Carousel (Blue Elan Records) is een verrassend frisse plaat van Gerry Beckley, een van de oprichters van America. Tokyo is een heerlijke binnenkomer met breaks en koortjes alsof het een plaat betreft van Matthew Sweet of Cavedogs. Wie had dat nog verwacht van deze veteraan? De cover van het prachtige Nature’s Way van Spirit is ook zeer genietbaar. En wat te denken van de uitvoering van Don’t Let The Sun Catch You Crying? Heerlijk gewoon hoe hier softrockend de sixties worden overgedaan met dit liedje van Gerry and meer…



Bluegrass is niet echt de juiste aanduiding voor Autumn (Yep Roc Records) van
Amerika zal worden geleid door een president met minachting voor alles en iedereen. De enige hoop die we daaruit kunnen putten, is de verwachting dat het mannen en vrouwen van het alternatieve land, altcountry dus, zal inspireren tot liedjes met een kop en een staart die echt ergens over gaan. Van het duo
Hoe de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen ook uitvallen, dat is op het het moment van schrijven van deze recensie nog onzeker. Hoe dan ook: hoe te overleven? Dat vraagt
Is popmuziek nog relevant? Worden er nog albums gemaakt die ingaan op actuele ontwikkelingen? Zijn er nog protestzangers? Precies op het juiste moment lanceert de Amerikaanse singer-songwriter
Goed nieuws:
Nadat
Begin jaren tachtig verlaat Dave Graney met zijn Moodists Melbourne, Australië om zijn heil in Engeland te zoeken. Dat levert in ieder geval in 1984 een goed album op met Thirsty’s Calling en de ijzersterke single ‘Runaway‘, waarop de gehaktmolen-achtige stem van Graney het opneemt tegen een muur van gruizige gitaren. Aan het eind van de jaren tachtig is Dave Graney weer terug in Australië, bevrijd van het groepsconcept en gerevitaliseerd door een ep met The Coral Snakes, neemt hij in Melbourne een solo-album op – niettemin begeleid door The Moodists, die nu The White Buffaloes heten. Op My Life On The Plains is
Als er maar een ding gezegd zou mogen worden over Downhearted Fools (Dirtleg Records) van
Gisteren, 1 november, is Bap Kennedy overleden. In mei van dit jaar werd bij de Noord-Ier kanker geconstateerd. Het bleek een strijd die niet te winnen was. Bap Kennedy had begin jaren ’90 succes met Energy Orchard, een band waarmee hij in het voorprogramma speelde bij o.a. Van Morrison en Steve Earle. Laatstgenoemde vond Kennedy een van de beste songschrijvers die hij kende en bood aan diens eerste soloplaat, Domestic Blues, te
Eindelijk is daar Time Of Day (Lie records), het debuut van The Infamous Roots Rielemans Family Orchestra. Het kwintet wordt gevormd door de Gentse broers en zussen Rielemans, die in het verleden onder diverse aliassen de muziekwereld verblijd hebben met prachtige platen. Eduard en Joseph Rielemans deden dat als Nils de Caster en Bruno Deneckere, Gerardo Rielemans als Luis Marquez en Josephine en Hermine Rielemans als Pascale Michel en Kathleen Vandenhoudt als leden van Billy & Bloomfish. Maar nu dus voor het eerst onder eigen naam. De
Er verschijnen niet heel veel boeken over countryhelden in het Nederlands taalgebied. En dan bedoelen we originele, in het Nederlands, geschreven boeken. En over Johnny Paycheck is al uberhaupt weinig geschreven. We waren dus erg benieuwd naar Johnny Paycheck (Arbeiderspers) van de Vlaamse schrijver Christophe Vekeman. Vooropgesteld: het betreft hier geen klassieke biografie. Het is meer een boek over Johnny Paycheck, met een biografische inslag, en de verhouding van de schrijver tot de zanger.
Net als op The Contender (
Met Judah’s Gone en 27 maakte
Op donderdag 3 november treedt Tony Joe White op in de Metropool in Hengelo. Eerder dit jaar bracht White het goed ontvangen (zie
Laten we het eens over country hebben. Het is hier tenslotte alt.country en dat is ook een vorm van country. En dan laten we de naam van
Het tekstbestand met aantekeningen voor de recensie van Time I Let It Go (eigen beheer) van
Slecht nieuws: Chris Porter, wiens album we hier vorig jaar
Het Aura Vista Motel (Sunyata Records) ligt aan Highway 99 in Seattle. Ooit was het een onderkomen voor reizigers op zoek naar de Amerikaanse droom, tegenwoordig wordt de omgeving er bevolkt door prostituees en junks.
“Hey, I love Jesus, but I love drinking too, and making love in different positions. That’s why I wrote a Jesus song.” Zo introduceert Sam Outlaw zijn geweldige Jesus Take The Wheel And Drive Me To A Bar. Het tekent de avond in de tuinzaal van de Tolhuistuin. Fijne liedjes, gebracht door een ras-entertainer. De man uit Zuid-Californië liet op het door Ry Cooder geproduceerde Angeleno natuurlijk al horen hoe goede country tegenwoordig klinkt. Nu was hij voor een korte toernee in Nederland en het optreden in Amsterdam was het laatste. Outlaw werd begeleid door Danny Garcia, die ook door het leven gaat als
Doodgraver maakt fenomenale plaat. Dat is de ultrakorte samenvatting van deze recensie van A Village: Natural Light (Tapete Records/ Sonic Rendezvous) van
De omgevallen platenkast van Seth Goodman deel 3. Zo kan Sparks Rain Down From The Lights Of Love (Secret Candy Rock) van 