De titel NOWThen (Rockink Music) slaat op twee perioden in het leven van Rich Krueger. Then behelst de periode van 1985-1998 en now begint in 2008. In de tussenliggende periode was Krueger voornamelijk bezig met zijn academische loopbaan in de neonatologie, dat is de geneeskunde die zich richt op pasgeborenen die intensieve zorg behoeven. In die tijd speelde hij slechts muziek in de lutherse kerk om de kerkband iets meer in de richting van Holy Modal Rounders te duwen. Het is dus niet zo gek dat de legendarische Peter Stampfel een van de gasten is op NOWThen. En hij is niet de enige. Ook Robbie Fulks, John Fullbright en Gary Lucas leveren bijdragen aan deze met 15 nummers tot de rand gevulde (74 minuten) cd. Die gasten zijn een indicatie voor de avontuurlijke keuzes van deze singer-songwriter. The Great War is het oudste liedje op dit album. Krueger schreef meer…

De tenor banjo van Kelly Hunt is al ruim honderd jaar oud. Tijdens de Grote Depressie zorgde het instrument al voor wat afleiding als het bespeeld werd door ene Ira Tamm. In de koffer waar Hunt de banjo aantrof zat een briefje waarin iets over dat verleden stond. Het past mooi bij de sound van Even The Sparrow (Rare Bird Records), want Hunt sluit net als Gillian Welch aan op oude tradities. Die banjo waarmee Tamm van 1920-1935 rondreisde in zijn ‘dog and pony show’ heeft een bijzonder geluid. Helder en hoog, maar toch met een warme klank; anders dan meer…

Weyes Blood heeft haar muziek wel eens omschreven als nostalgisch futurisme. Dat effectueert ze door een op het eerste gehoor nogal vervreemdende combinatie van warm sentiment en koude soundscapes. Die kou is er snel af. De elektronica op Titanic Rising (Sub Pop/Konkurrent) vloeit als een gloeiende substantie om de melodieën die rechtstreeks naar de onderbuik gaan. Het is de onschuld van een slaapkamer met een eenpersoonsbed, zoals de hoesfoto laat zien. Maar juist daar borrelt het. Een wereld van verlangen die vervat is in wonderschone meer…

Voor Solstice (New West Records/PIAS) wilde Luther Dickinson artiesten bij elkaar brengen met als doel een kruisbestuiving. Dat is meer dan gelukt. Luther Dickenson and Sisters of the Strawberry Moon bestaat uit Birds Of Chicago, Como Mamas, Amy LaVere, Amy Helm en Sharde Thomas en wat ze in naam van de zonnewende op organische wijze tot stand brachten is fenomenaal. Het is van een lichtvoetigheid die als vanzelf een positieve boodschap overbrengt. The Como Mamas zingen als de Staple Singers en de Birds Of Chicago brengen soul met een banjo op het door meer…

Hoop en liefde horen ook bij het verdriet rond de dood. Dat besefte Richard Lindgren nadat hij de afgelopen jaren beide ouders verloor. Death & Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) is dan ook een minder zwaar album dan je zou verwachten met zo’n thema. Want om die donkere dagen door te komen, zoek je als vanzelf naar iets van licht. Bovendien had Lindgren opeens allerlei klusjes te doen. Op het titelnummer ontwaren we hem in een rokerig café, althans zo schreven we dat altijd op. Rokerige cafés heb je ook in Zweden al lang niet meer, dus kunnen we maar beter meer…

The Original Five zijn met zijn vieren op Wipe Away Those Years (Rootsy/Sonic Rendezvous), maar op het podium kunnen dat zomaar zeven personen zijn. Op dit album gaat het om Johan Malmberg (banjo, zang), Daniel Olsson (dobro, zang), Jonas Svahn (gitaar, zang) en Dan Englund (bas, zang). Ze spelen bluegrass, maar het is niet louter een en al geklater der snaren. Zo komt het van Janis Joplin bekende Mercedes Benz hier a capella tot ons. Verder zijn er covers van het door Ralph Stanley geschreven If That’s The Way You Feel en de in 1887 geschreven hymne meer…

Met de degelijkheid van een Duitse middenklasser stuurt Joseph Parsons langs een Long Road. Waarschijnlijk is het een Autobahn, want de Amerikaan vertoeft de laatste twintig jaar veel in Duitsland. Digging For Rays (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is wederom een album vol volwassen rockmuziek. Met zijn stem die zacht en vol is serveert hij een rijk aroma aan menselijke warmte. Een beetje serieus klinkt het allemaal wel. Ook wat saai soms. Op opener Wide Awake graaft hij naar hoop en een sprankje licht. Onder het heelal vindt meer…

West Towards South (Floating Records) is het nieuwe album van de uit San Francisco afkomstige Jeffrey Halford and the Healers. Daarop is een hoofdrol ingeruimd voor Ambrose en Cyrus, althans deze twee mannen komen veelvuldig voor in de songs van Halford op dit album. In het titel- en tevens openingsnummer trekken ze vanuit het koude noorden dat hen niets te bieden heeft, zigzag naar de Westkust. Ergens onderweg komen ze Willa Jean tegen met wie wilde avonturen beleefd worden in New Orleans. Eind van het liedje is, zo horen we in de meer…

Met zijn paardentrailer staat de voormalige rodeocowboy Ryan Bingham ergens geparkeerd op een zanderige strook in het midden van nergens. West Texas wellicht? Op American Love Song (eigen beheer/Thirty Tigers/Bertus) lijkt hij een beetje stuurloos te zwalken, maar dat is slechts schijn. ‘I don’t know what to feel inside / And I don’t know what to say at all / And I can’t recall in my mind / If I’m a-where I’m a-needin’ to be’, klinkt het op Time For My Mind. Het is een liefdesliedje zoals er wel meer op dit album staan. De liefde verschaft hem wel inzichten in meer…

Van de Turtle Mountains in North Dakota is Leo Rondeau afgezakt naar het zuiden. Onderweg heeft hij ongetwijfeld alle honky tonks aangedaan. In Austin, Texas, bijvoorbeeld, waar hij jaren woonde. Tegenwoordig is Nashville, Tennessee, thuis. Right On Time (eigen beheer) is vol hartzeer van het vlugge soort. Een leuke ontmoeting die steevast wordt gevolgd door desillusie. Lang hoeft dat niet te duren trouwens. Op Get On With It wordt hij om 23.38 gedumpt, maar een uurtje later vindt hij zichzelf alweer in de armen van een ander. Dat soort meer…

Union Duke telt vijf bandleden die allemaal zingen en liedjes schrijven. Geen wonder dus dat met zoveel diversiteit Golden Days (eigen beheer) moeilijk valt onder te brengen onder een noemer. De samenzang van opener Heavy Wind zet de luisteraar direct op het verkeerde been, want het nummer bevat vooral overdonderende bluegrass, terwijl die eerste tonen leken te gaan naar zwevende countryrock. De Canadezen zoeken soms aansluiting bij moderne voorbeelden (Mumford & Sons, Felice Brothers) en kunnen daarbij behoorlijk zoet uitpakken zoals op meer…

Voor drinkers en dansers, dit plaatje van The Del Fi’s. Te bekomen op die plaatsen waar je kunt drinken en dansen en waar Jerry Leger dan ook is. Nog drie Nederlandse plaatsen doet de Canadees aan tijdens zijn Europese tournee. In Groningen is hij vaste gast bij de Ierse pub O’Caellaigh, waar hij vorige week wederom optrad. Veel nummers van dit Residuals (eigen beheer) deed het trio er. Het album bevat tien door Leger geschreven nummers, die in zijn eigen bewoordingen ‘wild and wonderful’ zijn. Ze werden op 7 augustus 2018 live in de studio opgenomen met meer…

Op 26 april 1901 werd de treinrover Tom ‘Black Jack’ Ketchum opgehangen in Clayton, New Mexico. Op 26 april 2019 kwam Best Of The Worst Kind (eigen beheer) uit van Tylor & The Train Robbers. Tylor is ook een Ketchum, ergens raken de lijnen van zijn genealogie die van deze outlaw. Over dat verre familielid gaat het in The Ballad Of Black Jack Ketchum, een westernsong zoals Tom Russell ze ook schrijft. Erg goed. Zoals ook de andere liedjes van de in Boise, Idaho, neergestreken Ketchum knappe verhaallijnen bevatten die vaker teruggaan naar meer…

Spades & Roses was het album dat we niet bespraken en dat zeker een recensie verdiende. Dat zou me bij het volgende album van Caroline Spence niet gebeuren. Welnu: hier is Mint Condition (Rounder). Wederom een album van grote schoonheid, hoewel gezegd moet worden dat er een paar draaibeurten voor nodig waren om tot die conclusie te komen. Dit derde album van Spence ontbeert namelijk zo’n absoluut prijsnummer als Hotel Amarillo dat op Spades & Roses stond. Deze nieuwe plaat gaat wel stevig van start met What You Don’t Know, waarop meer…

Sturgill Simpson produceerde Deluxe Hotel Room (Thirty Tigers) van de Canadese artiest Lucette, nadat hij in 2014 een rolletje had in de video van het nummer Bobby Reid. Dat stond op haar door Dave Cobb geproduceerde debuutplaat Black Is The Color. Lucette heet in werkelijkheid Lauren Gillis en groeide op met Abba en Rihanna. Simpson gaf haar de vrijheid om dicht bij haar invloeden te blijven. Prima. Maar voor liefhebbers van rootsmuziek valt hier niets te halen. De liedjes over oppervlakkige liefdes duiken onder in digitale strapatsen. Dan is het alleen maar meer…

Met Unknown Skyline (Snaxville) leveren de dame en heren van Mighty Magnolias een meer dan prima opvolger af van het ook al niet misselijke Somewhere North Of Nowhere (2016, recensie). Wil je supermelodieuze alternatieve country? Dan moet je dus hier zijn, bij deze Noren. Het geheel hangt nu eens een beetje over naar ouderwetse country en dan weer naar sixtiesrock, maar blijft in principe recht door de Noorse altcountryland lopen. Het gezelschap knalt er met rockende Ain’t On The Run No More gelijk in. De sterke punten van de meer…

Omdat Tim Knol op het latere plaatwerk steeds meer afdreef van de country, verflauwde onze interesse op Altcountry.nl een beetje voor hem. Maar met Happy Hour (I Love My Label/Excelsior) heeft hij weer onze volle aandacht. Happy Hour is namelijk een onvervalst bluegrass-album, opgenomen met de Blue Grass Boogiemen. En de combinatie van Knol met het Utrechtse kwartet past wonderlijk goed. De wat nasale stem van Knol lijkt wel geschapen voor het genre, zeker in de snellere nummers zoals Crying Shame en Stars In Your Eyes. De muzikale meer…

De Amerikaan Boo Ray begeeft zich van honky tonk dream naar juke joint scene op Tennessee Alabama Fireworks (BRRB Music). Hij is een troubadour king op zoek naar een Cadillac queen (Honky Tonk Dream). Of misschien ook wel niet. Want niet alleen in dat liedje bekijkt hij het slagveld van de liefde zoals zich dat in al die uitspanningen afspeelt bij voorkeur van een afstandje. Taferelen die terugkomen in zijn teksten. Kleurrijke lieden bevolken zijn liedjes, die zich vooral afspelen in het zuiden van de Verenigde Staten. De gitaarnoten spatten als gepelde meer…

Best dom, om als je jezelf Away With Birds noemt uitgerekend mij je cd te sturen om te laten recenseren. Toen ik mij eindelijk over mijn weerzin tegen de naam gezet had, was ik toch wel blij dat de Ierse broeders Carrie me hun ongetitelde werkstuk (eigen beheer) hadden gestuurd. Pat Carrie (gitaar, zang, percussie en banjo) woont gewoon in Ierland, maar John Carrie (gitaar, zang, bas, drums en percussie) heeft al jarenlang Amsterdam als verblijfsplaats. Het album is ook in de hoofdstad opgenomen, met behulp van Sjoerd Spoelstra (toetsen, melodica op meer…

Jimmy Peterson koos jpeterson als artiestennaam. Beetje onhandig. Zet je hem nou bij de j of p? Aangezien hij op zijn site zijn naam ook voluit gebruikt wordt het toch maar de p. Peterson was gitarist in Bellwether, een typische altcountryband die actief was rond de millenniumwisseling. Die stijl is de singer-songwriter uit Minneapolis op Translation Blues (Pony Records) trouw gebleven. Hij begint met Closer dat inderdaad klinkt alsof de tijd twintig jaar heeft stilgestaan. Het is muziek die fans van Son Volt enorm zal aanspreken. Good Luck gaat meer…

Op October In The Railroad Earth (Proper Records) reist Tom Russell in een goederenwagon langs honky tonks en canyons in het spoor van Jack Kerouac en Johnny Cash. Dat is beat met een twang. Of western met de hartslag van een dichter. Russell gaat niet alleen op zoek naar wat er over is van de invloed van deze twee helden. Hij gaat ook terug naar zijn eigen belevenissen. Op T-Bone Steak and Spanish Wine bezoekt hij het restaurant waar hij ooit drie sets per avond speelde voor een dronken publiek dat altijd uit volle borst meer…

Een slidegitaar. Een beetje percussie. Een hese stem die nogal ver op de achtergrond blijft. Relaxed is het wel, dit Benzedrine Benny. Maar is benzedrine niet een opwekkend middel? Dat zou je niet zeggen bij dit nummer. Robert Hill & The Muskogee Few klinken namelijk nogal afwezig op dit titelloze in eigen beheer uitgebrachte album. Het tweede nummer draagt de titel Morning Sun Was Rising, maar Robert Hill is blijkbaar een beetje blijven slaapwandelen. De nummers van deze Zweedse band brengen te weinig teweeg. Het bijna fluisterend meer…

Bob Livingston is een legendarische naam uit de progressieve country die lang niet de bekendheid geniet die hij op basis van zijn cv verdient. Sinds de jaren 70 speelt hij met The Lost Gonzo Band op albums van Jerry Jeff Walker, Michael Martin Murphey, Ray Wylie Hubbard en vele anderen. Vorig jaar werd de in Lubbock opgegroeide artiest opgenomen in de West Texas Music Walk of Fame en verscheen Up The Flatland Stairs (Howlin’ Dog Records), een buitengewoon sterk album.  De 70-jarige veteraan beweegt zich op That’s The Way Things Go net zo soepel meer…

Als tiener trad Kerri Powers al op in koffiehuizen in New England. Haar ambities zette ze opzij voor een huwelijk. Na een moeilijke scheiding herontdekte ze haar passie voor muziek. Gelukkig maar, want Starseeds (Continental Record Services) is een uitermate sterk album. Op Peeping Tom komt ze net zo zelfbewust uit de hoek als een Rory Block. Het nummer handelt over de legendarische Lady Godiva, die naakt te paard door de straten van Coventry reed om haar machtige man te bewegen de bevolking niet langer uit te buiten. Somewhere On The Vine heeft in meer…

Een eindeloze cyclus van onderverhuurde appartementen en vluchtige vriendschappen, dat is het leven wat Philippe Bronchtein verkozen heeft, zo houdt hij zichzelf voor op het titelnummer van Me And The Moon (eigen beheer). Altijd maar onderweg. Jarenlang trok hij door de Verenigde Staten met Esme Patterson, War & Treaty en Quiet Life. Als Hip Hatchet leverde hij al drie solo-albums af. Dit nieuwe album onder zijn eigen naam is een soort nieuwe start. Hij verhuisde van Portland naar Nashville. Toch nam hij Me And The Moon gewoon op in meer…

Na het onlangs heruitgebrachte Empire is I Got No Place Remembers Me (Cornelius Chapel Records/Bertus) de tweede soloplaat van Brad Armstrong. Zijn vorige band 13Ghosts viel door gedoe uiteen. Zaakwaarnemers van het Marley-imperium eisten met succes dat het album Cicada uit de handel werd genomen, omdat Armstrong de vrijheid had genomen om wat extra coupletten toe te voegen aan een cover van Three Little Birds van zijne hoogheid Bob. Armstrong verhuisde met vrouw en kinderen van Alabama naar de Hudson Valley in meer…