De naam Daniel Young zal voor de lezers van deze website wellicht wel bekend zijn. Immers, de op Altcountry.nl besproken albums van deze uit Salt Lake City, Utah, afkomstige songsmid kregen steevast prima kritieken.

Ook zijn laatste, het begin dit jaar uitgekomen Another Golden Hour, werd ondanks een iets andere aanpak in vergelijking tot zijn eerdere albums met maar liefst vier sterren gehonoreerd. Ofschoon Young ons land al eerder bezocht, was het er nog niet van gekomen om hem een keer live te aanschouwen. Dat was dus weleens tijd.

Die kans deed zich dus voor, want samen met stadgenoot Mark Horton Smith maakte Young weer de oversteek naar ons land voor een aantal optredens in het circuit van – zeg maar – de luisterpodia. Overigens stonden de heren ook op festival Country In The Wood in Coevorden, om ’s avonds ook nog een optreden in Emmen mee te pikken. Het festival beviel de heren prima, het optreden in die bar in Emmen – zo bleek later desgevraagd – wat minder. Vrij luidruchtig.

Dan was het optreden daags nadien, zondagmiddag in Vulcaan, Vlaardingen, ongetwijfeld een verademing voor de heren. Het publiek bestond daar uit ware liefhebbers met een luisterend oor. De opkomst was vanwege Moederdag dan wel iets minder dan normaal, de circa vijftig toehoorders luisterden met aandacht én respect.

Met Mark Horton Smith, oorspronkelijk afkomstig uit Boston, Massachusetts, doch dankzij de job van z’n vader nogal eens verkast om uiteindelijk in Salt Lake City te blijven steken, als prima begeleider (lapsteel, mandoline, achtergrondzang) kweet Young zich prima van zijn taak, hoewel de eerste songs er ietwat stroef uitkwamen. Oorzaak deze keer niet een jetlag, maar een vrij lange autorit vanuit het Noorden over volgelopen zondagse snelwegen; het was niet echt ingecalculeerd.    

De heren gingen dan ook een half uur later dan gepland enigszins bedeesd van start, om na een aantal songs de juiste drive te vinden. Young en Smith toonden prima op elkaar ingespeeld te zijn, hetgeen logisch genoemd mag worden omdat zij ook op elkaars albums spelen. Smith heeft een ep en een volwaardig album uitgebracht.

De veelzijdige Young (gitarist, drummer, engineer, producer én in bezit van een eigen studio) heeft inmiddels vijf albums op z’n naam staan plus een ep met de titel Daniel Young Sings John Prine. Begrijpelijk dat er dus eveneens een cover van Prine passeerde, dat was het overigens niet op de ep voorkomende Daddy’s Little Pumpkin. Fraai gedaan. Van Another Golden Hour werden Holdin’ Up, Baby, Baby Blue en If The Shoe Don’t Fit gedaan, terwijl van het eerdere werk van Young onder meer Take It Or Leave It van The World Ain’t Gonna Wait (2021) aan bod kwam. Young verontschuldigde zich nog door aan te halen dat Smith en hij als duo nu niet direct een bandgeluid benaderden. Dat bleek echter geenszins een bezwaar; de ‘wat’ uitgeklede songs kwamen namelijk prima over. De setting in het sfeervolle Vulcaan paste de heren dan ook prima. Zelfs zo dat Young met een verwijzing naar zijn thuisland ook nog met een knipoog opperde of verkassen naar Nederland geen optie zou zijn. De file eerder die dag was hij blijkbaar al weer vergeten.

Ook Stuff That Works van Guy Clark werd mooi gebracht, terwijl later Live Forever van Billy Joe Shaver als toegift ook perfect aansloot bij het eigen werk van Young. Zo bevestigde hij  met Smith dat z’n ‘plaatwerk’ ook live zeer goed te verteren is. Fijn optreden! 

Foto: Erik de Wit