Het noodlot sloeg drie jaar geleden toe voor The Delines, de band van auteur Willy Vlautin. Nadat driekwart van het materiaal voor een tweede cd was opgenomen, werd zangeres Amy Boone aangereden. Na jaren van revalideren is ze terug. Het nieuwe album The Imperial (El Cortez Records/Decor/Bertus) is klaar en er staat een tournee op stapel.

De tragiek blaast als een koude bries over het kale parkeerterrein van The Imperial. De lieden die de liedjes van The Delines bevolken hebben medelijden met zichzelf. En met reden. Het loopt namelijk nooit goed af. Ze richten zichzelf ten gronde. Ze verzamelen littekens die nooit zullen verdwijnen.

De totstandkoming van het album had zomaar songmateriaal voor weer een liedje in mineur kunnen zijn. Maar er is een belangrijk verschil. Voor The Delines, en meer in het bijzonder Amy Boone, liep het namelijk wel goed af. De zangeres brak beide benen nadat ze door een auto werd aangereden in haar woonplaats Austin, Texas. Na negen operaties en hard werken aan de revalidatie stapte ze weer in het vliegtuig om in Portland, Oregon, de plaat af te maken.

Bandleider Willy Vlautin laat er geen misverstand over bestaan; alles bij The Delines draait om Boone. Vlautin was diep onder de indruk van de soulvolle zang van de Texaanse, die jaren geleden naast hem op het podium stond bij zijn vorige band Richmond Fontaine. Hij besloot een band rond haar te formeren. Hij deed zelf als zanger een stapje terug en schreef nummers voor haar die hij zelf niet zou kunnen zingen. Een bevrijding, omdat hij zich niet meer hoefde te beperken. Boone kan namelijk alles aan.

Toch is de thematiek dezelfde als bij Richmond Fontaine. En dezelfde als in zijn boeken, waarmee hij meer bekendheid verwierf. Een jaar geleden koos het boekenpanel van De Wereld Draait Door zijn vijfde roman Laat Me Niet Vallen tot boek van de maand. Het gaat in zijn boeken steevast over de onderlaag van de Amerikaanse bevolking.

De treurnis huist ook in appartement 315 van The Imperial. Het titelnummer gaat over twee geliefden die elkaar na tien jaar weer treffen. Hij nam een verkeerde beslissing en dat liep niet goed af. Hij zat al die tijd vast. Zij zocht hem nooit op. Dat neemt ze zichzelf kwalijk. Maar er is nu een andere man in haar leven. Dus het moet bij een ontmoeting blijven. Ze nemen een laatste drankje en dan scheiden hun wegen weer. Het is een nummer dat kan wedijveren met het oeuvre van Bobbie Gentry.

Eddie And Polly zijn hopeloos verliefd. En desperaat. Als ze al het geld hebben uitgegeven krijgen ze ruzie. Eddie geeft Polly een klap in het gezicht als hem duidelijk wordt dat ze de nacht met een ander heeft doorgebracht.

De moeder van Holly The Hustle loopt weg. Haar vader verkoopt de paardenfokkerij en sleept haar mee langs alle paardenraces. Hij gaat de ondergang tegemoet. Zij zoekt op haar zestiende troost bij een man van 50 die haar whisky leert drinken. Hij wordt neergeschoten in een motel. Zij ontsnapt. Om daarna andere foute mannen te ontmoeten.

Met die stem van Boone, die vroeger met haar zus Deborah Kelly in de band Damnations zat, is hier sprake van countrysoul in de beste traditie van Candi Staton of Bettye Lavette. Ze kruipt in het songmateriaal, maar overdrijft nergens de smart. Ze voelt de liedjes aan alsof ze ze zelf beleefd heeft. De rauwe randen van het leven, het hartzeer en de tegenslag, ze weet waar het over gaat. En ze toont begrip voor de lieden die het niet voor elkaar krijgen.

Dus Cheer Up Charley, stop met dat zelfmedelijden. Je bent je vrouw kwijt, maar dat is nog geen reden om ook je baan te verliezen. Boone zingt het een beetje als Chrissie Hynde, inderdaad voldoende reden om niet bij de pakken neer te zitten.

Heb vertrouwen. The Delines hadden het ook. Ruim drie jaar moesten ze wachten op Amy Boone. En jawel, ze keerde terug. De plaat is af. Een formidabele plaat is het. En binnenkort staan ze op de podia in Nederland. Zie de agenda.