Het gaat hier op deze site veel te weinig over alt-country uit Australië. Terwijl daar toch buitengewoon puike albums worden volgespeeld. Zoals dit Service Station Chicken (Stanley Records) van Dave Favours & The Roadside Ashes. Luister naar het eerste nummer Waterfront Blues en laat je overtuigen. Een punkkoortje achter een ruige strot die laat weten dat hij het best moeilijk heeft met zichzelf. Daarna gaat het maar door; tien nummers in veertig minuten. Dinin’ Out heeft wel wat van de gruizige garagerock van Gravel en Dreaming With The Dead haalt de dagen van meer…

Wait For The Night (eigen beheer) van Eric Schmitt werd door niemand genoemd in de jaarlijstjes. Het album dat in april verscheen werd op deze site ook niet besproken. Overigens staat op de achterkant het jaartal 2024, maar de cd werd pas vorig voorjaar onder de aandacht gebracht. Het kwam er maar niet van om een recensie te schrijven, het aanbod is simpelweg te groot. Maar dan blijft er wel iets knagen, omdat de liedjes van de singer-songwriter uit Baton Rouge, Louisiana, veel te goed zijn om terzijde te worden geschoven. Omdat ik niet langer elke draaibeurt een schuldgevoel wil hebben alsnog meer…

Everybody’s Got To Learn Sometime van The Korgis verwacht je niet direct op een album van een artiest die voornamelijk dobro en lap steel speelt. De uit het noordoosten van Engeland afkomstige KB Bayley draait zijn hand echter niet om voor een bijzondere interpretatie van de hit uit 1980 die zweefde op de schrille klanken van synthesizer. De versie van Bayley staat op East Side Confessions (eigen beheer). Daar staan nog drie liedjes van anderen op. Het origineel van Love And Texaco is van Gretchen Peters en That Kind Of Lonely werd geschreven door Patty Griffin. White House Blues is een meer…

‘De zoete stem van weerstand’ staat onder de naam van Don Arbor op zijn website. Dat maakt de Amerikaan helemaal waar op Hope Is Hard To Kill (eigen beheer). Elke dag moet Arbor vechten om de hoop levend te houden, zo laat hij weten op het titelnummer. ‘I was born in the shadow of the atom bomb, I marched against the war in Vietnam / Weapons of deception killed us in Iraq, you take one step forward and ten steps back’, en daarmee maakt hij duidelijk welke positie hij inneemt in deze polariserende tijden. ‘Have you heard the glaciers crashing into the sea? / Have you seen the waters meer…

Countrymuziek is een veilige haven voor Ned LeDoux. Zijn vader Chris LeDoux bracht 36 albums uit, goed voor ruim zes miljoen verkochte exemplaren in de Verenigde Staten. Safe Haven (Powder River Records/Thirty Tigers) is het vierde album van Ned. En hij draagt My Father’s Boots met trots: ’Beaumont to Odessa, God knows wherever / They’re old but I’ll betcha can’t buy ‘em off the shelf / These stories of living, stitched in the grain / When I wear ‘em, I remember from where I once came’. LeDoux schreef de woorden niet zelf, maar de helft van de twaalf songs is wel degelijk (deels) van meer…

‘I’d rather be an outlaw than in with the law / All this authority worship is the strangest thing I ever saw / And their holy-roller hypocrisy / Out here polluting all the free air I breathe / None of them folks ever showed me empathy.’ Op het nummer Outlaw Country maakt Dylan Earl duidelijk waar hij staat in de maatschappij. Te vinden op zijn voortreffelijke album Level-Headed Even Smile (Gar Hole Records). Op het nummer zingt hij alsof hij Merle Haggard is. En de band speelt als The Strangers, de begeleiders van Merle. Dat is best grappig, want Earl bekritiseert juist de zogenaamde outlaws die alles bij meer…

Joshua Singleton verhuisde van Asheville, North Carolina, naar Nashville, Tennessee, om daar te werken aan een leven als artiest. Op The Promised Land (eigen beheer) leren we hem kennen als een singer-songwriter die zich heeft toegelegd op vlotte rootspop. De arrangementen zijn zorgvuldig uitgebalanceerd en liggen prettig in het gehoor. Radiovriendelijk, ook al heb ik eerlijk gezegd geen idee of dit soort muziek tegenwoordig nog op de radio te beluisteren is. Singleton schreef alle nummers met steeds wisselende partners. Wie verwacht dat het titelnummer The Promised Land een politieke meer…

West Texas, dat is waar mijn muzikale helden Joe Ely, Butch Hancock, Jimmie Dale Gilmore, Terry Allen en Cary Swinney vandaan komen. Singer-songwriters die diepere lagen aanboren in een landschap dat zo plat is als een dubbeltje. Dat is niet alleen knap, de liedjes die ze uit de grond trekken zijn ronduit begeesterend. Zulks is de mannen van Treaty Oak Revival niet gegeven. West Texas Degenerate (eigen beheer) is plat vermaak voor pubers. De diepte gaat niet verder dan de paal waarmee ze boren. Een ronduit seksistische opmerking die niet mijn stijl is, maar wel passend bij wat meer…

Pilot Light (Congrats Records) van Liam Kazar had heel goed in mijn jaarlijst 2025 kunnen staan, maar met 15 albums kun je lang niet al het moois van een jaar vangen. Deze gaat langs de randen van de alt-country; het is eerder uiterst verzorgde pop, maar absoluut niet gladgestreken of steriel. Neem het titelnummer waarmee wordt geopend, dat heeft de finesse van softe soul. En had zo op een album van Ron Sexsmith of Jerry Leger kunnen staan. De ingehouden pracht van Day Off brengt een koortje waardoor een vergelijking met Bread kan worden gemaakt. Kazar komt uit Chicago en als begeleider stond meer…

Ahum, graag uw aandacht voor een kartonnen cowboy. Zo klinkt hij ook; Cardboard Cowboy (eigen beheer) van Remi Dean & The Sharp Knives is nogal lofi namelijk. Deze cowboy tovert uit zijn hoge hoed van karton evenwel heerlijke, zeer alternatieve country. Opener At Waldo’s is een levendig werkje met wiebelende zang en dito melodie. Remi Dean gaat nader in op zijn bijnaam op het met een hobbelende melodie gebrachte Stiefel Diesel. Hij komt uit Dawson City, een stadje van nog geen 2000 inwoners in het territorium Yukon. Het ligt slechts 250 kilometer ten zuiden van de noordpoolcirkel en grenst aan meer…