Deze experimentele, beatleske, fijnzinnige pop met klassieke invloeden vormt een solide basis om op voort te borduren schreven we in 2009 in een recensie van En Route. Inmiddels is de Amerikaan Cameron Blake een aantal albums verder. Tijd om weer eens aan te haken. Fear Not (eigen beheer) is zo goed dat je het betreurt dat je de man niet in de gaten hebt gehouden. Qua stem en overgangen in de akkoorden valt te denken aan iemand als Jeff Buckley, daarbovenop serveert hij ook nog eens de melancholie van een Scott Walker. Dat droefgeestige meer…
Craig Cassler
Er komt geen einde aan de creativiteit van Colin Halliburton. De spil van het vanuit Lawrence, Kansas opererende gezelschap 
De Ben Miller Band -gewoon een trio- maakt heftige rootsmuziek. Mudrock noemen ze het zelf. Veelal op zelfgemaakte instrumenten. Lepels, emmers, wasborden. Maar ook gewone gitaren, banjo’s en drums. Elke keer weer een sensatie om mee te maken. Je kunt daar ook bij zijn, want ze treden binnenkort weer op in de Lage Landen (zie ook 
Een tijd terug geleden schreven we deze 
De line-up van TakeRoot op zaterdag 4 november is compleet. De organisatie heeft nog drie spectaculaire namen aan de affiche weten toe te voegen: Jim Lauderdale, Margo Price en Eilen Jewell. Kaarten a €37,50 (exclusief servicekosten) zijn verkrijgbaar via de 
Het is geen gekke gedachte Marah te betitelen als de hoop van de rock-‘n-roll, al is het buiten redelijke twijfel dat de broers Bielanko dat niet hebben kunnen waarmaken. Ongeïnspireerde, fout geproduceerde en behoudende platen heeft Marah afgeleverd, maar dat geldt beslist niet voor het album waarop de wereldwijde lofuitingen zijn gebaseerd: Kids In Philly. Een hemelbestormend rockalbum en tegelijk een levendige kroniek van het rauwe leven in Philadelphia, Pennsylvania. De toekomst ligt dan open voor Marah. Als Dave Bielanko halverwege de jaren 
Als iemand me ’s nacht zou wakker maken om naar Big Blue (Autumn Tone) van 
Mooi verhaal: 
Case Garrett
Met Better Than Alone (Horton Records/CRS) sluit 
De laatste tijd heb ik me wel eens verwonderd over het gebrek aan maatschappelijke betrokkenheid in de muziek, terwijl er juist zoveel is om je over op te winden en tegen te hoop te lopen. Het Noorse kwartet 
‘When I grew up my father asked what I wanna be / I said I wanna be a Flatlander, Jimmie Dale, Butch or Ely / I wanna play guitar and sing, and make the people stomp the floor / I wanna write the best of the best / And be a high plains troubadour.’ Wie een liedje begint met een dergelijke ontboezeming, die heeft direct een streepje voor. Tegelijkertijd maakt hij het zichzelf erg moeilijk, want het is maar weinigen gegeven om het niveau van die drie voorbeelden (Gilmore, Hancock en Joe) te evenaren. Met Proving Grounds (eigen beheer) komt 
Als een singer-songwriter wel erg dicht de stijl benadert van een andere artiest, dan doet dat meestal afbreuk aan het gebodene. 
Ghost Gardens (Paper Bag Records) is het zesde album van 
Poor David’s Almanack (Acony Records) is een nieuw album uit de Gillian Welch/Dave Rawlings koker. In dit geval wordt hij uitgebracht als solo-album van Dave Rawlings. Dat betekent dat hij de lead vocals voor zijn rekening neemt en dat Welch vooral een ondersteunende stem heeft. Wel schreef ze ook mee aan vijf van de tien nummers. Verder zijn het Willie Watson en leden van Dawes en The Old Crow Medicine Show die het duo in muzikaal opzicht steunen. Het heeft echter niet geleid tot een album dat, als geheel, volledig geslaagd is te noemen. Ja 
Valparaiso
De veters strak gestrikt zodat we stevig in onze schoenen stonden, we waren tenslotte gewaarschuwd dat Tami Neilson ons zomaar 
Het Ramblin’ Roots festival, dat op zaterdag 21 oktober georganiseerd zal worden in TivoliVredenburg in Utrecht heeft de affiche bijna rond. Als laatstbekende namen zijn toegevoegd: The Hackensaw Boys, Shannon McNally en de hier verder niet zo bekende Kate MacLeod.
Vijftigplussers opgelet: met Midtown Sizzler (eigen beheer) van 
Dylan Leblanc is 27 jaar en heeft al drie albums uitgebracht: het goed ontvangen Paupers Field uit 2010, gevolgd door Cast The Same Old Shadow uit 2012. Dat album werd veel minder gewaardeerd waardoor Leblanc een tijdje er de brui aan wilde geven. Het duurde een paar jaar voordat hij weer voldoende materiaal had voor zijn derde plaat: het uitstekende en wederom goed ontvangen Cautionary Tale uit begin 2016. Zo goed dat er zelfs een Europese toernee kon volgen, één die hem 
Ergens halverwege 2016 breng je een album uit, Honest Life. Met songs die overigens al een kleine twee jaar op de plank bivakkeerden. Het album slaat aan én wordt later ook in Europa goed ontvangen; Loose Music (GB) pikt het op én brengt het op ons continent uit, januari jl. Nu inmiddels gevolgd door een heruitgave je vorige werkstuk, On My Page (2013). En dat album bleek -een ep of wat daargelaten- al het vijfde (!) plaatwerk. Van wie? Van Courtney Marie Andrews. Deze 26- jarige dame uit Phoenix, Arizona debuteerde namelijk al in 2008 met Urban Myths. Met het relatieve succes van Honest Life -een album met vaak vrij indringende, minder vrolijk ‘ogende’ songs- onder haar arm vond Andrews het weer eens tijd om op pad te gaan; Andrews weet ondanks haar jeugdigheid immers wat 
Met Worlds Within (SongSense Music/Sonic Rendezvous) onderzoekt 
Wait On Another Day (Omad Records) is een fijne powerpopplaat van een band die begin jaren 90 al actief was. Dit is een comeback die tot stand kwam nadat twintig jaar oude demo’s werden gevonden die de bandleden van 
Je kunt jaar in, jaar uit, je rondjes blijven draaien in het americana-wereldje of je kunt allerlei elementen aan je muziek toevoegen, andere invloeden hun intrede laten doen en proberen iets nieuws te maken. Wilco deed dat b.v. Ook 
Work Hard Love Harder is direct een krachtig statement op The Hammer & The Heart, een dubbel-cd (35 en 33 minuten). Op deze stevige binnenkomer weet 
Net als Butch Hancock trok 
Felony Blues (Forty Below Records) van 
Zo’n beetje veertig jaar na dato, ja, het is eeuwig zonde, komt dit stomende, zwetende concert op de markt. En tot mijn grote genoegen. De opnamen stammen uit september 1971, maar hebben echt zo’n 40 jaar bij Warner Bros. op de plank gelegen alvorens hét reissue-label Rhino ze aan de wereld prijsgeeft. That on the Road Look is een opzwepende en kokendhete live-dubbelaar van Tony Joe White en zijn geoliede band; een registratie van een concert in Europa, vermoedelijk in The Royal Albert Hall in Londen. Niemand weet het zeker. Ook Tony Joe White zelf niet.
Er moet iets in het water zitten daar. Dat cliché wordt nogal eens van stal gehaald als er veel artiesten uit dezelfde streek komen. Welnu, uit Flint, Michigan, komt eigenlijk niemand die we kennen. Nou ja, filmmaker Michael Moore komt er vandaan. Maar musici? Nee. Maar er is wel iets aan de hand met het water in Flint. Dat was er zwaar verontreinigd en dat werd enkele jaren geleden wereldnieuws. Het is toch al een doffe ellende in de stad zo’n honderd kilometer ten noordwesten van Detroit. Op Somewhere Is My Home (eigen beheer) van 