Net als op The Contender (zie recensie) steunt de Ierse countryrock van Tony McLoughlin op Where Is Jack (Fuego Records) op Duitse inbreng. Deze keer niet van de naar Nashville getrokken Duitse producer Thomm Jutz, maar van Marlon Klein. Die maakte eerder naam als percussionist van Dissidenten, een Duitse band die wereldmuziek maakte lang voordat allerlei volgelingen dat ook zouden doen. Klein tikt en trommelt de americana van McLoughlin naar nieuwe inzichten. Pakkende ritmes zorgen voor vervoering in meer…

Met Judah’s Gone en 27 maakte M. Lockwood Porter (de M staat trouwens voor Max) in korte tijd al twee prima albums. How To Dream Again (At The Helm Records) maakt het toptrio compleet. De voormalige leraar Engels uit de Bay Area heeft een goede relatie en zingt een paar liefdesnummers waar helemaal niets mis mee is. Deze staan allemaal in het begin van de plaat. Maar Lockwood Porter is er de man niet naar om het daar bij te laten. Hij stopte met zijn werk als leraar omdat hij onderdeel wilde uitmaken van een grotere beweging om de maatschappij te meer…

Waarom zou je een album beginnen met een cover van Wallflower, terwijl je ook eigen liedjes hebt? Misschien omdat Sam Bardfeld zo fraai cajunviool speelt op het nummer? Die kan niet voorkomen dat hier sprake is van een valse start die veel bederft aan het luisterplezier van Tree (Ahh… Pockets Records), temeer daar Anna Elizabeth Laube beter kan. De wortels van het titelnummer gaan veel dieper, ook al wordt dat dan wel weer opgevolgd door het niet erg bijzondere Sunny Days, een wat al te licht liedje. I Miss You So Much is dan meer…

Laten we het eens over country hebben. Het is hier tenslotte alt.country en dat is ook een vorm van country. En dan laten we de naam van Austin Lucas vallen. Lucas is een voormalige punker die, zoals ook bij voorbeeld Chuck Ragan, al jaren bekeerd is tot de country. Between The Moon & the Midwest (Last Chance Records/At The Helm Records) is zijn nieuwste album, een mooie echte countryplaat waarop hij zich heeft laten inspireren door George Jones en Buck Owens. En dat hoor je vooral in de manier van zingen, zonder dat Lucas nu overigens direct te meer…

Het tekstbestand met aantekeningen voor de recensie van Time I Let It Go (eigen beheer) van Caleb Stine & the Brakemen werd al in februari aangemaakt. Wat is de praktijk van recenseren? Als het oordeel online gaat op deze site, verdwijnt de cd vaak in de kast. Er zijn immers zoveel meer cd’s die aandacht vragen. Beetje triest wel. Dus kan het gebeuren dat sommige prachtplaten rondjes blijven draaien zonder dat daarover iets gemeld wordt. Zo ging dat ook met dit schitterende album van deze artiest uit Baltimore. Een onbekende hoeft hij niet te zijn, want meer…

Vanaf de eerste tonen van een accordeon die gezelschap krijgt van wat slagwerk hoor je dat The Felice Brothers op Life In The Dark (Yep Roc Records) weer erg hun best doen om over te komen als een straatorkestje. Dat lukt heel behoorlijk met de opgewektheid die ze uitstralen. Ondertussen trachten ze in hun teksten juist te willen bewijzen dat ze niet van de straat zijn. Dat maakt ze er niet sympathieker op. Je zou ze door die opstelling bijna van een dubbele moraal betichten. Alsof ze zich in oude pakken hijsen als waren ze een theatergezelschap. Maar ach, meer…

Het Aura Vista Motel (Sunyata Records) ligt aan Highway 99 in Seattle. Ooit was het een onderkomen voor reizigers op zoek naar de Amerikaanse droom, tegenwoordig wordt de omgeving er bevolkt door prostituees en junks. Vaudeville Etiquette trok in het voormalige motel. De spookachtige omgeving sluit goed aan bij de sound van de vijfkoppige band. Bradley Laina (zang, gitaar) en Tayler Lynn (zang, perdussie) vormen het hart van de band. Daarmee is Vaudeville Etiquette weer zo’n band waarin het draait om de wisselwerking tussen een man en meer…

Daniel Romano produceerde Pale Moon Kid (Pheromone Records/Sonic Rendezvous) van Jenny Berkel. Die speelt doorgaans in zijn band. Solo brengt deze dame geen mosey. Country kun je haar muziek ook niet noemen. De Canadese doet in dromerige klanken. Dit is nieuwe folk die in mistflarden gehuld is. Toch prikt de stem van Berkel als een mistlamp door de nevelen. De ruimtelijke ambiance is het werk van Romano. Op bas, drums, gitaren, orgel, piano en synthesizers schept hij het muzikale landschap waaruit Berkel kan opdoemen. In het fletse meer…

Session Americana is een collectief uit Boston dat de agenda’s moet trekken om een plaat te  kunnen maken. De zes Amerikanen zijn doorgaans druk als begeleiders van andere artiesten. Great Shakes (eigen beheer) zal geen aardverschuiving teweeg brengen in americana. De wortels van het gezelschap liggen duidelijk in de jaren zeventig. Het afwisselende album zal het vooral goed doen bij liefhebbers van melodieuze folkrock met heimwee naar de gloriejaren van Crosby, Stills & Nash. De samenzang op One Skinner en Bumbershoot strekt zich uit meer…

De Amerikaanse singer-songwriter Otis Gibbs besteedde zijn vijftigste verjaardag nuttig. Van feestjes houdt hij niet zo, dus nam hij die dag Mount Renraw (Wanamaker Recording Company/Lucky Dice) op. Dat gebeurde in zijn huiskamer in Nashville, waar Gibbs (zang, gitaar) aan de slag ging met Thomm Jutz (gitaar) en Justin Moses (fiddle). De van het platteland van Indiana afkomstige artiest, hij is tevens schilder en fotograaf, plukt de liedjes uit de vruchtbare Amerikaanse grond, nadat hij er al een halve eeuw zaadjes heeft rondgestrooid. Zijn liedjes belichten meer…

De omgevallen platenkast van Seth Goodman deel 3. Zo kan Sparks Rain Down From The Lights Of Love (Secret Candy Rock) van The Grand Undoing het best worden aangeduid. Zoek de recensies van de vorige albums van deze artiest uit Boston nog maar even op en ontdek welke namen we toen noemden. Deze keer komt daar in ieder geval die van David Bowie bij. Goodman vervalt nergens in puur epigonisme, daarvoor zijn zijn melodieën en arrangementen te eigen. Opener Sing Yourself Home is pulserende powerpop, net als Key Biscayne dat daarop volgt. Op Living In Amber doemt meer…

Vorig jaar zag ik in een Utrechtse huiskamer Glen Phillips optreden. Naast natuurlijk de hits die hij met Toad The Wet Sprocket had (Walk the Ocean, Nanci) speelde hij er een aantal nieuwe nummers. Die zijn terecht gekomen op het nieuwe solo-album van de man uit Santa Barbara, Swallowed By The New. Toad The Wet Spocket vormde in 1992 de soundtrack van mijn huwelijksreis en het bezoeken van dit optreden was daarom een vorm van een second honeymoon. Phillips zelf was in 2015 echter net gescheiden van zijn vrouw en de nummers die hij in die periode meer…

Requiem For The Lonely (eigen beheer) is het nieuwe album van Michael de Jong. De Jong, geboren in Frankrijk uit een Franse moeder en Nederlandse vader, opgegroeid in de VS, woont alweer vele jaren in Dordrecht. Blues is altijd het uitgangspunt geweest van de inmiddels 71-jarige De Jong. Dat is op dit nieuwe album niet anders. Geen standaard blueswerkjes echter. Het is eerder een vorm van vrij uitwaaierende blues met een akoestische basis. Het is De Jong zelf die de akoestische gitaar bespeelt en vaak Willem van Dullemen die daar een elektrische gitaar meer…

Haar vorige album bracht Martha Fields nog uit onder de naam Texas Martha, dan weet u dus wel waar ze vandaan komt. Toch is dat verwarrend. Ten eerste omdat zij een deel van het jaar in Bordeaux woont en haar nieuwste album, Southern White Lines, ook heeft gemaakt met haar Franse begeleidingsband. Ten tweede omdat zij op dit nieuwe album vooral op onderzoek uitgaat naar de muzikale roots die via haar moeder heeft, te weten de mountain music uit Kentucky en West-Virginia. Daar valt veel wat te halen, maar het resultaat valt uiteindelijk toch meer…

Voor de beste muziek heb je als band soms maar drie mensen nodig. Big Shoals, een trio uit Gainesville, Florida, bewijst het maar weer eens. Hun tweede album Hard Lessons (eigen beheer), is namelijk een hele fraaie. Laten we dit maar americanarock noemen, toegankelijke gitaarliedjes die klinken zoals dat we het hier het liefste hebben. Beetje rauw maar melodieus stevig. En met precies genoeg pedal steel. Lance Howell (ook gitaar) zingt vol overtuiging over hoe hij zich wil verliezen aan een bepaald meisje, hoe hij een vergissing wil begaan meer…

Herinnert u zich nog The Civil Wars? Wel, die zijn niet meer. Het duo bestaande uit John Paul White en Joy Williams knalde na twee mooie platen uit elkaar. Van eerstgenoemde ligt er nu een soloplaat, Beulah (Loose Records). Zijn eerste na de splitsing (dan tellen we het inderhaast opnieuw uitgebrachte, maar al uit 2008 stammende The Long Goodbye niet mee) is een intrigerend album geworden. Beetje een mengeling van folkpop en indie- en southern rock. White’s stem lijkt af en toe op die van A.J. Roach (wat doet die tegenwoordig?), maar iets meer…

Nog meer Scandinavische americana komt van de misschien wel toepasselijk genaamde Northern Indians. Achter deze naam gaan John Andersson en Josef Eriksson uit het Noordzweedse Piteå schuil. Het tweede album van het duo, No Shelter In Sight (Rootsy/Sonic Rendezevous) werd in negen dagen opgenomen in een grote schuur. Producer was Matt Schuessler (uit de band van Joe Pug, met wie ze door Zweden toerden) die het geluid klaarblijkelijk express wat ruw gehouden heeft. Nergens klinken de gitaarliedjes van het duo immers gladgestreken. Toch kun meer…

Best gewaagd, om Fleetwood Mac’s The Chain, een van de prijsnummers van Rumours, te coveren, maar Darling West komt er mee weg. Het is namelijk een prachtige akoestische versie die dit Noorse trio op hun tweede album, Vinyl And A Heartache (Vestkyst Records), neerzet. De drie muzikanten, het echtpaar Mari en Tor Egil Kreken en Kjetil Steensnæs, hebben zich gespecialiseerd als stringband. Akoestische en elektrische gitaren, banjo, mandoline, pedal steel, dulcimer en dobro, dat zijn zo de instrumenten die ze beheersen. Daarnaast speelt meer…

Gestoken in een prachtige hoes van de Groningse illustrator Douwe Dijkstra zit een cd van een band uit het Twentse stadje Diepenheim. Grand East heet die formatie. Onthoud die naam. Movano Camerata  is namelijk de moeite waard om weer eens een platenzaak te bezoeken. Arthur Akkermans zingt alsof de duivel hem op de hielen zit. Ondertussen bezweert Joris van den Berg de boel met een ronkende Hammond. Resultaat: een grootse rockplaat met bezieling. Op Frogs springen ze van blues naar rustiger vaarwater. Ouderwets goed. De meer…

Het eerste wat direct opvalt aan American Band (ATO Records) van Drive-by Truckers is de hoes. Die is nu eens niet van de vaste ontwerper Wes Freed. In plaats daarvan zie je een foto van een Amerikaanse vlag die halfstok hangt. Deze plaat gaat over de Verenigde Staten en wat er allemaal mis mee is. De Truckers speelden altijd wel politieke songs, maar American Band is in zijn geheel een politieke plaat. Al in het eerste nummer gaat het over Ramon Casiano, een 15-jarige Mexicaanse jongen die in de jaren ’30 werd doodgeschoten door de man die later voorzitter van meer…