Doggone, dat betekent zoiets als: verdorie. Een soort vloekwoord, maar dan in een milde vorm. Het album Doggone (Full Time Hobby) van de Amerikaan Jeffrey Silverstein klinkt ook mild. De negen nummers die binnen een half uur voorbijtrekken, zijn geen moment opdringerig. Behoedzaam verplaatsen de musici in de studio van Portland, Oregon luchtgolven. En Silverstein mompelt daarbij wat; praatzingen kun je het nauwelijks noemen. Op opener Coming Back Around draperen de drummer en bassist wat zanglijntjes rond de donkere stem van de singer-songwriter. Het van fijn gitaarspel voorziene Out Of Tune heeft Devandra Banhart als gastvocalist. Een steelgitaar legt de bodem voor een Drop Of A Dime. Drie stukken zijn instrumentaal; die waaien langs als een gordijn in de wind. Op afsluiter Onlyness kabbelen een gitaar en synthesizer op dezelfde golflengte een beetje voort. Door de klanken van Doggone ga je als vanzelf een beetje onderuitgezakt in je stoel zitten luisteren.




Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie