Margo Cilkers debuutalbum Pohorylle werd hier in november 2021 terecht met enthousiasme onthaald als een collectie ‘steengoede songs’. Opvolger Valley Of Heart’s Delight (2023) ontsnapte aan onze aandacht, zo gaat dat soms. Nu is er Little White Cross (Fossil Records), een plaat die volledig voldoet aan de vijf jaar geleden gewekte verwachtingen. ‘You could definitely call it a concept record, if that concept is that I got really sad and went to Texas,’ zegt Margo er zelf over in de persinformatie. Ze vertelt er niet bij wélk onheil haar vanuit Oregon helemaal naar de andere kant van de VS dreef, maar feit is wel dat Little White Cross (picobello geproduceerd door Bruce Robison) vol zit met auto-ongelukken, massamooorden en allerlei persoonlijk leed. Het begint al met het titelnummer, over zo’n omineus gedenkteken langs de weg: ‘They were going so fast how were they to know / They’d be a little white cross on the side of the road’. Ladybug, geschreven door Sera Cahoone, gaat over de vraag waarom niemand zag aankomen dat een jonge vrouw door haar partner werd vermoord. De eigen compositie Molly And Me gaat over een zo mogelijk nog heftigere gebeurtenis: een fatale massaschietpartij en de gevolgen daarvan voor de nabestaanden van zowel de slachtoffers als de dader. Iets verderop leert de Tom Petty-cover Walls wat je kunt doen om je enigszins van alle narigheid af te schermen, al lukt dat nooit helemaal. Een van de prijsnummers op Little White Cross is het langzame walsje Pauline, over het ongeziene verdriet dat gewone mensen soms met zich meedragen. Knap hoe Margo Cilker al dat leed weet te verwerken tot zulke prachtige muziek.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie