Eerder dit jaar schreven we in de rubriek roundup over Work: Part One waarop Walter Salas-Humara zijn eigen werk met The Silos recyclet. Een uitstekende collectie waarmee hij echter wel de indruk wekte dat de inspiratie om tot nieuwe dingen te komen aan het verdwijnen was. Niets blijkt minder waar. Explodes And Disappers (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een geweldig nieuw album van de man die al sinds halverwege de jaren tachtig actief is. Frisse melodieën die allesbehalve vermoeid klinken. Hij heeft er nog zin in. De Cubaanse meer…

Campfires On The Moon (Tonic Records) van de Canadees Rodney DeCroo heeft een lange tijd nodig gehad om te overtuigen. DeCroo zingt niet altijd geheel toonvast. En als dan Ida Nilsen op Stupid Boy In An Ugly Town ook soms net iets te hoog of te laag zit, moet je even doorbijten. Wie die moeite neemt, wordt beloond. Die hoort dwars door de nogal wankele arrangementen van akoestische gitaar, contrabas en piano DeCroo worstelen met het leven. En dan krijgt de imperfectie betekenis. Dan komt het gevoel dat al in songtitels als meer…

Toeval of niet, maar Rockingham, het solodebuut van BJ Barham, komt midden in de Amerikaanse verkiezingstijd uit. En in feite is dit ook een behoorlijk politiek getinte plaat, hoewel onduidelijk is of Barham, die bekend is als voorman en spil van American Aquarium, het ook als zodanig bedoeld heeft. De acht songs op de plaat schetsen namelijk een  donker beeld van het Amerikaanse platteland in het zuiden van de VS. In het titelnummer gaat het over de plaats waar zijn vader zijn geld moest verdienen als handelaar in auto-onderdelen. Een leven meer…

Gek ben ik op het geluid van een pedal steel, maar wat Rusty Blake op Weight Of The World van Western Centuries ervan maakt is eerder gekmakend. Overal blèrt hij doorheen en dat meestal op zo’n irritant vrolijke wijze. Less is more, zou ik zeggen. Het was in elk geval de druppel die de emmer deed overlopen en die ervoor zorgde dat het album met een boog in de prullebak belandde. Eerder al was ik gestruikeld over de kansloze, risicomijdende liedjes die het Amerikaanse vijftal op het album ten gehore brengt. Één nummer, nou vooruit,  meer…

Met liefst vier zingende frontmannen is afwisseling geen probleem voor The Buffalo Skinners. De Britse band speelt lekker losjes op Cease Your Dreaming (Loose Chat Records). Delta Blues is eigenlijk meer folkpop met prominente rol voor viool. Een beetje rommelig is het af en toe beslist, maar daardoor ook lekker ongedwongen. Alles wordt door elkaar gegooid, rock-’n-roll, folk, blues soul, country en noem maar op. Amerikaanse muziek is de basis, toch klinkt iets als If You Won’t Love Me, Somebody Else Will vooral als Engelse rootspop. En meer…

De wat koele pop van de uit Seattle afkomstige Amy Blaschke verwarmt ze in de studio’s van Los Angeles. Daar nam ze wederom onder productionele leiding van Brain Whelan Breaking The Blues (Bird On A Lyre Records) op. Dat is een plaat waarop ze ondanks de ellende als gevolg van de ziekte van Lyme de positieve kanten belicht. Daarvoor kruipt ze Under My Skin. Op Falling For The Moment komen heel voorzichtig trompetjes om de hoek kijken. Powerpop en folkrock gaan naadloos in elkaar over. De songtitels Exploding Roses en meer…

The Pilot and the Flying Machine (CRS) van Ben Bedford is americana van het deftige soort. Deftig op een manier zoals ook altijd de muziek van Joe Henry dat is. Spaarzame arrangementen zorgen voor rust en ruimte. Bedford nam het album op in een kerk in Springfield, Illinois, met technische hulp van David Sinko. Die werkte eerder samen met Punch Brothers, Yo-Yo Ma en Edgar Meyer. Namen uit americana, klassiek en jazz, stromingen die volledig tot hun recht komen op dit bijzondere album dat in vijf dagen tot stand kwam. Bedford (zang, akoestische meer…

John Doe nodigt ons uit voor een treinreis (Get On Board) onder de zinderende zon (Sunlight). The Westerner (Cool Rock Records/Thirty Tigers/Bertus) speelt zich af in Arizona. De trein wordt bevolkt door een nogal uiteenlopende groep mensen. Ze zijn allemaal op zoek naar een zonnestraal. Zo ook Doe. Halverwege het album komt die echter tot de constatering: ‘My heart’s in California, I’m alone in Arizona’. In onrust is Doe op zijn best en dat is op dit nummer het geval. Dat geldt nog sterker voor Go Baby Go. Dat botst alsof alles tegen meer…

Puur als Patsy. Cool als Cline. Dat is Soon Enough (Clubhouse Records/CRS) van Erin Rae and the Meanwhiles. Opgenomen in slechts twee dagen in Nashville. Live in de studio. Rae produceerde het album zelf met Michael Rinne, bassist bij Rodney Crowell. Haar stem heeft jazzy kwaliteiten. Ze zingt zuiver en geeft de noten volop lucht. Die worden opgepikt door steelgitaar of cello die ze optillen, zodat ze even in de lucht blijven hangen. Alsof de woorden in een ragfijn web zijn gevangen. De muziek ademt. Nergens kiezen Rae en meer…

Hoop en verdriet. Toekomst en verleden. Op gracieuze wijze behandelt Wilder Adkins op Hope & Sorrow (eigen beheer) grootse thema’s. De artiest uit Birmingham, Alabama, is niet iemand die pasklare antwoorden paraat heeft, dat wordt meteen wel duidelijk op Dreamer. Hij droomt langs de werelden van Elliott Smith en Bonnie ‘Prince’ Billy. De ijle zang doet ook wel wat denken aan Phosphorescent. De stem glijdt langs watervalletjes en zoekt zijn weg naar harmonie die echter niet gevonden wordt. Dat past niet bij het wereldbeeld van Adkins. Hij is een meer…

Twee stemmen die als onkruid om elkaar heen kronkelen. Een angstaanjagend krassende viool. Het schuurt in de countryliedjes van Freakwater. Scheherazade (Bloodshot Records/Bertus) begint met het verslag van een groepsverkrachting in India (What The People Want). Daarna komt het onheil uit alle hoeken in de liedjes van Catherine Irwin en Janet Beveridge Bean. Voor het eerst in ruim tien jaar laten ze weer van zich horen met deze in Kentucky opgenomen plaat. Daar begon het ook allemaal toen ze in 1985 in meer…

Op Close To Me – More Fame Recordings (Ace) wordt vooral duidelijk dat Dan Penn zich niet beperkte tot countrysoul. Nog even herhalen wat we al schreven in de recensie van het vier jaar geleden verschenen The Fame Recordings: Penn zette met deze in verloren uurtjes opgenomen demo’s slechts zijn liedjes in de etalage voor andere artiesten. In de studio van Muscle Shoals, Alabama, keek de tiener daarbij verder dan het zuiden van Amerika. Hij lonkte ook naar Detroit, New York en Chicago. Luister naar Love Is A Wonderful Thing en je hoort meer…

Sid Griffin haalt op Salad Days herinneringen op aan zijn tijd met The Long Ryders. ‘No more gigging with McGuinn’, horen we hem zingen. Die dagen zijn voorbij, tegenwoordig maakt hij bluegrass met een stelletje Britten. The Coal Porters is best een aardig bandje, maar zoals we hier al vaker schreven blijven we heimwee houden naar de knallende countryrock van The Long Ryders. Net zoals Griffin zelf op het eerste nummer van No. 6 (Prima Records) met weemoed terugkijkt naar de tijd dat hij de Ramones zag spelen (The Day The Last Ramone Died). Het album wordt meer…

Mooi is misschien niet direct het meest voor de hand liggende predikaat dat je op de muziek van Cash Savage and the Last Drinks zou plakken. Intrigerend, meeslepend, spannend, dat allemaal wel. En dus zeer de moeite waard! Op One Of Us staan 10 nummers die duidelijk maken wat ik bedoel. Op folk en blues geïnspireerde nummers maar in een stijl die zeker zeer eigen te noemen is. Rammelende, kermende en jankende gitaren, een fors spelende ritmesectie en de viool van Kat Mear, dat zijn de hoofdbestanddelen. En natuurlijk die stem van Cash Savage meer…

Wat begint als rockabilly uit de kelder, verandert Out Of The Blue zoals de titel van het liedje dan ook luidt, in poppy new wave. Ondertussen blijft de gitaar kronkelen door surf en rockabilly. Alien Ocean (Cool Clear Water Records) is een prettig primitief plaatje van Crushed Out. Dat bestaat uit het echtpaar Frankie Sunswept en Moselle Spiller die buren waren in Brooklyn. Zij had net een opleiding in design gedaan, maar zocht naar middelen om te ontkomen aan een 9 tot 5-baantje. Hij kwam skatend voorbij, een zongebruinde vent van de andere kant van Amerika, meer…

Het eerste woord dat we horen van Seth Swirsky is summer. Een beter woord om mee te beginnen is er niet voor het album Circles & Squares (Grimble Records). Dat staat vol spetterende liedjes voor Beach Boys en strandmeisjes. Ideaal om de zomer mee uit te luiden. Ideaal om de herfst mee in te gaan. Ideaal om de winter mee door te komen. Over Swirsky schreven we al eens in een recensie van een plaat van zijn band Red Button. En later bespraken we nog een keer een soloplaat in de rubriek roundup. Alle lovende woorden die we eerder voor meer…

Willie Nelson, Merle Haggard, Townes Van Zandt en David Allen Coe komen allemaal voorbij in het liedje Country Music Outlaws van Keegan McInroe. Een echte outlaw durft de Texaan zich niet te noemen. Zo heeft hij nog nooit vastgezeten om maar eens wat te noemen. Dus kun je je dan met Haggard vergelijken? Misschien toch wel. Want net als al een echte outlaw drukt hij het gaspedaal in en zoeft de highway onder hem langs. Op weg om weer ergens anders wat liedjes te zingen. Zoals dit eerste liedje van Uncouth Pilgrims (eigen beheer). Hij doet meer…

Witte soul met vleugjes countryrock staan er op Ghost Of A Small Town (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van The South Austin Moonlighters. Die vleugjes kunnen behoorlijk funky zijn, zoals te beluisteren valt op bijvoorbeeld I’ll Be Coming Home. Een scheut soul schrapen ze van de bodem van de Mississippi op (Lyin’ On The Bottom) Mississippi River. En ergens in de verte hoor je iets van Papa Was A Rolling Stone in Lookin’ For A Lover. Dat betekent een beetje dat Lonnie Trevino (bas, zang), Chris Beall (gitaar, zang), Phil Hurley (gitaar, meer…

We kunnen inmiddels toch wel vaststellen dat Winterpills nooit het grote publiek heeft bereikt dat ze eigenlijk wel hadden verdiend. Dat zal ook wel niet meer gebeuren. Ook het nieuwste album Love Songs (Signature Sounds) zal dat niet veranderen. Dat zegt niets over de kwaliteit, maar als de band een doorbraak gegund zou zijn, dan was die toch al een feit geweest. Tien jaar bestaat Winterpills nu en om dat jublleum te vieren wordt het debuut op vinyl uitgebracht. De band uit Massachusetts maakt softe popliedjes langs vloeiende meer…

Op Passion Parade zingt Kaurna Cronin over een country girl die naar de stad trekt. Het avontuur trekt. Daar in de grote stad is het echter een kwestie van overleven. De harde kanten van het bestaan verdoof je door high te worden. De stad in kwestie is in dit geval Adelaide, maar het verhaal had zich overal ter wereld kunnen afspelen. De liedjes op Southern Loss (Songs & Whispers) van de Australische troubadour Cronin spelen zich vooral af in zijn thuisland. Hij heeft ze inmiddels laten horen aan een Europees publiek en is nu weer terug meer…

“God, wat mooi”, denk ik als Golden Age (Barsuk) van Chris Staples is afgelopen. En dat iedere keer keer opnieuw. Een betoverend album. Staples (niet te verwarren met Chris Stapleton) had een hoop tegenslag te verwerken de afgelopen jaren. Hij kreeg suikerziekte, en een lange relatie werd verbroken. En dan kreeg hij ook nog een zeer ernstig ongeluk als gevolg waarvan hij een nieuwe heup diende te krijgen (en daardoor op hoge kosten werd gejaagd, zo gaat dat in de VS). Op het melancholiek klinkende Golden Age kijkt hij terug op zijn leven. Je zou meer…

De muziek van Anders Westin heb ik de afgelopen maand veel gedraaid. De muziek die te vinden is op zijn debuut House By The Lake (eigen beheer). Rustige americana met prachtige details. Melancholische liedjes die te maken hebben met het leven van uit Uppsala afkomstige Westin. Herinneringen, ouder worden, persoonlijke ervaringen. Carpenters Daughters Son gaat over de aftakeling van van zijn moeder, de dochter van een timmerman. Die timmerman komt weer terug in Grandpas ToolBox. Met die opa loopt het trouwens slecht af als hij wordt meer…

De kleffe coverfoto in combinatie met de titel You Drive Me Crazy (Flying A Records) belooft weinig goeds. The Flyin’ A’s bestaat uit het echtpaar Stuart Adamson en Hilary Claire Adamson en ze zijn heel gelukkig met elkaar. Gelukkig probeert Stuart al op het tweede liedje te ontsnappen: ‘I wanna honk honk honk honky tonk with my friends’ (It Ain;t Funny). Hilary begint met een liedje over een serveester en deze Little Miss Tumbleweed heeft dromen om te ontsnappen aan de dagelijkse routine. Een liedje met wat lekkere countrytwang. Paul Pearcy (drums) en meer…