Michael Weston King en Lou Dalgleish voegen een nieuw hoofdstuk toe aan de kunst van het countryduet met Still Testifying (Continental Record Services). Het Britse echtpaar dat muziek maakt als My Darling Clementine heeft op het nieuwste album enkele verrassende vondsten in petto. Want wat te denken van opener The Ember And The Flame, een liedje met steelgitaar en blazers waarin de elektrische gitaar even naar southern rock neigt, waarna het geheel uitloopt op het soort nette hippiepop waarmee Les Humpries Singers in de jaren 70 meer…

Ricky Koole is een multitalent. Doordat ze zoveel doet – film, tv, radio, musical, theater – heeft ze maar weinig tijd om zelf nummers te schrijven. Dat is het enige minpuntje van Ricky Koole With Ocobar (Coolhouse Records/Bertus), want ja, muziek maken doet ze ook nog. En we hadden best wat meer dan vier eigen nummers willen horen. Want die liedjes van haar zijn lang niet gek. Het Hollandse tafereeltje van een familie die kerst viert op een eiland is bijvoorbeeld treffend (December). Het dramatische Anchor brengt het geluid van de oceaan waarover meer…

Het is jammer dat Bart de Win genoegen neemt met de fooienpot. Voordat de Brabander met Arianne Knegt het duo Tip Jar vormde, bracht hij onder eigen naam op het indrukwekkende The Simple Life rootsmuziek met de beheersing van jazz. Daarmee had hij de theaters moeten veroveren. Op Gemstone Road (Shine A Light Records) is de jazz niet geheel verdwenen, maar de americana van Tip Jar mist de grandeur van het solowerk van De Win. Knegt heeft een nogal schelle stem, waardoor de romige klankkleur van De Win aan smaak verliest. Toch voelen meer…

Over oude mensen en de dingen die voorbijgaan gaat het op Ghost On The Car Radio (Candy House Media/Continental Record Services) van Slaid Cleaves. De Amerikaan drinkt koffie met de oude mannen uit het dorp. Hij hoort de verhalen aan over kleine neringen die zijn verdwenen. Over de garage, een blok verwijderd van de hoofdstraat, waar de monteur die gewend was aan olie en vuil aan de handen beseft dat hij te oud is om zich de moderne techniek nog eigen te maken (Little Guys). Feitelijk is Cleaves ook zo’n kleine jongen. Als meer…

Deze experimentele, beatleske, fijnzinnige pop met klassieke invloeden vormt een solide basis om op voort te borduren schreven we in 2009 in een recensie van En Route. Inmiddels is de Amerikaan Cameron Blake een aantal albums verder. Tijd om weer eens aan te haken. Fear Not (eigen beheer) is zo goed dat je het betreurt dat je de man niet in de gaten hebt gehouden. Qua stem en overgangen in de akkoorden valt te denken aan iemand als Jeff Buckley, daarbovenop serveert hij ook nog eens de melancholie van een Scott Walker. Dat droefgeestige meer…

Craig Cassler begon zijn muzikale loopbaan in San Diego, Californië, en is nu actief in Boston, Massachusetts. Tijdens de grote doorsteek van het uiterste zuidwesten naar het noordoosten door zijn vaderland Amerika pikte hij onderweg verschillende invloeden op. Op Find My Way (eigen beheer) klinkt zijn route bekend, maar weinig avontuurlijk. Tenzij een reggaedeun met toeters tot de verbeelding spreekt, maar If I Was… is niet spannend genoeg, ondanks Claptonachtig gitaarspel en blazers die de het geluid van de bijzondere Fellow Travelers in meer…

Case Garrett heeft zichzelf voldoende problemen op de hals gehaald om het te proberen als outlaw. Met zijn muziek hoopt hij het tij mee te hebben. Immers, al die alternatieve country doet het steeds beter bij een groeiend publiek. Enne, een beetje succes zou best aardig zijn. Maar of hij dat met Aurora (Suitcase Records) voor elkaar krijgt, valt nog te bezien. Daarvoor is de Amerikaan waarschijnlijk toch iets te recht door zee. Bovendien zingt hij nogal rechtdoor. Denk aan iemand als James McMurtry. Er zijn ‘too many sad stories to tell’ verklaart hij meer…

Met Better Than Alone (Horton Records/CRS) sluit Chris Blevins aan bij een almaar groeiende schare eenlingen die het stof van Oklahoma opblazen. Een van die anderen is bijvoorbeeld John Fullbright, die hier meedoet als toetsenist. Zo vernuftig als diens liedjes levert de twintiger Blevins ze nog niet, maar het scheelt niet eens zoveel. Met Big Man valt hij binnen met kritische woorden over mannen die de macht willen om met de zuurverdiende centjes van de gewone man muren te bouwen om hun koninkrijkje. Of misschien wel een muur tussen meer…

‘When I grew up my father asked what I wanna be / I said I wanna be a Flatlander, Jimmie Dale, Butch or Ely / I wanna play guitar and sing, and make the people stomp the floor / I wanna write the best of the best / And be a high plains troubadour.’ Wie een liedje begint met een dergelijke ontboezeming, die heeft direct een streepje voor. Tegelijkertijd maakt hij het zichzelf erg moeilijk, want het is maar weinigen gegeven om het niveau van die drie voorbeelden (Gilmore, Hancock en Joe) te evenaren. Met Proving Grounds (eigen beheer) komt John Baumann een meer…

Als een singer-songwriter wel erg dicht de stijl benadert van een andere artiest, dan doet dat meestal afbreuk aan het gebodene. Dick LeMasters komt op Incompatible Things (eigen beheer) over als een kopie van Jerry Jeff Walker. Toch vormt dat geen moment een barricade om dit album te waarderen. De Texaan wekt namelijk geen moment de indruk dat hij probeert iemand anders te zijn. De manier van zingen  van LeMasters is zo relaxed en zijn stijl van liedjesschrijven komt zo natuurlijk over, dat die constatering er helemaal niet toe doet. Sterker nog, het is meer…