Matt Andersen heeft het in de vingers. Matt Andersen heeft het in de strot. Matt Andersen heeft het in zijn donder. Goeie gitarist. Geweldige zanger. Een artiest die de muziek vrijelijk laat stromen. Het zit erin. Het komt eruit. Halfway Home By Morning (True North Records) is weer een geweldig album van de man uit New Brunswick. Aan de belangrijkste voorwaarden voor goede rootsmuziek is ruim voldaan. Liedjes over het leven gespeeld met heel veel gevoel. De Canadees reisde voor de opnamen af naar Nashville. Daar trof hij zijn landgenoot Steve meer…

Een allemachtig lekker plaatje uit Mississippi, dit Bloody Noses & Roses (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van The Great Dying. Onder die naam verzamelt Will Griffith (zang, akoestische en elektrische gitaren) mensen om zich heen om zijn uit de bocht vliegende liedjes flink vaart te geven. Met die stem als een kartelzaagje van Griffith is een vergelijking met Deer Tick al snel gemaakt. Vooral ook omdat hij wilde rootsrock afwisselt met rustiger momenten. Behalve aan die band valt op opener Nobody Arrives ook te denken aan Afghan Whigs, met name meer…

Na zijn debuutplaat This Ain’t New York vinden we Mercy John op de opener Bad Start van Let It Go Easy (Butler Records/Bertus) deze keer in beschonken toestand terug dwalend door de straten van Los Angeles. Een slechte start voor hem, maar een geslaagd begin van weer een uitstekende Nederlandse rootsplaat. Mercy John heeft het op zijn website over een moeilijke tijd in zijn leven. Zoals zo vaak levert dat de beste muziek op. De liefde is lastig, daar gaat het op bijna alle liedjes over. De ellende is zo groot dat de Nederlandse singer-songwriter kogels meer…

Authentiek en amateuristisch liggen dicht bij elkaar op Gravel And Gold (eigen beheer) van Dave Rosewood. Deze Amerikaan groeide op in de Ozark Mountains en reisde als straatmuzikant de hele wereld over. Hij settelde zich in Zweden, waar hij na al die jaren zijn debuutplaat opnam. Daarop komen alle invloeden die hij tijdens zijn jeugd opdeed tot uitdrukking. Seeds speelt zich af ‘out in the wild west’, maar met dat koortje erbij valt het muzikaal vooral in het diepe zuiden van de Verenigde Staten te situeren. Countryrock met precies de juiste meer…

De liedjes op Orphans (Continental Song City/Pauper Sky Records) waren afgevallen voor eerdere albums. Afgevallen, maar niet afgekeurd. Nou ja, hooguit voor het moment, destijds. De verstotelingen drongen zich op aan Michael McDermott. Hij moest iets met die nummers doen omdat ze niet uit zijn hoofd waren verdwenen. Begrijpelijk, want er is niets mis met de twaalf liedjes op dit tussendoortje, dat niet als zodanig overkomt. In vorige recensies schreven we al over de problemen met drank en drugs die McDermott op het randje van meer…

Na vijf albums met The Veils breekt frontman Finn Andrews er even uit. Hij vloog van Londen naar zijn thuisbasis in Nieuw-Zeeland om One Piece At A Time (Nettwerk) op te nemen, een soloplaat ingegeven door een verbroken relatie. In dat opzicht heeft dit diepgaande werkstuk veel gemeen met Make Way For Love van zijn landgenoot Marlon Williams, die op dat album vol liefdesverdriet melodrama wist om te buigen naar acceptatie. Ook dit is een album dat balanceert tussen licht en zwaar, tussen hoop en pathos. Met Love What Can I Do? opent meer…

Deze recensie heeft een aanloopje dat ik even uit de doeken moet doen. Een paar weken geleden was ik op vakantie in de Schotse hooglanden. Op de laatste avond van die week trad Anton O’Donnell op in de plaatselijke pub. Tussen de covers van o.a. Bob Dylan en Neil Young speelde hij ook eigen nummers. Die waren zo goed dat ik gewoon gedwongen was om het laatste album, No End Of The Line, van zijn band Anton & the Colts te beluisteren. Gevolg is dat ik die plaats nu dagelijks draai. En draai. En nogmaals draai. Die aantrekkingskracht meer…

Erg origineel is de Texaanse artiest Billy White, Jr. niet op It’s About Time (Ayemaydah Records). Want ja, we hebben dit allemaal wel eerder gehoord. En beter. Maar toch, er valt best het een en ander te genieten. De fluitende gitaren van The Music brengen je bij de southern rock van Allman Brothers, terwijl de funky zang bij tijd en wijle herinneringen oproept aan Wet Willie. White, Jr. heeft de Rock n’ Roll Fever en hij voelt zich er goed bij. Het titelnummer is gelikt, maar heeft toch wel degelijk soul. De clichématige bluesrock van Desdemona kan meer…

Met zijn werk als producer voor The Eagles was de Brit Glyn Johns begin jaren 70 medeverantwoordelijk voor de populariteit van countryrock. Zijn zoon Ethan Johns stond in dezelfde rol aan de basis van altcountry. Hij produceerde namelijk aan het begin van dit millennium de eerste albums van de zo in opspraak geraakte Ryan Adams. Vader (Stones, Led Zeppelin) en zoon (Paul McCartney, Jayhawks) hebben als producer een vergelijkbare status. Ethan Johns heeft daarnaast ook ambities als uitvoerend artiest. Dat wordt wel duidelijk met Anamnesis meer…

Het duo Mandolin Orange neemt de luisteraar op onnadrukkelijke wijze in de houdgreep. Met simpel gitaarspel, maar zo perfect harmonieus en vanzelfsprekend, dat je vanaf de eerste tonen vastgekluisterd bent aan de luidsprekers. De muziek van Andrew Marlin (zang, gitaar, mandoline) en Emily Frantz (zang, viool, gitaar) is ronduit louterend op Tides Of A Teardrop (Yep Roc/V2). Gevoelens van verdriet worden op Golden Embers omgezet in hernieuwde kracht. De onderliggende emoties lijken verwerkt. Toch sluimert onder alle kalmte een meer…

‘Old Friends they shine like diamonds / Old Friends you can always call / Old Friends Lord you can’t buy ‘em / You know it’s Old Friends after all.’ Steve Earle kon er niet omheen. Nadat hij in 2009 met Townes zijn bewondering liet blijken voor Van Zandt, doet hij nu met Guy (New West/PIAS) hetzelfde voor Clark. Want stel je voor dat Earle in het hiernamaals Guy Clark tegen het lijf zou lopen, wat zou hij dan moeten zeggen als hij deze plaat niet gemaakt zou hebben? Earle zou het niet weten. Deze stap moest hij gewoon zetten. En wat een meer…

Het leven is een spoorweg; een kaartje naar nergens. Aldus Carl Solomon. Maar dan: ‘We’ll knock your train right off the track’. Tot een echte ontsporing komt het niet op Simple Things (eigen beheer) van de singer-songwriter uit Portland, Oregon. Of je moet zijn zang al als zodanig opvatten. Die is namelijk nogal onvast. Zo af en toe valt bijna te denken aan een Johnny Dowd. Dat vinden we niet zo’n probleem. Solomon heeft namelijk een aardige collectie liedjes geschreven. Niet uitermate origineel, maar van liedjes waarin de karakters weglopen meer…

Het album Walk Through Fire (Easy Eye Sound) van Yola staat in de belangstelling op Radio 2. De Engelse zangeres was ook al in Nederland om het album te promoten. Dat is goed nieuws want het genre countrysoul kan niet genoeg in de publiciteit gebracht worden. Allereerst: Yola is een ronduit fantastische zangeres. Maar, en het is niet leuk om te zeggen, dit album valt echt in het niet bij de magistrale platen die Yola (toen nog onder haar eigen naam Yolanda Quartey) begin dit decennium maakteals zangeres bij de band Phantom Limb. Daar viel alles op zijn plaats. En hier meer…

Weggaan en terugkomen. Het zwarte asfalt onder het bleke maanlicht zien wegglijden. Onderweg zonder duidelijke bestemming. Kalyn Fay is vaak op pad, echt niet alleen op Highway Driving, een van de nummers op Good Company (Horton Records). Ze zoekt naar haar plaats op deze wereld. Niet alleen een plek, ook iets van betekenis. Die plek weet ze namelijk wel, dat is Oklahoma. Toch moet ze die staat ook vaak verlaten om thuiskomen op juiste waarde te kunnen schatten. Ze ziet de lucht zwaar worden op Long Time Coming. Een eenzaam meer…

Amund Maarud is niet direct een naam die hier te lande een belletje doet rinkelen, maar de man is in zijn vaderland Noorwegen echt een grote jongen, die in de categorie rock en blues al een aantal Spellemannprisen (de Noorse Edisons) in de wacht sleepte. Voor Perfect Stranger (Snaxville Records/PIAS) is hij de samenwerking aangegaan met Lucky Lips, een (eveneens Noorse) band die in 2011 werd uitgeroepen tot beste Europese bluegrassband. Die samenwerking pakt goed uit en heeft geleid tot een album waarop (blues)rock en bluegrass een perfect meer…

Sinds het uitbrengen van Bang The Drum in 2015 is er heel wat gebeurd met The Maureens. Drie leden verlieten de band en daarvoor in de plaats kwam bassist Wouter Zijlstra, waardoor The Maureens nu een kwartet geworden is. Bovendien vonden de mannen in het Spaanse Meritorio Records een label voor hun nieuwe album, Something In the Air. En deze derde plaat is wederom een pareltje geworden. Vooral degenen die graag verkeren in het huis van The Byrds, The Posies, The Beach Boys en Johan, komen aan hun trekken. Het album meer…

Laten we het weer eens even over Garrett T. Capps hebben. Dit najaar komt hij opnieuw naar Nederland. Er is dan inmiddels een nieuw album van hem verschenen. Ondertussen wijst onze man in San Antonio ons regelmatig op interessante andere artiesten. Zo bracht hij ons in contact met Croy and the Boys. Eerlijk gezegd hadden we die een paar jaar geleden al eens gemaild nadat we online wat fragmenten van Hey Come Back (eigen beheer) hadden gehoord. Helaas stokte dat contact bij de manager van de in Texas zetelende meer…

Het concert dat John Hiatt vorig jaar juli in De Oosterpoort gaf viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Was het nou wel zo’n goed idee om Slow Turning in zijn geheel uit te voeren? In Groningen viel toch vooral op dat het bereik van Hiatt als zanger soms wat te wensen overliet. Dat pakte niet bij alle liedjes van dat album uit 1988 even goed uit. En steeds maar weer die slidegitaar van Sonny Landreth ging ook wat vervelen. Gelukkig was er ook een nieuw album. The Eclipse Sessions (New West Records/PIAS) behaalde de derde plaats in de jaarlijst van onze lezers. John Hiatt hoeven meer…

Na het tamelijk sobere Lovers And Leavers, waarop Hayes Carll na een verwarrende periode zijn leven weer een beetje op orde trachtte te krijgen, is What It Is (Dualtone/Suburban) weer wat luchthartiger. Zo begint Times Like These als Status Quo met een fiddle, terwijl het nummer even later rockt als Billy Joe Shaver tijdens een reis van het beloofde land naar de hemel en de hel. En dat alles overgoten met een cajunsausje. Ook erg lekker is Things You Don’t Wanna Know. Carll zingt over James Dean terwijl een slaggitaartje zijn werk doet en de toetsen het meer…

De in haar thuisland zeer gewaardeerde Danni Nicholls vloog voor de opnamen van The Melted Morning (eigen beheer) van Engeland naar Amerika. Sinds ze in 2011 Chris Donahue ontmoette neemt ze daar haar albums op. De producer was dat jaar in Londen als bassist bij een optreden van Emmylou Harris. Bijzonder aan The Melted Morning is dat haar begeleiders voor het overgrote deel bestaan uit vrouwen. De enige man is drummer Will Sayles. Producer is Jordan Brooke Hamlin. Ze is actief op elektrische gitaar, bas, trompet, piano en drums en meer…

Wat blijft er over als een relatie eindigt? In het geval van All That’s Left (eigen beheer) niet veel. Of dat ligt aan de emotionele gesteldheid van Michelle Lewis valt te betwijfelen. Geen moment weet ze met haar nummers een emotionele laag aan te boren waarmee ze het grote lijden invoelbaar maakt. Tenzij je gevoelig bent voor gladgestreken arrangementen en een sentimentele overdosis. Lewis is alle controle kwijt. En alle geduld. En ook alle sensatie. Zo horen we op opener That’s What They Say. En het is de laatste keer dat ze zichzelf meer…

Als het om albums van Michael Dean Damron gaat, tref je louter vier- en vijsterrenrecensies aan op deze site. Dat de uit Portland, Oregon, afkomstige Damron een begenadigd songschrijfer is, hoeft u niet per se van ons aan te nemen, maar lees dan wat Ray Wylie Hubbard over hem zegt: “Michael is one full grown walking bad ass song writing son of a bitch with grit, groove, tone, taste and high coolness.” En over Damron als zanger schreef de New York Times: “He sings like a late-career heavyweight after a 12-round slugfest, pained and drained.” Little Hero (eigen beheer) meer…

De basis voor Middle Voice (Wolfe Island Records/Continental Record Services) werd vastgelegd voordat de Canadese Kate Fenner in het ziekenhuis werd opgenomen om te worden behandeld voor schildklierkanker. Eenmaal weer aangesterkt kon ze met producer Tony Scherr verder werken aan dit geslaagde moderne folkalbum, dat tot stand kwam in haar woonplaats New York. De albumtitel past goed bij deze collectie liedjes. Fenner kan terugkijken naar het verleden en vooruit naar de toekomst. Haar middelbare leeftijd heeft haar meer…

Copper Viper is een duo uit Londen dat bestaat uit Robin Joel Sangster (zang, gitaar) en Duncan Menzies (zang, mandoline, fiddle). De twee jongemannen namen debuutalbum Cut It Down, Count The Rings (eigen beheer) op in de Amerikaanse staat Washington onder leiding van producer Ryan Hadlock (Lumineers, Brandi Carlile). Ze omschrijven hun muziek zelf als folk, maar wat hier wordt gebracht kan net zo goed akoestische country worden genoemd. Menzies stuurt de nootjes van de mandoline van tak naar tak. Het zijn klanken die meer…

Ze waren student en namen voor de lol een album op. Maar toen het eerste album van Durand Jones & the Indications een succes werd was de keuze snel gemaakt en werden ze professioneel muzikant. Het nieuwe album American Love Call (Dead Oceans/Konkurrent) is dan ook niet opgenomen in de kelder van de Universiteit van Indiana, maar in Studio G in Brooklyn, New York. En niet in de avonduren en de nacht, maar gewoon overdag van negen tot vijf. ,,Het voelde dan ook een beetje als een kantoorbaan”, vertelden ze toen ze in meer…