Sommige artiesten worden praktisch nooit besproken en er luistert geen hond naar hun albums. En als ze mooie platen maken, is dat doodzonde. Daarom zijn wij er. The Dark American Night van Dillon Vanders is er zo eentje die echt gehoord moet worden. Vanders is een Californiër van Nederlandse afkomst (echte naam: Vanderschuit) en dit is zijn tweede soloalbum. Daarop negen zelfgeschreven songs en een cover van Randy Weeks’ Can’t Let Go (eerder ook gecoverd door Lucinda Williams). Het is niet dat die songs nu zo wereldschokkend zijn, maar het is bij elkaar wel een heel goede verzameling heel goede songs. De eerste tonen van het openingsnummer lijken de plaat in de richting van traditionele country te duwen, maar de invallende drums en gitaren herstellen dat beeld snel. Dit is rockende americana.
Nummers over twijfel, over dat punt in het leven dat je een keuze moet maken, of dat anders die keuze voor je wordt gemaakt omdat de samenleving je daartoe dwingt. Oplopende schulden voor de gewone man terwijl de rijken hun zakken vullen, daar zingt hij over in het heerlijk rockende titelnummer. De idiotie waarmee de media je overspoelt; je kunt je er maar beter voor afsluiten (With The Spin).
Vanders heeft een prettige rasp in zijn stem. Er is sowieso veel aandacht geweest voor de zang op dit album: mooie ondersteunende koortjes en ene Serafia doet prachtige dingen als duetpartner op eerdergenoemd Can’t Let Go. Maar ook de verdere muzikale invulling, met gitaren, piano, pedal steel en fiddle is gewoon steengoed. Kortom: Dillon Vanders verdient veel meer dan 49 (!) maandelijkse luisteraars!
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie