialect delen met de artiest, maar de rest van Nederland begrijpt er niets van. Waarom dan landelijk verspreiden? Ik schrijf deze recensie toch ook niet in het Zeeuws? Dat is het eerste probleem dat ik met Blauwe Vear (Snowstar Records) van Jack Poels heb. Poels, voorman van Rowwen Hèze, zingt op zijn eerste soloplaat meer…

Red Tail (Dancing Eagle/Thirty Tigers/Bertus) is het nieuwe album van Dave Simonett, die we kennen van Trampled By Turtles en Dead Man Winter. Als druppels die van een paraplu spatten terwijl je het ding uitschudt, stuiteren de gitaarnootjes je tegemoet op Revoked. Daarna heeft Silhouette een ijle gitaarsolo als het condensspoor achter een vliegtuig, terwijl de gitaarnoten op By The Light Of The Moon als een glinsterende streng oplichten onder het schijnsel van de maan. Op Western Wind And The Sunrise is het geluid achter de piano vooral meer…

De Australiër Carus Thompson trok naar Engeland om Shakespeare Avenue (Mind’s Eye Records) op te nemen. De sterk door Engelse folk beïnvloede singer-songwriter wilde zo dicht mogelijk bij de bron komen. Dus nam hij zijn hele familie mee naar Dartmoor, in het zuidwesten van het Verenigd Koninkrijk. Daar zocht hij verder naar de wortels die door mensen als Richard Thompson en Christy Moore waren blootgelegd. Ship To Come In opent met frisse percussie, waarover een ietwat verkouden stem klinkt. En verder brengt het een sprankelende melodie. Thompson meer…

Bij de naam Honey Harper denk je toch eerst aan een vrouw. En niet aan een in Londen wonende Amerikaanse jongeman. Ook de hoes van Starmaker laat een beetje in het midden of we hier nu met een man of vrouw te maken hebben. Die twijfel is weg zodra je Honey Harper (echte naam: Will Fussell) hoort zingen. Misschien nog niet in de openingssong Green Shadows waarin de zangstem in het begin sterk vervormd is. Daardoor niet het sterkste nummer van het album, zacht uitgedrukt. Maar daarna is het wel feest, hoor. In een interview gaf Fussell meer…

Best wel een beetje vergelijkbaar met de onderstaand besproken band Rookie, klinkt het eveneens ongetitelde album (Baby Robot Records) van de band Mail The Horse. Grote stads-countryrock die ouderwets en tegelijkertijd hedendaags klinkt. In de 10 songs sijpelt hier en daar ook een tikkeltje soul door (luister maar eens naar Kid Gloves), waardoor ook een band als Hollis Brown als referentie genoemd zou kunnen worden. Met die band heeft Mail The Horse ook de herkomstplaats gemeen: New York. Ze komen namelijk uit Brooklyn en zijn al 10 jaar bezig. Dat heeft meer…

Een rookie is in Amerikaanse sporttermen een nieuwkomer. Dat gaat ook prima op voor de ongetitelde plaat (Bloodshot Records) van de uit Chicago opererende band Rookie. Het is namelijk hun debuut. Maar het geluid dat je hierop hoort is zeker niet van een stel beginnelingen. De zes mannen presenteren twaalf songs die het midden houden tussen classic rock en alternatieve country. Zelf situeren ze hun muziek ergens tussen Big Star, Neil Young, Cheap Trick, the Allman Brothers en Thin Lizzy. Die laatste hoor ik niet gelijk terug, maar meer…

Family Business (eigen beheer) van de in Nashville gevestigde EG Vines is een genot om te beluisteren. In elk geval voor degenen die van singer-songwriters houden die telkens switchen tussen americana en rock, of de twee genres laten samensmelten in pakkende songs. Family Business is ook het volwaardige solodebuut van Vines die eerder een aantal jaar bezig was in een (southern) rockband (Bandoliers). Het album opent erg sterk met een nummer over slachtofferdenken, The Victim. Ook  de daaropvolgende songs, Love Is A Gift en meer…