Na uitstekende albums van Charles Wesley Godwin en John R. Miller is dit alweer een prachtplaat van een artiest uit West Virginia. Who I Am (Mountain Soul Records) van Andrew Adkins doet mee voor een toppositie in de eindejaarslijst, zoveel is zeker. Het is al de vierde plaat van deze in onze contreien nog onbekende singer-songwriter. Daarvoor was hij de frontman van The Wild Rumpus, een gezelschap dat de grenzen verkende tussen bluegrass en punkrock en ook enkele platen afleverde. Het titelnummer waarmee wordt afgetrapt is de eerste voltreffer. Met die lange gitaarlijnen en qua melodie had dit zo op Love And Danger van Joe Ely kunnen staan. En als de eerste woorden van een album beginnen met ‘my first car had a big ashtray’ weet je gewoon dat je goed zit. Adkins is een echte verteller. En hij heeft genoeg zorgen voor songmateriaal. Het met mandolinespel neergezette Worries Behind zegt genoeg. Dat blijkt namelijk helemaal niet zo makkelijk. Op Fragile Heart verhaalt hij over zijn hart dat hij weggeeft aan het verkeerde meisje. Hij hield van haar, zij niet van hem. Een dobro begeleidt zijn twijfel, want hij vraagt zich af of het allemaal zijn eigen schuld is geweest dat het fout liep. Op Southbound vertrekt hij op zijn 17de in een geleende auto, die hij nooit weer terugbrengt. ‘Gone with the wind.’ Hij volgt blijkbaar het spoor van zijn vader. Want die wordt opgevoerd in He Is Gone: ‘Daddy loved the bottle and the dark / He’s covered up in sadness and scars.’ Wederom prachtig spel op dobro van Chris Stockwell. Op Praying For Rain is hij verlaten door een vrouw en heeft hij slechts behoefte aan miserabel weer omdat dat past bij zijn gemoedstoestand. Het is misère met een mandoline. Het voelt niet aan als overdreven om Andrew Adkins op basis van deze plaat te plaatsen in het rijtje Guy Clark, John Prine en Steve Earle. Tussen alle countryfolk uit de Appalachen is ook ruimte voor wat blues en rock-’n-roll op Henry Ford Blues en Every Monday Morning.