Op haar website verklaart Lesley Kernochan dat ze op dit moment een singer-songwriter in het americanagenre is. Ze is namelijk ook thuis in comedy, pop, jazz en kinderliedjes. In dat licht is A Calm Sun (Maple Syrup Music) toch een aangename verrassing. De Californische heeft namelijk een behoorlijk puur countryalbum afgeleverd. Er zit veel meer in de manier waarop ze haar liedjes vertolkt, dan je op basis van haar achtergrond zou vermoeden. Kernochan zingt tamelijk naturel. Ze voelt geen behoefte om zaken uit te vergroten. Zo’n liedje als meer…

Na het uitstekende titelloze debuut van twee jaar geleden moest er vooral veel worden opgetreden door Banditos. Dat heeft ze misschien nog wel beter gemaakt. Voor die vaststelling moet Visionland (Bloodshot Records/Bertus) wel vaker gedraaid worden, want anders zou je zomaar kunnen constateren dat de som der delen net iets minder is. Een misvatting en het is eigenlijk alleen maar fijn dat je eerst een beetje teleurgesteld bent. Want als de nummers daarna blijken te groeien, komt het besef dat het weer een steengoed album is. De band
meer…

Country met een fikse dosis opgejaagde energie staat er op The Native (State Fair Records) van de Texaanse band Vandoliers. Een spetterende gitaar en een fiddle leiden ons langs Bluebonnet Highway. Op Rolling Out mengen blazers zich ertussen. De band rolt Dallas/Fort Worth uit en de Mexicaanse yell op het eind van het nummer maakt wel duidelijk welke kant ze op gaan. Het is cowpunk met randjes hardrock en dat klinkt schel als een trompet. Dat is leuk, want daarmee roept Vandoliers een heel rijtje bands uit de jaren tachtig in herinnering: Rave-Ups, Rank and meer…

Elaine Mahon is een doctorandus in de astronomie. Op Reach For The Stars (eigen beheer) kijkt ze omhoog en ziet de melkweg en gouden sterren (Look Up). Op het titelnummer reikt ze naar de sterren om de teleurstellingen van het leven te verwerken. De liedjes van de singer-songwriter uit Florida gaan dan ook vooral naar het hart. Mahon is een folkzangeres van het zuiverste water. Haar stem doet op een goede manier enigszins ouderwets aan. Puur. Als een ster die op eigen kracht straalt. Ergens tussen Kate Wolf en Indigo Girls legt ze veertien meer…

De muziek van Jeff Finlin is vrijwel altijd scherp geweest als een staartvin van een Cadillac Coupe DeVille. Op Moby Dick uit 2014 vergeleken we zijn stem zelfs met een zwaardvis. Op The Guru In The Girl (Continental Record Services) is het kartelrandje verdwenen. Niet weggeschuurd, nee, gewoon nauwelijks aanwezig. De plaat werd opgenomen in Nederland met BJ Baartmans in een bepalende rol en die samenwerking heeft het een en ander in een nieuw licht gezet. Dat blijkt direct al op opener Her Love Will Light The Way. Want meer…

Welkom in het koninkrijk der dromen. Daar is niets wat het lijkt. Daar kun je je terugtrekken van alles wat op je afkomt. Ian Felice gebruikte herinneringen, dromen en zijn eigen fantasie voor de realisatie van Kingdom Of Dreams (Loose Music/Bertus). Tijdens dat proces kwam hij bij van de vermoeienissen van een tournee met Felice Brothers. Hij gebruikte die tijd om wat persoonlijke zaken op een rijtje te zetten. Zo werd hij voor het eerst vader. Vluchten in een droom was blijkbaar de beste optie. Zo gezegd, zo gedaan. Voor Ian Felice meer…

Als Brilliant Light (Loose Music) een ding duidelijk maakt dan is het dat Danny & The Champions Of The World in de countrysoul echt hun huis gevonden hebben. De Engelse 7-mansformatie heeft op dit dubbelalbum precies de juiste balans gevonden tussen genoeg country en genoeg soul, zonder dat een van de twee overheerst. Bovendien voegen ze er ook nog een portie pop en (southern) rock aan toe. Belangrijkste ingrediënten in de sound van de band zijn het karakteristieke stemgeluid van Danny George Wilson, een beetje nasaal met een schurend randje, de meer…

Zo’n titel So Many People Get It Wrong zou zomaar van de jesus of cool kunnen zijn. Maar we hebben hier niet te maken met Nick Lowe, maar met Steve Mayone. Deze singer-songwriter van de Amerikaanse oostkust is al even bezig geweest in diverse bands en ook solo. Hij figureerde al een paar keer op deze site, maar met Sideways Rain (Janglewood Records) vestigt hij zijn naam pas goed met een voortreffelijk album. Opener Letting You Go begint buitengewoon stijlvol met wat klassieke flarden, een intro dat past bij een nummer dat klinkt als iets van Roy meer…

The Brandos zijn na tien jaar terug met Los Brandos (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). De Amerikaanse band die dertig jaar geleden het trachtte te maken met roots & roll uit het straatje van Creedence Clearwater Revival, moest al snel een platencontract bij een major verruilen voor onderdak bij het Duitse Blue Rose Records. Daar zitten ze nu nog. Zoals de titel van deze comeback al aangeeft zoekt bandleider Dave Kincaid inspiratie in Mexico. Je vraagt je soms trouwens af of hij echt Spaans zingt of doet alsof. Helemaal niet zo belangrijk meer…

De Honeycutters houden het tempo erin. In drie jaar tijd presenteren ze nu namelijk voor de derde maal een album (zie eerdere recensies hier en hier). Een titelloze (op Organic Records) en ditmaal als zijnde Amanda Anne Platt & the Honeycutters. Dat is niet geheel onlogisch, de zangeres met de prachtige stem schrijft alle liedjes en is het centrale punt waar de groep om draait. Verder is er niet zo veel veranderd. Je kunt hoogstens zeggen dat er wat accenten zijn verlegd: zo hoor je wat minder Appalachian folk en wat meer countryrock. Je kan ook zeggen dat de meer…

The Dustbowl Revival laat het stof voor wat het is. Op The Dustbowl Revival (Signature Sounds) maakt het ensemble uit Los Angeles een frisse start. De tijden van de Grote Depressie zijn voorbij. Het preserveren van oude tradities is niet langer het doel. In een museum is het prettig toeven, maar rondstappen in het hier en nu in de woestijn heeft ook wel wat. Verrassend is het soulgehalte van de nieuwe plaat. Zangeres Liz Beebe is daar grotendeels verantwoordelijk voor. Ze laveert soepel tussen Amy Winehouse en Adele. De zeven mannen meer…

Voor de tweede plaat van Korey Dane hoefde Tony Berg, producer van het debuut Youngblood, slechts voor een kleinigheidje op te komen draven. Chamber Girls (Inoovative Leisure/Bertus) is verder geheel en al het werk van de Amerikaanse jongeman met bloedlijnen die hem verbinden met Japan en Cherokee-indianen. Dane maakt fijne popliedjes met golvende melodieën. Op Jay & The Coyote trekt een gitaar door de Rockies alsof het slechts heuveltjes zijn. Op Lovesick In A Hotel Wildfire trekken de gitaarsnaren de lakens recht. Valeria heeft meer…

Na de wilde treinrit door de woestijn van Pacific Surf Line hebben de mannen van Gospelbeach behoefte aan gezelschap. Op Another Summer Of Love (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) zoeken ze die bij Californische schonen. In The Desert denken ze na over wel duizend lieve dingen die ze willen zeggen. Het leven is een California Fantasy, je kunt je er helemaal in verliezen. Fraaie samenzang. Zonneschijn. Wie doet je wat? I Don’t Wanna Lose You zingen ze en dat is dan ook echt het enige dat er toe doet. Een Sad Country Boy kan zijn meer…

Als countryzanger kom je het verst met een zorgeloze ziel. Die instelling maakt het ons mogelijk om alsnog even aandacht te schenken aan Careless Soul (Clubhouse Records/CRS) van Cale Tyson. Eigenlijk al van vorig jaar, maar de Nederlandse release was wat later. Tyson is een geluksvogel. Als hij het te bont maakt en dronken thuiskomt, blijft zijn vrouw vriendelijk (Staying Kind). En als hij toch verlaten wordt, sluit hij zich op in zijn huis en eigenlijk voelt dat helemaal zo slecht nog niet. Ondertussen poetst de steelgitaar de stoep en veegt het orgel meer…

Dan Mills speelde een tijdje Carl Perkins in de musical Million Dollar Quartet. Zijn eigen muziek is geen klakkeloze kopie van de Sun-sound. De artiest uit Brooklyn, New York, heeft een frisse variant van rock-‘n-roll ontwikkeld met prettige poppy hooks. Something Good (eigen beheer) vangt aan met sprankelende licks en een snufje honky tonk in Quiet Car. Daarna vegen een gitaar en orgel de straten schoon in de East Village op het titelnummer. Sandy komt tot ons als zuidelijke pop. Op Spinnin’ The Cowboys heeft Mills het over Hank Williams. Snel meer…

Het hoogste wat je kunt bereiken in rootsrock is vluchten in een kosmische trip. Het was het ultieme doel van Gram Parsons. Met Barefoot In The Head (Silver Arrow/Proper/Bertus) vliegt Chris Robinson Brotherhood blootsvoets naar grote hoogten. De zanger van Black Crowes werkt met zijn eigen band al een tijdje aan die droom en die komt nu uit. Behold The Seer klinkt als een nummer dat er altijd al geweest is. Dat bewijst de pure klasse van deze rasmuzikant. Van lichtjes funky gaat het naar het van gitaarboogjes voorziene She Shares My Blanket, dat meer…

Het geld dat hij bij elkaar had gespaard met optredens op straat, stak Ben Bostick enkele jaren geleden in de opnamen van een ep: My Country. Het leverde hem positieve reacties op en vergelijkingen met Merle Haggard en George Jones. Met Ben Bostick (eigen beheer) ligt er nu het volwaardige debuut van de artiest uit Los Angeles. De verwijzingen naar de countryhelden van weleer vallen weg, dit is tamelijk donkere americana die meer van deze tijd is. Er is geen uitweg op het fatalistische Independence Day Eve en daarom zoekt Bostick zijn heil aan meer…

Met een tweede kind op komst koos Gerry Spehar dertig jaar geleden voor het burgerbestaan boven de onzekerheid van het artiestenleven. Al die tijd bleef hij nummers schrijven en zo af en toe nam hij wat op. Gestimuleerd door zijn vrouw Sue, zelf ook songschrijver, begon hij onlangs alsnog aan een album: I Hold Gravity (eigen beheer). Vanaf de eerste woorden ‘There was a thunderous rambling sound’ valt alles op zijn plaats alsof Spehar al die jaren niets anders gedaan heeft. Met inderdaad een sound zoals hij het zelf beschrijft op Dirt: doordenderende meer…

Trond Svendsen is een Noorse misdaadreporter die in zijn vrije tijd hele aardige americanaliedjes schrijft. Daarbij heeft hij een fraaie stem die vooral heel erg doet denken aan Jerry Giddens (Walking Wounded, Gaucho Gil). Velen zullen die Giddens niet kennen, dus beschouw dat maar als een extra tip bij dit stukje over dit geslaagde album. Trond Svendsen & Tuxedo vangen Palomino Motel (Rootsy/Sonic Rendezvous) aan met de van een soepele melodie voorziene Love Like This, dat gekleurd wordt door samenzang en wat flarden meer…

Geroosterd brood met het bestek op een papieren servet. Zo serveert men het ontbijt in Motel Americana (Songs & Whispers). Bobbo Byrnes zit er op een barkruk van kunstleer aan de bar. Fles tomatenketchup naast het bord. Zo alledaags en Amerikaans als dit tafereel is ook de americana van deze aan de oostkust geboren artiest, die zijn thuisbasis nu heeft in het zuiden van Californië. Een beetje vettig is het wel in Motel Americana. Het is een plek voor de met de handen werkende klasse. Geen pretenties en No Expectations. Het zijn doorgaans meer…

Een verloren wieldop rolt langs de weg. Als een geest voortgedreven door de wind. Ghosts Of The Main Drag (Lost Hubcap Records) beweegt zich voort langs de blue highways van de Verenigde Staten. Daar vind je nog oude pijlen langs de wegen die wijzen naar nog onbekende avonturen. Doug Schmude heeft heel wat van die wegen gezien. Van Baton Rouge, Louisiana, ging zijn reis naar Texas en Arkansas en nog een rijtje andere staten, waarna hij in Boulder, Colorado, de rust vond om zich verder te bekwamen in het vak van meer…

Bij de uitstekende vorig jaar verschenen plaat Singing Saw schetste Kevin Morby het beeld dat Bob en Joni uit een fotolijstje in een boekenkast meekeken tijdens de opnamen. Voor City Music (Dead Oceans/Konkurrent) trekt hij dat beeld door. Deze keer zijn het echter Lou en Patti die toezien op het opnameproces. Het titelnummer is een ruim over de zes minuten lopend stuk muziek waarop gitaarnoten als toonladdertjes tegen de melodie opklimmen. Een diep geluid met een prachtige open structuur. Alsof New York zich opent middels de meer…