Gunpowder Tracks (Borrego Records) van de slechts 19-jarige Mason Summit is niet de voltreffer waarop je een beetje had gehoopt na zijn eerste twee albums. Misschien was dat ook wel teveel gevraagd, want dan hadden we hier te maken gehad met een vijfsterrenplaat. Niet dus. Na Absentee en Loud Music & Soft Drinks overheerst nu toch een beetje de teleurstelling. De Californische pop mist de spontaniteit van de voorgangers. Alsof Summit zijn doelen al heeft bereikt. ‘I wish I was a little kid again’, horen we hem kwelen op When Time Was Mine To Spend. Nou meer…
Sommige albums zijn niet alleen goed; ze bieden ook nog iets extra’s. Dat geldt zeker voor War Surplus (eigen beheer) van de uit Nashville afkomstige 
Ook in alternatieve country heerst de laatste tijd glitter en glamour. Nadat Daniel Romano de durf had om een prachtig countrypak aan te trekken voor de hoesfoto van Come Cry With Me, zagen we dit jaar op TakeRoot Robert Ellis aantreden in een weergaloze westernoutfit. En wat te denken van het spiegelende kostuum van 
De prijs voor de mooiste verpakking gaat dit jaar naar Hobo Jungle Fever Dreams (Local Rascal Records) van 
Eerlijk is eerlijk: we waren het plaatwerk van 
De in New Mexico neergestreken 
Het meest bijzondere nummer van Slow Burn (Dahl Street Records) staat twee keer op deze plaat van 
De invloeden van 
David Osborne en David-Gwyn Jones groeiden op in een oninteressante wijk ergens in Amerika. Niets te beleven, behalve muziek maken. De plaat The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers gaf zin aan het leven. Nu vele jaren later wonen ze ver van elkaar vandaan. Jones vertrok naar Engeland, maar als 
Herman Brood leeft en woont in Dallas. Die gedachte kwam even op bij Livin’ In The EDT. Een liedje over een lekker wijf en dronken worden zonder reden. Eigenlijk gaan alle liedjes daarover. Hier met een lekker pianootje, ziedaar de link naar Brood. Ook door het melodietje trouwens. 
Uit het hoge Noorden, uit het Zweedse Pitea, dat bijna tegen de poolcirkel aanligt, komt 
Kijk eens goed naar die hoes. Dat zijn schedels die daar ondergronds liggen verspreid. In diezelfde aarde groeien bloemen. Een gruwelijk beeld en toch ook hoopvol. Precies dat wilde 
Op 27 november a.s geven Robert Ellis en Ben Weaver een concert in het Utrechtse Ekko. Weaver komt daar, zoals hij dat ook in de VS doet, misschien op de fiets naar toe. Weer of geen weer. Robert Ellis neemt waarschijnlijk een comfortabeler vervoermiddel. Hoe dan ook, een prachtige gelegenheid om deze twee mannen eens aan het werk te zien. Je kunt daar twee kaarten voor winnen. Het enige wat je hoeft te doen is ons even mailen (naar 
Op 10 november 2007 vond in het Patronaat in Haarlem de laatste editie van Roots Of Heaven plaats. Een festival dat 9 keer plaatsvond en waar we prachtige optredens zagen van onder meer Johnny Dowd, Calexico met Iron & Wine, Lucinda Williams, Jacky Leven en Grey DeLisle. Bijna 10 jaar later komt er eindelijk een nieuwe editie! Op 12 februari 2017 is het zover. Dan zullen onder meer James McMurtry (en band), The Black Lillies (eerste optreden ooit in NL!), Tim Knol, Luke Winslow-King, Nathan Bell, Broeder Dieleman en Daniel Meade van de partij zijn. Verder zijn er ook optredens van Henk & Melle (oftewel Henk Koorn en Melle de Boer van Hallo Venray en Smutfish) en The Watchman. 
Barsten in de ruiten. Kapotgegooide stoelen. Het zijn de stille getuigen van de scheiding van 
Carousel (Blue Elan Records) is een verrassend frisse plaat van 
Bluegrass is niet echt de juiste aanduiding voor Autumn (Yep Roc Records) van 
Amerika zal worden geleid door een president met minachting voor alles en iedereen. De enige hoop die we daaruit kunnen putten, is de verwachting dat het mannen en vrouwen van het alternatieve land, altcountry dus, zal inspireren tot liedjes met een kop en een staart die echt ergens over gaan. Van het duo 
Hoe de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen ook uitvallen, dat is op het het moment van schrijven van deze recensie nog onzeker. Hoe dan ook: hoe te overleven? Dat vraagt 
Is popmuziek nog relevant? Worden er nog albums gemaakt die ingaan op actuele ontwikkelingen? Zijn er nog protestzangers? Precies op het juiste moment lanceert de Amerikaanse singer-songwriter 
Goed nieuws: 
Wie zet het vuilnis buiten als je mij op straat hebt gezet, vraagt John Prine aan Iris Dement. Het plagerige duet Who’s Gonna Take Your Garbage Out is een ijzersterke binnenkomer van For Better, Or Worse (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus). Daarop herhaalt John Prine het trucje dat hij in 1999 uithaalde met In Spite Of Ourselves, hetgeen betekent dat hij opnieuw een plaat heeft opgenomen waarop 
Nadat 
Begin jaren tachtig verlaat Dave Graney met zijn Moodists Melbourne, Australië om zijn heil in Engeland te zoeken. Dat levert in ieder geval in 1984 een goed album op met Thirsty’s Calling en de ijzersterke single ‘Runaway‘, waarop de gehaktmolen-achtige stem van Graney het opneemt tegen een muur van gruizige gitaren. Aan het eind van de jaren tachtig is Dave Graney weer terug in Australië, bevrijd van het groepsconcept en gerevitaliseerd door een ep met The Coral Snakes, neemt hij in Melbourne een solo-album op – niettemin begeleid door The Moodists, die nu The White Buffaloes heten. Op My Life On The Plains is 
Ze hebben regels overtreden en daar hebben ze voor geboet. Ze hebben gegroefde koppen en gekneusde harten. En daarover zingen ze. Met trots verkondigen ze dat ze alle recht hebben om rond te stappen in hun rock-’n-roll schoenen (I Gotta Right). Misschien zijn ze wel net zo stoer als de Stones. De uit Los Angeles afkomstige band 
Als er maar een ding gezegd zou mogen worden over Downhearted Fools (Dirtleg Records) van 
Gisteren, 1 november, is Bap Kennedy overleden. In mei van dit jaar werd bij de Noord-Ier kanker geconstateerd. Het bleek een strijd die niet te winnen was. Bap Kennedy had begin jaren ’90 succes met Energy Orchard, een band waarmee hij in het voorprogramma speelde bij o.a. Van Morrison en Steve Earle. Laatstgenoemde vond Kennedy een van de beste songschrijvers die hij kende en bood aan diens eerste soloplaat, Domestic Blues, te 
Eindelijk is daar Time Of Day (Lie records), het debuut van The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Het kwintet wordt gevormd door de Gentse broers en zussen Rielemans, die in het verleden onder diverse aliassen de muziekwereld verblijd hebben met prachtige platen. Eduard en Joseph Rielemans deden dat als Nils de Caster en Bruno Deneckere, Gerardo Rielemans als Luis Marquez en Josephine en Hermine Rielemans als Pascale Michel en Kathleen Vandenhoudt als leden van Billy & Bloomfish. Maar nu dus voor het eerst onder eigen naam. De 
Op een schoolbord staat in het Nederlands de aankondiging van een concert van de Texaanse troubadour Bianca DeLeon. Met enige regelmaat brengt ze haar liedjes over de grensstreek van Texas en Mexico naar Europa. Love, Guns & Money (eigen beheer) is haar nieuwste album, dat live in de studio in Austin werd opgenomen. Vooral toetsenist Radoslav Lorkovic is op piano, een Hammond B3 orgel en 
Er verschijnen niet heel veel boeken over countryhelden in het Nederlands taalgebied. En dan bedoelen we originele, in het Nederlands, geschreven boeken. En over Johnny Paycheck is al uberhaupt weinig geschreven. We waren dus erg benieuwd naar Johnny Paycheck (Arbeiderspers) van de Vlaamse schrijver Christophe Vekeman. Vooropgesteld: het betreft hier geen klassieke biografie. Het is meer een boek over Johnny Paycheck, met een biografische inslag, en de verhouding van de schrijver tot de zanger.
