Route 66, Californië (1998)
Sinds het Nat King Cole Trio in 1946 een hit had met het in datzelfde jaar door Bobby Troup geschreven nummer (Get Your Kicks On) Route 66 geldt de reis over die weg van Chicago naar Los Angeles als de ultieme roadtrip. De reis langs St. Louis, Joplin, Oklahoma City, Amarillo, Gallup, Flagstaff, Winona, Kingman, Barstow en San Bernardino spreekt nog altijd tot de verbeelding. Ook al is door de aanleg van snelwegen de oorspronkelijke route van weinig betekenis meer voor reizigers. Behalve dus voor hen die op zoek zijn naar nostalgie.
Dit jaar bestond Route 66 honderd jaar. En dus werden er op die ruim 2000 mijl allerlei evenementen gehouden. Natuurlijk kregen eigenaren van oldtimers alle gelegenheid om in optocht over de Main Street of America te rijden. Maar ook in elektrische auto’s werd op die weg door het verleden getoerd en waren er auto’s op zonne-energie die de toekomst verkenden. En vanzelfsprekend ronkten de Harley Davidson’s over het asfalt van The Mother Road. En verder verschenen er boeken en documentaires. Er werden sportevenementen georganiseerd en allerlei belangengroepen vestigden de aandacht op zichzelf.
Met parades, concerten en autoshows leek het bijna alsof er niets veranderd was daar op Route 66. Nou ja, op enkele plekken dan. Voor even. Zodat voor een moment het weer was zoals Bing Crosby, Rolling Stones, Chuck Berry, Perry Como, Manhattan Transfer, Michael Martin Murphey en al die anderen de woorden van Bobby Troup herhaalden: ‘Get your kicks on Route 66’. De werkelijkheid is dat er op grote delen van Route 66 niets meer te beleven is. Sterker nog, hele stukken weg bestaan niet meer. Of worden overwoekerd door onkruid.
Op mijn fietstochten door Amerika fietste ik af en toe een stukje over Route 66. Tussen Victorville en Barstow in Californië werd die weg aangeduid als National Trails Highway. Met links van me de Southern Pacific spoorlijn verplaatste ik me over de golvende weg voorwaarts. Links en rechts van de weg bevonden zich in staat van verval verkerende voormalige benzinestations. Stilstand. Achteruitgang. Allesbehalve levendigheid zoals in dat nummer van Troup. Een schoolbus reed langs terwijl ik stond te fotograferen (foto boven). En bij het volgende door graffiti overgenomen gebouw reed een politieauto met sirene en zwaailichten voorbij (foto onder). Toch nog een beetje actie. Maar kicks? Hier niet in ieder geval.
Zelfs als je ter plekke bent, gaat zo’n reis grotendeels over hetgeen er in je hoofd omgaat. Dus haalde ik er al fietsend in mijn gedachten Route 66 Revisited van Jimmy LaFave bij. ‘I need a Route 66 / I need a highway fix / One more time / I gotta get out on the highway / Want to listen to my own wheels whine / Well there’s no use sittin’ lonely / Like a picture in a frame / Gotta go shake a few screws / Loose in my brain / Route 66, highway fix / Feelin’ no pain.’
Gedachten verzetten. In een Highway Trance geraken, zoals het album heet waarop Route 66 Revisited staat. LaFave deed niets liever dan dat. Bijna al zijn liedjes spelen zich af op The Open Road. Ik volgde hem. Tijdens fietsreizen in 1996 en 2008 bevond ik me net als hem in Austin After Midnight.
Zolang Trump het voor het zeggen heeft in Amerika zul je mij er niet aantreffen. Gelukkig heb ik de albums van LaFave om me te verplaatsen. Niet van plaats tot plaats, maar wel van herinnering naar herinnering. En als ik me wil overgeven aan nostalgie, dan pak ik het boek Route 66 – The Mother Road van Michael Wallis uit de kast. Er verscheen dit jaar een aangepaste versie met een nieuw hoofdstuk over het honderdste jubileumjaar. In de eerste editie uit 1990 die ik uit de boekenkast trek staat ook een foto van een benzinestation aan Route 66 tussen Victorville en Barstow. Daarop is nog de naam van het betreffende tankstation te zien: Sage Brush Inn. En er staan ook nog twee pompen.





Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie