Een plaatje uit Nederland. Niet van hier, maar van hoog in de bergen van Colorado. Nederland ligt op ruim 2500 meter en Amberly Chalberg nam er Hi-Line (eigen beheer) op. In The Mountain House aldaar. Chalberg schreef de nummers en zingt ze. De gitaren worden bespeeld door Joe Mazza (akoestisch, elektrisch, lap steel) en Eben Grace (elektrisch, bottleneck, akoestisch, twaalfsnarig akoestisch). Naast de ritmesectie (Jim Christie op drums en Taras Prodaniuk op bas) zijn er dan nog gasten die nog meer akoestische gitaren, toetsen, pedal steel, mondharmonica meer…

Voor de elfde keer touren Tom Mank & Sera Smolen op dit moment door Nederland en België. Op We Still Know How To Love (eigen beheer) roept het Amerikaanse duo op enkele nummers wederom de hulp in van de Nederlander Gait Klein Kromhof (mondharmonica) en de Belgische Kimberly Cleays (zang). Op We Still Know How To Love (Verzet) zingt de laatste zelfs enkele regels in het Nederlands. Het is een nummer over een piloot van de geallieerden die hier neerstort en die voor zijn redding bedankt met kussen en een zoon. Mank (gitaar, zang) en meer…

John Moreland had een probleem. Hij had van zijn hobby zijn beroep gemaakt. Hoe hield hij het leuk voor zichzelf? Hoe voorkwam hij sleur? Hoe wist hij artistieke bloedarmoede weg te houden? LP5 (Old Omens/Thirty Tigers/Bertus) is het verrassende antwoord. Door gewoon een beetje aan te klooien op diverse instrumenten hervond hij het plezier in muziek maken. Zo kwam hij tot het besef, dat niet alle vingeroefeningen tot briljante liedjes hoeven te leiden. Dat betekent niet dat hij maar wat doet op zijn nieuwste album, zijn vijfde dus. Voor het eerst meer…

Melvin Litton was twintig jaar het gezicht van The Border Band. Vier jaar geleden besloot hij solo verder te gaan. Dat voornemen droeg hij al snel ten grave, om een beetje in de schrijfstijl van The Gothic Cowboy, zoals hij zich nu noemt, te blijven. Want hij ontmoette Dan Hermeck oftewel Mando Dan. En op Between The Wars (eigen beheer) sloten ook nog Til Willis (mondharmonica) en Jeff Jackson (staande bas) zich aan. Samen speelden ze twee cd’s vol (26 nummers, 145 minuten) met verhalen over de buffalojacht, het plukken van hennep in Kansas een meer…

Als Georgia O’Keeffe muziek zou hebben gemaakt, dan had dat zo ongeveer geklonken als Itasca. Hoezo? Kunstschilder Georgia O’Keeffe vond inspiratie in het landschap van New Mexico en zette dat over in kleurrijke werken van duidelijke, doch zachte lijnen. Voor Spring (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) vertoefde de in Los Angeles wonende Kayla Cohen, oftewel Itasca, twee maanden in  een honderd jaar oude adobe. Dat is een huis en adobe is tevens het belangrijkste bouwmateriaal, een soort klei waarmee je zandkleurige lagen smeert. De muziek voelt meer…

Binnenkort staan Kacy & Clayton weer op enkele podia in Nederland. Hoog tijd om eindelijk aandacht te besteden aan hun nieuwste album. Carrying On (New West/PIAS) is de titel die neef en nicht Kacy Anderson en Clayton Linthicum de door Jeff Tweedy geproduceerde geluidsdrager meegaven. Dat de twee zonder omwegen doen waarin ze geloven bleek ook al op Strange Country en The Siren’s Song. Het Canadese duo brengt een frisse symbiose tot stand van oude Engelse folk en dito Amerikaanse country. Ze laten daarmee horen dat op meer…

If You Fall (Appaloosa Records) is wederom een degelijke plaat van de Amerikaan Jaime Michaels. Decennia geleden speelde hij bas in een akoestisch trio en verzorgde het voorprogramma voor mensen als Dave Van Ronk, Livingstone Taylor, Doc Watson en Jonathan Edwards. Pas veel later begon hij zelf ook liedjes te schrijven. Jono Manson produceerde het album, waarop hij ook elektrische gitaar speelt. Verder is Jon Graboff present op allerhande snarenspul, terwijl de toetsen (waaronder accordeon op het cajunachtige Bag O’ Bones) worden beroerd door Radoslav meer…

De vrouwen die samen de bluegrassformatie Della Mae vormen hebben die naam niet voor niets gekozen. Della Mae is een vrouw die in meerdere bluegrassliedjes voorkomt. Ze is altijd de zondebok. Op Headlight (Rounder/Bertus) gaat Della Mae in de tegenaanval. Want Celia Woodsmith (gitaar), Kimber Ludiker (viool) en Jenni Lyn Gardner (mandoline) hebben er genoeg van dat vrouwen altijd het onderspit delven. Het titelnummer gaat over de controverse rond Anita Hill, die in een hoorzitting in 1991 verklaarde dat ze was lastiggevallen door meer…

In 2012 was Bill Fay na ruim veertig jaar opeens terug met Life Is People. In 1970 en 1971 waren er twee elpees van hem verschenen, daarna leek zijn rol uitgespeeld. Countless Branches (Dead Oceans/Konkurrent) is zijn derde sinds zijn comeback. Niet dikwijls lukt het artiesten om na zo’n lange tijd terug te komen en daarbij niets aan eigenheid te verliezen. Vaak is er in dit soort gevallen toch sprake van een herhalingsoefening die het niet haalt bij het eerste werk. Fay is al die jaren doorgegaan met waar hij destijds mee bezig was: liedjes maken waarin meer…

The Blues Don’t Bother Me verklaart Matt Patershuk onmiddellijk op zijn nieuwe album If Wishes Were Horses (Black Hen Music). Maar hij speelt het wel, zo af en toe tenminste. Want de Canadees pin je niet zomaar vast op een stijl. Na die blues klinkt namelijk country op Ernest Tubb Had Fuzzy Slippers. Grappige titel over een ruzie die de Texas troubadour ooit had met de baas van de Grand Ole Opry. In Velvet Bulldozer voert Patershuk Albert King op. Die kon zijn gitaar laten zingen, zo horen we. Zelf heeft de singer-songwriter zich ook verzekerd van meer…