Will Wood is een echte liedjessmid. Zo is te horen op Magpie Brain & Other Stories (Lyttleton Records). In het titelnummer gaat het over zijn, zoals hij het noemt, eksterbrein. Aangetrokken tot alles dat blinkt, vooral op het vrouwelijk gebied. Hij wordt er zelf gek van. Zo is daar Rafaela, een Braziliaanse die achter hem staat bij de bagageband op Charles De Gaulle. Verliefd, maar hij weet dat hij haar nooit meer zal zien. Dat is dan nog een van de wat vrolijker folknummers. Maar in Drown Drown Drown gaat het over zijn inmiddels ex-vriendin meer…
Het weer was nog zo mooi. De ontknoping van de Vuelta was op televisie. En TakeRoot zou zo beginnen… Al voor het festival begon, wat het een kwestie van kiezen. JP Harris and the Tough Choices zouden het festival aftrappen en die maakten de keuze wat makkelijker. Harris brengt liedjes vol oneliners en tekstuele spitsvondigheden. Niet te missen. Zijn authentieke country is puur vakwerk. Met de cover Amarillo Highway van Terry Allen stuurde 
“God, wat mooi”, denk ik als Golden Age (Barsuk) van 
De muziek van 
Meestal zetten we een algemeen kopje boven de overzichten in de rubriek roundup. Deze keer niet. Dat zou zonde zijn voor The Blind Roofers. Die verdienen namelijk heel veel bekendheid nadat ze een werkelijk heerlijke ep hebben afgeleverd. Lost In Wander (eigen beheer) is een avontuurlijk plaatje van vier jongens uit Groningen. De ep (22 minuten) werd al in maart in Vera gepresenteerd en min of meer bij toeval waren we daar present. Wat een optreden! Antonie Harms is een 
De kleffe coverfoto in combinatie met de titel You Drive Me Crazy (Flying A Records) belooft weinig goeds. 
Aanstaande zaterdag staat het 
Op de Spotify-playlist van deze site stond al een hele tijd geleden een nummer van Pull Awake (eigen beheer) van 
O, wat hielden we van Robbie Fulks toen hij in rake bewoordingen fulmineerde tegen alles wat verachtelijk is aan Nashville. Fuck This Town. Hij schreeuwde het uit. Dat was nog eens altcountry waarin stelling werd genomen! Die strijd is wel zo ongeveer gestreden. Commerciële country bestaat nog altijd, maar de macht van platenbazen is beslist minder geworden. Onafhankelijke artiesten hebben ervoor gezorgd dat rootsmuziek wortel heeft geschoten. Americana in alle diverse verschijningsvormen is niet meer weg te denken uit het 
Wat heeft meer impact op een muzikale carrièreversnelling: een luttele minuut -het zogeheten muziekminuutje- bij De Wereld Draait Door of een notering in de Euro Americana Chart? Het antwoord laat zich makkelijk raden, en daar doe ik de Euro Americana Chart natuurlijk niks mee te kort. Carter Sampson, The Queen of Oklahoma, is tot op heden nog niet opgetrommeld bij ons aller Matthijs, dus haar groeiende 
Als er iemand is die een prachtige verpakking verdient, dan is het wel 
Als 1969 ten einde loopt is het niet zo best gesteld met toestand van The Grateful Dead. De platen, volgepropt met uitgesponnen, freaky acidrock verkopen veel te weinig en het ongeregelde zootje bestaande uit bohemiens, dopeheads en alcoholisten tart de executives van Warner Bros. tot op het bot. De band staat voor $ 180.000 in het krijt bij het label. Ondertussen heeft het zestal – Jerry Garcia (zang, gitaar), Bob Weir (gitaar, zang), Phil Lesh (bas, zang), Ron McKernan (toetsen, zang) en de drummers Bill Kreutzmann en Mickey Hart – zich teruggetrokken uit San Francisco en zich gevestigd in de heuvels 
Je treft hier niet vaak, zeg maar nooit, een recensie aan van iemand uit Argentinië. Nu spelen we bij deze bespreking van Careless (Continental) van 
Ontmoet de duivel, dat is de vertaling van Cumplir Con El Diablo (eigen beheer), het vierde album van 
Het was, eerlijk gezegd, de naam van meestergitarist Neal Casal die me het eerst opviel aan dit ongetitelde album (eigen beheer) van 
De 
Een aangename lichtheid. Een liedje over zomeravonden (Fireflies). Honingzoet is I Melt, I Howl (eigen beheer) van de Amerikaan 
Conceptuele kunst en countrymuziek vormen een onwaarschijnlijke combinatie op Juarez en Lubbock (On Everything) (Paradise of Bachelors/Konkurrent) van Terry Allen. De albums uit 1975 en 1979 worden in luxe uitvoeringen op zowel lp als cd opnieuw uitgebracht. De liedjes voor Lubbock (On Everything) schreef Allen in Californië. Lubbock bleef toch aan hem trekken, nadat hij uit de conservatieve stad in West Texas was vertrokken om het in Los Angeles te maken als kunstenaar. Op de dubbelaar trekt een bonte stoet aan kleurrijke karakters voorbij. 
Conceptuele kunst en countrymuziek vormen een onwaarschijnlijke combinatie op Juarez (Paradise of Bachelors/Konkurrent) en Lubbock (On Everything) van Terry Allen. De albums uit 1975 en 1979 worden in luxe uitvoeringen op zowel lp als cd opnieuw uitgebracht. Terry Allen (1943) groeide op in Lubbock. Net als andere creatieve geesten wilde hij zo snel mogelijk weg uit de conservatieve Texaanse stad. In Los Angeles studeerde hij af aan de kunstacademie. Sindsdien worden zijn beelden, tekeningen, schilderijen, installaties, videokunst en nog veel meer 
Op basis van de eerste tonen van Labor Of Love (Randm Records), het openingsnummer van het gelijknamige album van Fruition, denk je misschien aan bluegrass. Maar schijn bedriegt. Fruition is veel meer dan een stringbandje. Dat blijkt allereerst uit het instrumentarium van dit vijftal uit Portland, Oregon. Niet alleen werken zij met drums, maar ook met een elektrische gitaar. En de nummers op deze opvolger van het ook 
Gill Landry bracht vorig jaar zijn derde (ongetitelde) soloplaat uit. Een hele fijne, op grond waarvan hij dit jaar wordt geprogrammeerd op TakeRoot. De dag erna, op zondag 11 september, treedt hij ook op in Roepaen in Ottersum. Voor dat optreden mogen we 2 duokaarten weggeven. Landry was tot vorig jaar lid van de Old Crow Medicine Show. Weet je ook van welke groep hij daarvoor deel uitmaakte? Zo ja, mail dat antwoord dan voor 1 september, naar 
De persoonlijke omstandigheden hebben zich gevoegd naar de muzikale koers die 
Over het festivalterrein van 
Dat americana niet voorbehouden is aan Amerikanen mag als algemeen bekend worden verondersteld. Americana wordt overal gemaakt. Meestal spelen de liedjes zich af in de Verenigde Staten. Stoffige wegen en weidse landschappen leveren blijkbaar veel inspiratie. Visions Of Us On The Land (Secretly Canadian/Konkurrent) ontstijgt dat niveau. Sterker nog, 
Op On The Ropes van 
In de recensie van Indestructible Machine schreven we dat 
Matthew Logan Vasquez, van wiens soloplaat Solicitor Returns we hier diep onder de indruk zijn, komt naar Nederland. Niet alleen staat hij op TakeRoot, hij doet samen met New Yorkse singer-songwriter Christopher Paul Stelling ook een aantal cluboptredens. Voor die op woensdag 7 september a.s. in het Utrechtse Ekko mogen we zomaar 2×2 vrijkaarten weggeven. Wat je moet doen om daarvoor in aanmerking te komen, is ons even mailen (naar 
