Blue Ridge Mountains, Virginia (1994)
Er klopt iets niet, zei ik tegen mezelf. Ik fietste door Virginia en ik was voor het eerst in Amerika. Onderweg naar de andere kant van het continent. Door tien staten zou mijn reis gaan. Een licht gevoel van euforie had zich meester van mij gemaakt. Ik was er nu echt, in het land waar ik in gedachten al zoveel tijd had doorgebracht. De wielen rolden over het asfalt. Op naar het westen! Het avontuur begon hier in het zuiden. In Virginia. Maar met mijn uiting van blijdschap zat ik fout. Of toch niet?

‘Country roads, take me home
To the place I belong
West Virginia, mountain mama
Take me home, country roads’

Zo af en toe kon ik het niet laten. Dan zong ik enkele regels van dat liedje van John Denver. Eigenlijk had ik liever iets van een artiest gezongen waar ik meer binding mee had, maar het was dit liedje dat zich aan me opdrong. En het liet zich niet zomaar uit mijn hoofd zetten. Ook niet in de wetenschap dat het eigenlijk niet klopte. Want ik fietste niet door West Virginia. Ik was onderweg in Virginia. Een andere staat dus.

‘Almost heaven, West Virginia
Blue Ridge Mountains, Shenandoah River
Life is old there, older than the trees
Younger than the mountains, growin’ like a breeze’

Nee, dat couplet zong ik niet. Die woorden had ik niet zomaar paraat. Zoals meestal het geval is, hield het wel zo ongeveer op bij het refrein. De rest kon ik niet zomaar even reproduceren. Hoe dan ook, het liedje begeleidde me op mijn tocht. Want dat ‘take me home’ voelde toch echt wel alsof het op mij sloeg. Wat natuurlijk nergens op sloeg.

Eigenlijk geneerde ik me wel een beetje voor dat liedje van die toch o zo brave John Denver. Veel liever gooide ik er iets uit over de Lost Highway, de weg die Hank Williams mij was voorgegaan. ‘When I pass by, all the people say / Just another guy on the lost highway’. 

Als ik een van mijn reisgenoten passeerde hield ik me maar even stil. Vanwege dat gevoel van gêne. En omdat het liedje Take Me Home Country Roads dus helemaal niet over Virginia ging. Maar toch, ik bevond me wel degelijk in de Blue Ridge Mountains. Die strekten zich uit over meerdere staten.

Het door Denver in samenwerking met Bill Danoff en Taffy Danoff (na een scheiding werd het Nivert) geschreven liedje is een enorme oorwurm, die veel vaker op mijn reizen door Amerika door mijn hoofd ging. Ook in andere staten. Inmiddels ben ik er trouwens achter dat het misschien toch wel degelijk klopte dat ik dat nummer zong tijdens het fietsen door Virginia. Op de website van het magazine Southern Living kwam ik een stuk tegen waarin de vraag wordt gesteld of het liedje wel gaat over West Virginia. Ze verwijzen naar weer een ander magazine, namelijk Blue Ridge Outdoors, een tijdschrift over allerlei buitenactiviteiten in het oosten van de VS. Volgens die redactie zou het liedje zomaar over het westen van Virginia kunnen gaan. En dus niet over West Virginia.

In West Virginia heb je maar een heel klein stukje van zowel de Blue Ridge Mountains als de Shenandoah River. De rivier en bergketen liggen voor een veel groter deel in Virginia. Bij de redactie van Blue Ridge Outdoors denken ze dat Denver over west Virginia zong omdat dat beter in de melodie paste dan western Virginia. Die theorie zou best kunnen kloppen. De feiten die de website Songfacts brengt zou je als ondersteuning kunnen zien. Denver was namelijk nog nooit in West Virginia geweest en het toenmalige echtpaar Danoff evenmin.

Tegenover de Library of Congress liet Danoff weten dat het liedje veel meer over het gevoel van die country roads in het algemeen gaat, dan over West Virginia. Zodat het dus helemaal niet raar was dat ik dat liedje ook elders in Amerika regelmatig aanhief.